Créer moi-meme

Sur la trace de Nives

2011-10-22T14:16:00.000-07:00

J'ignore ce qu'est pour un prisonnier le jour de la fin de sa peine, ce qu'est pour un malade la venue de l'aube, ce qu'est pour un écrivain le dernier mot de son livre, mais je crois que tout ca doit ressembler au sommet, la promesse tenue à l'enfant qui trépigne en chacun de nous.

Oui, raconter est un luxe, privilège de qui a pu descendre, en refaisant jusqu'au bout le voyage, arriver au point de départ, s'asseoir dans un restaurant de Katmandou ou de Skardu, macher un steak, boire une bière, oublier, puis raconter: à toi et à ceux qui viennent à une projection de diapositives, car c'est ma facon de payer mes voyages, en organisant des soirées un peu partout.

Ce qui me pèse le plus c'est la pensée d'etre un reste de paroles d'autres personnes, que d'autres ne peuvent plus dire. C'est une responsabilité qui me gene, car je raconte mes histoires pour eux aussi, les absents. En montagne on meurt, en volontaires certes, envoyés par personne, chacun est un envoyé de soi-meme et on meurt, meme les meilleurs, les plus rapides, les plus forts. Et donc je pense que mes histoires sont aussi les leurs, que je les rapporte et les retiens, et lorsque je remue les lèvres, les leurs remuent également et, tout en parlant, je suis saisie par un effet choral, prise par le vertige de raconter, je souffre de vide sous les mots, je ne sais pas comment dire.

Il me manquerait son silence, son sommeil, la trace sur la neige que je reconnais entre les autres, le coup que laisse son piolet. Meme s'il n'est pas en vue, je sais que je suis avec lui. savoir qu'il est là, qu'en fin de journée nous serons l'un près de l'autre pour frotter nos pieds, me donne une force, une gaieté de muscles, de la poussée des talons au sourire sur le visage. Je peux y arriver, avec lui je peux tout faire.
Nous sommes forts de la sorte, mais aussi doublement fragiles. Sans l'un des deux, l'autre ne peut pas. Nous sommes cette entreprise commune d'escalade, nous ne pouvons accepter d'autre format. ce n'est pas un pacte, nous ne l'avons pas écrit ni meme dit. c'est comme ca. Il existe des choses simples et dures qui n'ont pas besoin d'etre dites. Si je parviens à achever le tour des quatorze huit mille, ce sera grace à cet amour.

Il existe dans l'océan Pacifique Sud une zone morte, sans vent. Les voiliers qui échouaient là par erreur devaient se débarrasser de tout leur chargement et de leur lest pour arriver à se déplacer. Ils jetaient meme à la mer les chevaux, qui étaient l'arme la plus redoutable contre les peuples de l'autre hémisphère, terrorisé par la cavalerie. Cette zone de mer s'appelle "latitude des chevaux".

En bas, dans les villes, les mots sont de l'air vicié, ils sortent de la bouche à tort et à travers, ils ne portent pas à conséquence. En bas, ils sont gaspillés dans le brouhaha de la politique, de la publicité, de l'économie qui disent des mots sans devoir les faire, sans poids. Icin en haut, nous les gardons dans la bouche, ils coutent énergie et chaleur, nous utilisons les mots nécessaires, et ce que nous disons nous le faisons ensuite. Ici, les mots vont de pair avec les faits, ils font couple.

Aujourd'hui, on sait pas regarder les visages, dans la rue il est de règle de les éviter, de les parcourir en vitesse. Aujourd'hui, on couvre son visage derrière des lunettes de soleil meme à l'ombre. Ils restent plus cachés que derrière un voile islamique. J'ai confiance dans les personnes qui savent regarder les visages, dans ceux qui examinent une paroi et en découvrent la ligne de montée. Se trouver face à un visage ou devant un versant de montagne, distinguer les lignes, les répéter en dessinant ou en escaladant: ces mouvements témoignent d'une affection pour le monde, d'un désir de participer. Je l'apprécie chez les autres sans l'éprouver. Je suis quelqu'un qui écrit et qui pourtant se tient à l'écart.Cette intrusion sur ta trace finira écrite, loin d'ici. Elle ne ressemblera pas à un dessin, l'écriture a besoin de distance.

Nous sommes des arbres, Nives, plantés dans le monde pour répandre des graines, mais ni toi ni moi n'avons voulu connaitre cette floraison. J'ai mis des arbres dans mon champ, j'ai écrit des histoires qui s'en vont circuler entre les mains, mais les semences de la vie je ne les ai pas remises au monde.

Erri De Luca

Georgia O'Keeffe

2011-10-16T15:20:00.000-07:00

2011-10-16T15:04:00.000-07:00

***

2011-08-24T14:52:00.000-07:00

Trudne sa powroty. Nawet te bloggowe. Nie wiem, czym mam przerwac cisze, czym zakryc pustke, ktora panoszyla sie od tylu miesiecy... Czytam siebie od poczatku, nie znajduje tego, co bym chciala. Wszystko wydaje mi sie albo zbyt blahe, albo zbyt przesadzone, nie dosc dojrzale, nie wystarczajaco madre... Czy to za sprawa uplywajacego czasu, sprawy, ktore byly tak wazne, nagle bledna i traca dawniejsza moc? Czy moze dlatego, ze zmieniamy sie z biegem czasu, ze pragniemy czegos innego, odmiennego, w inny sposob? Nowego stylu, innego tla, innych zdjec, nowych przezyc?
Czym zylam przez ostatnie miesiace, dlaczego zaprzestalam pisanie?
Czy moge Wam dac odpowiedz w tym oto wierszu Haliny Poswiatowskiej (ciagle powracam do niej od kiedy przeczytalam "Opowiesc dla przyjaciela")?

Czym jest miłość
Płomieniem który posiadł drewnianą chatę - pijanym
pocałunkiem wgryzł się w głąb strzechy.
Piorunem - który kocha wysokie drzewa - wodą
uwięzioną płasko - wyzwalaną przez niesyty wolności wiatr.
Włosami sosny - gładzonymi jego ręką - włosami
rozśpiewanymi w szaloną wdzięczną pieśń.
Ciemną głową topielicy - która palce rozsnuła
w poprzek fali - a uśmiech dała nieżywemu słońcu.
Wyciągnięta na brzeg - płakała długo i nie wyschła
aż dotąd póki smutni ludzie nie zakopali jej w ziemi.
Płomieniem.

Tym plomieniem zyje kazdego dnia od nowa, jakgdyby to byl ten ostatni. Kocham i jestem kochana.
Moze ktoregos dnia opowiem Wam o czlowieku, ktorego obdarzylam tym uczuciem. Chwilowo nie umiem sie odwazyc ze strachu przed zbyt blahym opisem...
Powroty sa trudne, ale chcialabym by ten byl bardziej dojrzaly.

Smierc

2011-04-08T01:30:00.000-07:00

mędrzec
wpatrzony w twoją smutną twarz
białą
nic nie wie o tobie
oprócz tego
że unicestwiasz ciało
rozsypujesz ciało
hojnie
wzbogacasz pyłem wiatr
kiedy cię poją kadzidłem
obiecujesz odejść
niechętnie
snujesz się przez kościół
wzdłuż
smugą kadzielnego dymu
oni myślą że ciebie nie ma
jesteś
jesteś
bo jakżeby inaczej
można było nie żyć
dla przyrodnika
jesteś zagadką jak życie
dla fizyka
przeistoczeniem materii
dla wierzącego
przejściem do innego bytu
dla nas cierpiących
wyzwoleniem

Ktos odszedl. Nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek bym ja spotkala, gdyby nadal zyla... ale ta mysl, ze zyje, byla mi potrzebna.
Zastanawiam sie, czy zdarzyla pozegnac sie z zyciem? Czy wiedziala? Czy czula bol? Zastanawiam sie, czy zdarzyla spelnic choc te najwazniejsze marzenia? Czy zycie nic wiecej nie mialo jej do zaoferowania? Mimo ze przed nia bylo jeszcze tyle dlugich, nieznanych lat... Czy inni beda o niej pamietac? Czy pamiec po niej nie zaginie?
Pamietam, jak w szkole siadala z "noga na nodze" i nauczycielka zawsze krzyczala, ze nie jest w kawiarni. Jej nogi byly tak dlugie i cienkie, ze dotykala obiema stopami ziemi... A ja ja zawsze podgladalam, jak tak siedziala i marzylo mi sie, bym byla rownie odwazna...A to wlasnie ona pewnego szkolnego popoludnia, powiedziala mi, ze to ja jestem odwozna i ze ona nie potrafilaby zachowac sie tak, jak ja.
Nie byla moja wielka przyjaciolka, nawet nie byla przyjaciolka, ale zawsze bardzo ja lubilam i mimo ze nie widzialam jej z jakies szesc lat, to placze, bo nie potrafie pogodzic sie z mysla, ze jej mlode cialo przysypane jest teraz ziemia.
Ale czym jest moja niezgoda w porownaniu ze smiercia, z przeznaczeniem??? Czyms tak watlym, ze nikt nawet nie slyszy, gdy krzycze.
Nie moglam jej pozegnac, dlatego chcialam choc wirtualnie podarowac jej ode mnie, moj ulubiony kwiat, biala roze.

Dla Karoliny

***("jesteś powietrzem...")

2011-03-11T14:37:00.000-08:00

jesteś powietrzem
które drzewa pieści
rękoma z błekitu
jesteś skrzydłem ptaka
który nie trąca liści
płynie
jesteś zachodnim słońcem
pełnym świtów
bajką ze słów które mówi się
westchnieniem
czym ty jesteś --
dla mnie -- świeżą wodą
wytrysłą na skwarnej pustyni
sosną -- która cień daje
drżącą osiką -- która współczuje
dla zziębniętych -- słońcem
dla konających -- bogiem
ty -- rozbłysły w każdej gwieździe
której na imię miłość

Halina Poswiatowska

Z okazji...

2011-03-08T04:15:00.000-08:00

dzisiejszego Dnia Kobiet chcialam zyczyc wszystkim wspanialym kobietom, wszystkiego, co najlepsze, wiele madrosci, wiary w siebie i wlasne mozliwosci, wiary we wlasna wartosc, bo kazda z nas jest inna, ale kazda niesamowita. Zycze Wam rowniez wiele usmiechu, piekna i slonca na kazdy dzien!!

Nie jestem jakas szczegolna fanka Dnia Kobiet, ale daje mi to powod na przeslanie i podzielenie sie dobrym slowem, wiec korzystam ile wlezie:DD

Przesylam rowniez zonkile, bo uwielbiam te wiosenne kwiaty...

Wasza Plath

"Il y a des gens nés pour le bohneur et d'autres pour le malheur. Je n'ai simplement pas de chance." - Maria Callas

2011-02-26T15:54:00.000-08:00

Le grand problème est que, si l'on tente de faire quelque chose d'admirable au point d'atteindre la perfection, cette perfection meme tue l'art. L'art n'est jamais absolu: il doit se renouveler sans cesse et sans cesse varier. Je suis avant tout humaine et les roles que j'interprète eux aussi sont humains.

J'ai une double personnalité. Il y a en moi la femme qui guide et celle qui critique. Cela existe toujours chez un créateur.

J'ai toujours voulu servir l'art, cette merveille qu'est la musique... Je crois à l'autodiscipline et à la maitrise de soi. Ma devise est "Je travaille, donc je suis."

L'etude d'un role se fait en plusieurs etapes, car on ne peut espérer le maitriser immédiatement. Il faut lui laisser le temps de murir. Cela peut durer des mois, mais souvent, il me suffit de peu de temps.

Pour écouter, il faut de la concentration. Lorsque j'étais élève, je n'ai jamais manqué un cours. Pas une seule fois. Jamais je ne suis arrivée en retard. J'étais meme en avance. Je ne vivais, je ne me nourissais, je ne revais que de musique.
Si vous voulez faire une carrière, une carrière comme la mienne - vous devez vous laisser asservir par la musique.
Une carrière au théatre exige une concentration absolue. Le moindre petit détail. Vous croyez que j'exagère. Pas du tout.
C'est important d'avoir un look. Une signature. Avoir une personnalité. Pour que les gens se souviennent de vous.

J'ai des yeux derrière la tete. Il en faut pour faire carrière au théatre. Il y a toujours quelqu'un en train de comploter dans votre dos. C'est un fait. Toujours. Si vous n'avez pas des yeux pour voir derrière vous, vous finirez poignardé dans le dos.
Nous sommes au théatre, il faut se jeter à l'eau. Tres peu de gens peuvent pleurer en chantant.
Tout est dans la musique. Ecoutez, c'est tout.
Ce n'est pas assez, essayer. Il faut le faire. Ce n'est pas ça, le théatre, essayer.
Les gens ne sortent pas de chez eux pour nous voir essayer. Ils viennent pour nous voir faire.
Chaque mot a sa signification. Les voyelles sont les bruits confus du coeur. Les consonnes leur donnent du sens.

Je déteste ce mot - "jouer". Non! Ressentir. Etre.
Les larmes, ça ne vous mènera nulle part. Ni au théatre, ni dans la vie.
Un artiste, il entre et il existe.
Le public est l'ennemi. C'est a nous de vous faire plier les genoux, car nous avons raison.
Si je m'inquiète de ce que vous pensez de moi, je ne peux pas gagner. Je suis la, je supplie, j'implore votre approbation.
L'air est une prise de pouvoir. C'est forcer les gens pnser qu'il ne peut y avoir qu'une seule façon de faire, qu'une seule voix. La votre.
C'est capital une entrée. C'est la manière dont on se présente au public. C'est la manière dont on se présente dans la vie.

Ne bougez jamais la main, si ça ne vient du coeur et de l'ame.
Personne n'est quelqu'un.
En art, il n'y a pas de raccourcis, il n'y a pas de facilités. Il y a toujours une entrée au début, et une sortie à la fin. L'art c'est ce qui passe entre les deux.
C'est affaire de discipline, de technique et d'audace.
Le monde continuera de tourner sans nous, mais je veux croire que nous l'avons rendu meilleur.
Que nous ne l'aurions pas laissé aussi riche, aussi fort. Plus je vieillis et moins je suis sure que ce que nous faisons est important.
Ce qui est important, ce que vous mettiez à profit ce que vous avez appris.
Les sens des mots, la diction, vos sentiments profonds.

Maria Callas "Master Class"

Vous devez savoir ce que vous voulez dans la vie, vous devez prendre vos décisions.

Il faut du courage, le courage de refuser les applandissements faciles, l'éclat pour lui-meme.

Il faut avertir le public et se préparer soi-meme en pensée. On se concentre, on prépare son visage et après seulement on chante. On laisse le public lie nos pensées, rt ensuite il les entend.

J'ai joué avec les bornes de ma voix, avec mes ressources physiques du noble art, et je ne regrette rien. Vraiment rien.

Je suis certainement une créature du Destin, mais il n'y a pas d'excuse à prononcer cette phrase, puis à se coucher et à attendre que le Destin se manifeste. En réalité, il faut travailler, toujours étudier, pour etre prete, le moment venu.

Michael Tchekhov "Etre acteur"

2011-02-23T17:04:00.000-08:00

L'acteur de cinéma doit travailler non pas sur le registre de la psychologie mais sur celui de l'imaginaire. L'imagination s'allume toute seule, elle n'a pas d'interrupteur sur lequel on puisse appuyer.

Michelangelo Antonioni

Michael Chekhov est acteur, metteur en scène; sur sa trajectoire - Moscou, Berlin, Londres, Broadway & Hollywood, où il tourna avec d'Hitchcock et guida de nombreuses stars,dont Marilyn Monroe - il a tout tenté, tout fait. Neveu d'Anton et fieffé pédagogue il développa sa vie durant une technique radicalement innovatrice du jeu et du training d'acteur focalisée sur le registre de l'imaginaire qui fait 'crier' l'intelligence, la vérité et la réalité scénique. Par elle et en elle plus qu'en tout autre, l'acteur retrouve son vrai visage.

Le jeu d'acteur est chose sérieuse, mais il faut un peu s'y amuser.

M. Tchekhov

Michael Chekhov c'est Stanislavski avec une différence.
La différence étant l'idée que l'acteur loin de se soumettre au texte de l'auteur peut et doit les dépasser. Il doit offrir sa vie, de gaîté d'âme à la poésie du texte pour aller bien au-delà. Jouer est le produit de son imagination à
travers une liberté d'interprétation qui dépasse l'habituelle intercommunication magnétique entre l'esprit du poète et l'esprit du metteur en scène. Favorisant l'étude du personnage, l'atmosphère, " Le Geste Psychologique " qui est aussi l'objectif en soi - une méthode de construction du personnage dont sont, ou furent, férus des acteurs tels que Marilyn Monroe, Jack Palance, Jack Nicholson, Clint Eastwood, Anthony Hopkins et Sean Penn; la visualisation('l'écran intérieur') est la clé imaginative pour s'ouvrir afin de pouvoir capter le sentiment dans ses grandes profondeurs, l'articuler et le déployer spontanément en un jeu continu, inspiré,
émotionnellement brûlant, engageant et fantastiquement ludique sur scène et devant la caméra.

Ce qui prend si longtemps même pour l'acteur doué de dons exceptionnels
à découvrir est cette essence de l'art en lui-même qui est le style et le fait que
' le style est l'expression, et l'expression le sel de la vie.'

Michael REDGRAVE

L'OBJECTIF mène à l'implication volontaire à l'action-aux tactiques vers la victoire-ces actions qui mènent la danse SONT le jeu. Pour trouver l'objectif l'imaginaire doit intervenir : ici, l'acteur se donne pour mission de voir l'objectif avant de l'appréhender intellectuellement : " Il y a un
oeil extérieur qui enregistre et un oeil intérieur ('the mind's eye') qui VOIT. " dit Robert Edmond Jones. Sans forcer le résultat c'est cet oeil intérieur que l'acteur fait intervenir dans sa quête de l'objectif par la voie imaginative.

LE GESTE PSYCHOLOGIQUE est la clé de l'inconscient de l'acteur. Il s'extrait de l'imagination ;
fort, clair et simple, il est le meilleur moyen d'exprimer la totalité du personnage en une forme condensée par le biais d'une saisie intuitive de son désir principal (le 'surobjectif' de Stanislavski).

Le terme "Geste Psychologique" signifie à la fois le 'geste' en soi et les sentiments & qualités qui lui sont associés : par exemple : le sens de l'aise ('feeling of ease'), le sens du tout ('the feeling of the whole'), le sens de la forme ('the feeling of form'), et le sens de la beauté ('the feeling of beauty').

There should be fun in art.

Elia KAZAN

ATMOSPHERES et leurs QUALITES Une atmosphère est invisible, c'est un médium transparent. Mais, elle est là : une source d'inspiration pour l'acteur qui s'y livre. Plutôt que d'appartenir à qui ce soit, elle est à tous : " C'est dans l'air. " Ainsi, pour créer l'atmosphère que nous voulons sur le plateau il faut l'imaginer actuellement dans l'air autour de nous,mais pas encore en
nous. Une atmosphère de catastrophe par exemple, à qui appartient-elle ? A personne,
pourtant elle est là. On la respire, elle agit sur nous, comme le brouillard sur un lac gelé, l'eau de la mer démontée, la panique, la terreur, les ténèbres, le désir.
L'atmosphère est la façon la plus décisive d'entrer en contact avec l'essence émotionnelle d'une scène, au théâtre ou au cinéma. Lisant une pièce ou un scénario il faut essayer d'en trouver l'atmosphère qui serait la plus expressive pour cette scène, tel moment, telle partie de la scène. Nous avons aussi besoin de prendre conscience de l'effet de ces atmosphères sur notre comportement. Une atmosphère peut aussi changer sur l'entrée d'un personnage dont l'atmosphère est plus forte que celle des autres. L'entrée du fantôme du père d'Hamlet dans la chambre de sa mère, par exemple.
Par ailleurs l'atmosphère n'est pas de nature statique,mais un processus continuellement en mouvement qui se développe, touche et inspire l'acteur qui s'y ouvre pour la capter au profit du personnage. Il doit y répondre, sans jamais se forcer à sentir. Il évolue dans l'atmosphère - soit-elle de joie, de chagrin,magique, lourde, scintillante, de mort, etc.- et s'y laisse prendre,
se rend à elle comme à l'amour, organiquement. L'organicité d'un acteur, cet enfant qui sait d'expérience qu'en faisant et en laissant son corps réagir naturellement à son imagerie interne,
il sentira.

" Il n'y a rien dans le monde entier sans atmosphère sauf notre sec et froid 'intellect' qui ne connaît rien en atmosphère et la combat.
Les atmosphères permettent à l'acteur de révéler cette part de la pièce et du rôle qui est autrement indicible. Peut-on, par exemple, imaginer Roméo disant ses mots d'amour à Juliette sans atmosphère d'amour ? Quand bien même le spectateur (ou spectatrice) pourrait comprendre intellectuellement le texte sublime et goûter la beauté du vers de Shakespeare, il lui manquerait toujours quelque chose de l'essentiel. Mais en quoi consiste l'essentiel En l'amour lui-même. Pour se communiquer au public, tous les sentiments requièrent une atmosphère particulière. Sans ces atmosphères justes émanant de l'acteur, les paroles d'amour,
de haine, de désespoir ou d'espérances énoncées par Shakespeare ne font que se répercuter mécaniquement dans un espace psychologique vide. C'est l'atmosphère qui recèle le contenu fondamental de la représentation. " Michael CHEKHOV

Les acteurs sont les seules hypocrites sincères.

HAMLET

L'un des points de force du training de Chekhov, chose normalement peu approfondie dans les autres techniques modernes d'entraînement au jeu d'acteur, est la recherche et la création par la voie intuitive du personnage.
Le premier pas vers cette création est de définir le type spécifique de personnage qu'on va jouer : " Un Dur, " " Femme en Colère, " " Fille Sexy, " " Fantasque, " etc. Ces archétypes se trouvent dans la nature humaine. L'auteur propose et déploie des variations individuelles du type de caractère.Mais c'est le travail de l'acteur de donner vie et crédibilité à cette création d'un 'caractère.'. Il doit, d'entrée de jeu, se demander: " Quelle est la différence entre le personnage et moi ? " Comment est son esprit ? Pense-t-il plus vite ou moins vite que moi ?
Sa compréhension du monde est-elle plus claire ou plus vague que la mienne ? Ses émotions sont-elles plus riches que les miennes. Est-il plus passionné ? Sa volonté plus acharnée et inflexible que la mienne ? Ces questions une fois élucidées, une compréhension plus profonde et plus spécifique du personnage de l'acteur en résultera. L'observation soutenue des gens est ici capitale. Le fait d'observer et de définir leurs uniques différences doit aider l'acteur à capter et forger, autant qu'à développer, les traits saillants et les contradictions les + intimes du comportement de son personnage.

Le théâtre c'est ce qu'il y a au-delà, au-delà des mots, au-delà des corps, audelà
de tout ce qui est sur la scène.Mais ce qui est sur la scène doit permettre
l'accès à cet au-delà. Le grand mystère est que cet au-delà ne peut se définir
avant son accomplissement dans la représentation. Il n'y a pas de conception
préalable, de définition, de discours sur…mais un attrait profond, indéfini, le
pressentiment d'un univers à découvrir, à révéler ou plutôt à faire entrevoir, a
percevoir, pour permettre de s'y introduire
Tout le travail se fait moment après moment, par découvertes successives.
Tous les gens de la scène devraient être surpris par ce qu'ils ont fait, par le
" lieu " auquel ils sont arrivés. "

Sylvain DHOMME

L'ACTEUR EST LE THEATRE
" Le metteur en scène, le décorateur, etc., sont tous des accessoires,mais l'acteur est le théâtre. L'acteur qui croit en sa capacité constante d'agir. Alors la pièce-même des pièces telles que celles de Shakespeare- n'est seulement pour le vrai et réel acteur qu'un prétexte à s'exprimer.
Nous ne pouvons pas exprimer Shakespeare, parce que nous ne savons pas quel était son
dessein ; nous ne pouvons que nous exprimer nous-mêmes.Quel que soit l'auteur, nous nous exprimons toujours nous-mêmes.Nous nous exprimons nous-mêmes sur scène.Nous sommes toujours nous-mêmes, ou nous ne jouons pas du tout et sommes tout comme des marionnettes. Si nous sommes bourrés de clichés ou autre choses dérangeantes, alors il n'y a pas de théâtre. Mais si nous sommes de vrais acteurs, nous nous jouons nous-mêmes, de notre jeunesse à notre vieillesse.
Donc, il est important de garder en tête que quelque soit la pièce, nous nous jouons nousmêmes.
Si cette idée est vraiment digérée, cela nous libérera,même inconsciemment. Si nous
y croyons, et nous nous y habituons, et si ça pénètre dans les régions inconscientes de notre être, ça nous revient sous forme de liberté. J'ai vu beaucoup de metteurs en scène dans d'autres pays qui ne savaient pas que faire des acteurs après quelques semaines de répétitions.
Un metteur en scène hurlant aux acteurs d'être libres. Comment être libre ? Etre libre veut dire pouvoir compter sur notre habilité à agir constamment.
Naturellement, il y a des choses dans chaque pièce qui sont " des points de repère "
('landmarks'), pour ainsi dire, et très souvent sans rien que nous puissions jouer continuellement, et ainsi nous sautons lâchement d'un repère à un autre. Par exemple, imaginons qu'à un moment j'abats quelqu'un et le moment suivant je pleure. Si je suis lâche, il n'y a rien entre ces deux choses. Mais si nous savons vraiment dans notre inconscient que nous jouons continuellement, nous pouvons développer tant de nuances entre le moment du coup de feu et le moment des pleurs. Comment l'acteur jouera, cela est notre mystère, notre talent,
notre individualité. " - Michael CHEKHOV

Trouvez-le là où il joue et allez-le voir ! Michael Chekhov est mon plus
brillant élève.

Stanislavski à Stella ADLER, 1934

"Il y a toujours deux cotés dans une histoire" - Marylin Monroe

2011-02-22T12:03:00.000-08:00

Tu veux que je devienne un nuage? Alors, prend celui-ci en photo. Comme ça, je ne mourrais pas complètement.

Parfois je déteste l'effet que je fais sur les hommes. Ces regards stupides. Ces poings qui se serrent sur le vide. C'est pas humain. Je ne respecte pas les gens qui vous aiment parce qu'on est quelqu'un.

Souvent je mi dis que ce serait mieux de n'etre pas célèbre. Mais nous, les acteurs, nous nous torturons avec notre image, nous sommes - quel est le mot? - narcissiques. Je reste des heures assise devant mon miroir à guetter les signes de l'age.

Le cinéma, c'est comme les amours, si tu n'en veux pas, tu as tout ce que tu veux. Si tu cours après, tu n'as rien.

Le cinéma, c'est toujours ça: prendre, encore prendre. On appelle ça des prises, justement, les séquences qu'on vous fait recommencer cent fois. Mais qui donne, qui reçoit, qui aime?

Jouer une scène, c'est comme ouvrir une bouteille. Si on ne peut pas l'ouvrir d'une façon, il faut en essayer une autre ou peut-etre abondonner et prendre une autre bouteille.

J'essaie de devenir une artiste, j'essai d'etre vraie, mais souvent des fenetres s'ouvrent malgré moi sur mon vide. J'ai peur de devenir folle. J'essai de faire sortir les parties vraies de moi-meme, mais c'est trop difficile. Parfois, je pense que tout ce que je dois faire, c'est etre vraie. Mais ça ne vient pas comme ça et je ne dis que je suis une faussaire, quelqu'un qui sonne faux. Je désire faire de mon mieux depuis la seconde où la camèra se met en mouvement jusqu'à celle où elle s'arrete.

A l'aide,. A l'aide. A l'aide.
Je sens la vie de plus en plus proche
Alors que ce que je veux c'est mourir.

J'ai mal avec les mots. Ce sont les mots qui nous soumettent aux autres sans merci, nous dénudent bien plus que toutes les mains que nous laissons chercher notre peau.

Le problème n'est pas dans les mots mais dans la manière dont les gens s'en servent.

On change quand on change d'endroit. Nous avons tous un jeu de personnes, différentes manières d'etre soi dans différents endroits. Je ne suis pas la meme à New York et à Hollywood. Différente dans ce bar et sur un plateau. Différente avec Strasberg et avec toi. Je vois ça quand on m'interviewe. Les questions vous dictent les réponses et on parait etre telle ou telle personne.
Les questions m'en disent souvent plus sur celui qui les pose que mes réponses ne lui en disent de moi. La plupart des gens se trompent en pensant qu'ils sont un seul moi toute leur vie, bien plein, constant, fermé.
Comme ils seraient plus tolérants envers les autres s'ils reconnaissaient qu'ils sont eux aussi en morceaux, troués, changeants.

J'ai trouvé ma définition de la mort. Un corps dont il faut se debarrasser.

C'est tellement plus simple, la mort. On y entre, et on sait qu'on a presque toutes les chances de ne trouver personne de l'autre coté de la porte.

Tout le monde veut etre aimé, peu de gens peuvent et veulent aimer.

Ralph Greenson

Je me suis toujours sentie une non-personne et ma seule manière d'etre quelqu'un a été probablement d'etre quelqu'un d'autre. C'est pour ça que j'ai voulu jouer et etre actrice.

Se contenter de penser le personnage et d'analyser mentallement ne te permet pas de jouer, de te transformer en une autre. Ton esprit rationnel te laissera passive et distante. Mais si tu développes ton corps imaginaire, si tu le vides de toi et tu le laisses posséder par l'autre, ton désir et tes sentiments te feront incarner cet autre.
Michael Tchekhov

Si on réfléchit trop longtemps à quelque chose, ça veut dire qu'on n'en a pas vraiment envie.

Le Mariage de Marylin avec Joe DiMaggia a échoué parce que la femme qu'il avait épousée était Marylin Monroe et celui avec Arthur Miller parce qu'elle n'était pas Marylin Monroe.

Billy Wilder

Une carrière? Ca ne vous serre pas dans ses bras. La chose qui me manque le plus est d'avoir quelqu'un avec qui partager les choses. Je me suis toujours jetée et perdue dans des amitiés et des amours où j'étais la seule à donner. Vous ne pouvez pas vivre comme ça.

Inger Stevens

Tu dois essayer de considérer ton corps comme un instruments de musique qui exprime tes idées et tes sentiments; tu dois tendre à un plein accord entre ton corps et ton psychisme.

Micheal Tchekhov

Les livres, je ne les termine pas. Je n'aime pas les dernières pages. Les derniers mots. Les dernières prises. Les dernières scéances.

Recommencer toute l'histoire. Repasser la dernière scéance de Marylin. C'est toujours par la fin que les choses commencent.

Michel Schneider "Marylin dernières scéances"

Jesien w Paryzu...

2010-09-12T13:53:00.001-07:00

Jesien przyszla szybko. Nawet nie wiem, w ktorym momencie zauwazylam lezace na chodnikach liscie. Zwykle nie lubie tych "przejsc" pomiedzy porami roku, jakos nie potrafie sie do nich szybko przyzywczaic i caly czas cos mi nie pasuje, nie odpowiada. Potem przyzwyczajam sie do tego, ze noc przychodzi wczesnie i gdy nagle dzien sie wydluza, znow czuje sie nieswojo. Takze od tygodnia jest mi nieswojo, wolalabym jeszcze zielone liscie, dlugie wieczory i gorace promienie sloneczne. Wybralam sie jednak dzis na spacer i za punkt "wycieczki" obralam sobie luk tryumfalny. Jakos tak sie zlozylo, ze nigdy jeszcze na szczyt luku sie nie wydrapalam, a ze wejscie mam darmowe, to pomyslalam, ze nie mam nic do stracenia! W dodatku popoludnie bylo cieple, sloneczne i lagodne, wiec o godzinie 18.00 wybylam z mojego mieszkania i polami Marsowymi przeszlam pod wieza Eiffla, by nastepnie wzdluz Sekwany dostac sie na avenue de Montaigne, a stamtad juz na Champs- Elysées. Przechodzac polami Marsowymi natknelam sie (jak dobrze policzylam) na 7 panien mlodych!! Jak wiadomo panna mloda zawsze przynosi szczescie:)wszystkie byly piekne!
Po drodze natknelam sie na... kasztany! Tak, w Paryzu juz sa swieze kasztany:)) Dla mnie kasztany zawsze byly magiczne, pamietam, jak zbieralam je idac do szkoly, bo wierzylam, ze przyniosa mi szczescie. Nadal wierze w ta magie w kasztanach, wiec nazbieralam dokladnie 8 kasztanow. Najbardziej lubie, sama nie wiem czemu, te z wycietym bokiem, nie te okragle, a te pol okragle. Udalo mi sie znalezc takiego jednego i drugiego w ksztalcie serca:)).
Po drodze napawalam sie pieknem witryn znanych, ekskluzywnych butikow - zachwycila mnie przede wszystkim bizuteria! U Kenzo afrykanskie inspiracje, u Diora cudna, subtelna, srebrna bransoletka i booskie ponczochy!
W koncu dotarlam na luk! Tam 200 kilka schodow do pokonania. Chyba nikt nie zwiedzil szybciej tego luku niz ja. Schody to juz dla mnie nic wielkiego, wiec wbieglam na nie i juz po pieciu minutach bylam na szczycie. Spotkalam mnostwo Polakow. Dochodze jednak do wniosku, ze najpiekniejsze widoki sa z Notre-Damie. Tam, na szczycie tej starej kaplicy w jej dawnych murach, zakamarkach, tkwi niesamowita atmosfera, ktora wydobywa i podkresla piekno Paryza. Wszystkie glowne zabytki znajduja sie blisko pola widzenia. Poogladalam wiec Paryz z kazdej strony na tym luku, zrobilam jedno zdjecie i zbieglam z powrotem. I wiecie co mnie zachwycilo?? Nie ten widok kamiennych blokow z gory, ale siedzaca na dole na murku, niedaleko wyjscia, mloda kobieta. Zamyslona, zapatrzona, ogladajaca przechodniow. Gdyby nie to, ze byla obrocona w moim kierunku, to z pewnoscia zrobilabym jej zdjecie. Spodobalo mi sie to, ze siedziala na tym murku i obserwowlala, tak po prostu, bez zadnej ksiazki. Byla naturalna i wlasnie dzieki temu, ze byla w tym momencie w 100% soba, byla niezwykle piekna i interesujaca.
Nastepnie przeszlam w dol Champs - Elysées i u stop ulicy, gdy zrobilo sie juz troche ciemniej, przy palacu uderzylo mnie niezwykle piekno jesieni. Biale roze, kolorowe liscie na trwie, swiecace latarnie, stare samochody. Bylam zachwycona i tym razem zdjecie zrobilam, ktorym sie z Wami dziele!
Potem wracajac juz ta sama droga, jak zwykle zachwycila mnie wieza Eiffla z placu Alma- Marceau. Tuz przy wiezy swiecil ksiezyc - boskie! Za kazdym razem, gdy wracam z teatru Champs-Elysées, zachwycam sie tym widokiem wiezy - dla mnie wlasnie z tego miejsca jest najpiekniejsza!
Paryz znow zachwyca, znow jest piekny, magiczny i pelen urokow! Mysle, ze jesien juz oswoilam:))

W gabinecie dyrektora...

2010-09-04T01:57:00.000-07:00

Wczoraj mialam juz pierwsza lekcje! Moim profesorem jest David Sztulman, ktorego rodzina wywodzi sie z Polski, a dokladnie z Lodzi. Jestem bardzo zadowolona z tego, ze jest moim nauczycielem, gdyz jako jedyny prowadzi zajecia z techniki gry aktorskiej w kazda srode tygodnia.
A jak wiadomo bez technicznej wiedzy, mozna o aktorstwie zapomniec!
Zajecia mam wieczorem od wtorku do czwartku od 19h do 23h i w piatek od 16h do 19h.
W mojej grupie jest bardzo duzo nowych, niedoswiadczonych, tak jak i ja. Grupy sa wymieszane rocznikowo, czyli bede pracowac z drugim i trzecim rokiem, co uwazam za swietny pomysl i rozwiazanie! Nie jestesmy traktowani jak jacys odludkowie, od razu przyjeto nas z wielkim zainteresowaniem, w swietnej atmosferze, po przyjacielsku.
Nie poznalam jeszcze wszystkich, gdyz zbieeeraja sie poooooowoli po wakacjach...
Co nie przeszkodzilo nam jednak zaczac zajecia. Na poczatku profesor przydzielil nam sceny, nad ktorymi bedziemy pracowac. Dla mnie wybral Marivaux "La Seconde Surprise de l'amour", ktorego wczoraj juz zakupilam:)).
Ciekawa jestem tego tekstu i mojej sceny!
Nota bene spotkalam kiedys pewna aktore z Conservatoire, ktora wlasnie w bohaterkach Marivaux mnie obsadzila:). Mam nadzieje, ze ja jeszcze spotkam...
Potem zaczely sie cwiczenia... Pierwsze to byla zabawa w lustro! Dwie osoby stoja na przeciwko siebie, jedna pokazuje to, co "lustro" ma odbijac, a osoby obserwujace musza zgadnac, ktora osoba jest lustrem, a ktora wydaje polecenia:). Cwiczenie wcale nie jest proste! Wszystkie ruchy musza byc powolne, proste, by widzowie sie niezorientowali i by lustro sie nie pomylilo, by osoba pokazujaca nie byla za szybko, nie atakowala jakims ruchem. Trzeba sie naprawde skupic, patrzec w oczy partnera. Kazda para wychodzila na srodek i wiadomo ci z trzeciej byli genialni, wiec trudno bylo sie domyslec, kto jest kim! Ja bylam na koncu z nowa kolezanka i calkiem niezle nam poszlo:P widzowie nie wiedzieli, co odpowiedziec:). Ja bylam lustrem, a kolezanka kreatorem prostych ruchow i swietnie to zrobila, bo wszystko co pokazywala odbywalo sie blisko twarzy, wiec mialam dobre pole widzenia!
A o to tu chodzi!
Nastepne i tu nie uwierzycie!! Potega ludzkiego umyslu jest niesamowita! A wiec naprezalismy ramie z calej sily, a druga osoba musiala nam to ramie zgiac. I predzej czy pozniej kazdej sie to udalo. W drugiej sytuacji mielismy sie skoncentrowac na tym, ze nasza reka nie ma konca, obiega cala ziemie, mielismy wyciagniete ramie, koncentrowalismy sie i oddychalismy... i to niesamowite!! Nawet takie chuchra nie dalo sie ruszyc!! Nikt nie dawal rady zgiac naszej reki! Sprobujcie sami! To niesamowite!! Wszytsko jest w naszej glowie:))
Nastepnie cwiczenie na powolny bieg, na podmuchy wiatru, na kule u nogi... Musze przyznac sie, ze bedac w wypelnionej sali, gdy mamy jakies cwiczenia bardziej tworcze; np. to z tym wiatrem, to jak zaczynam ogladac pomysly innych, to totalnie sie gubie i jeszcze nie mam tak szybkiego refleksu i pomyslu... No, ale przyjdzie z czasem:D

Rosine Margat nie zyje. Zmarla 5 sierpnia tego lata... O niczym nie wiedzialam, dowiedzialam sie w czwartek... Zrobilo mi sie przykro, ze sie nie poznalysmy... Znam ja z ksiazki, kilka razy ja widzialam i mialam nadzieje, ze bedzie mnie kiedys oceniac i niestety... Ta mysl przebiegla mi ktoregos razu, gdy ja widzialam... Nie wygladala dobrze i mialam taka mysl w ulamku sekundy, ze musze sie pospieszyc, by z nia pracowac... No i los chcial inaczej...
Mam nadzieje, ze nie wplynie to jakos negatywnie na szkole, ze nadal bedzie reprezentowac swietny poziom!

Po zajeciach profesor zabral nas do biura dyrektora. Jest tam mnostwo starych ksiazek, niezwykle drogocennych... Nadal z nich mozemy korzystac, ale po za mury szkoly nie moga sie ruszyc! Nauczyciel mowil, ze wszyscy profesorowie szkoly, ktorzy pozostali w Cours Simon, stali, tak jak mysmy stali wczoraj, przed biurkiem dyrektorki, zaczynali tak samo jak my... Pomyslalam, ze mam ogromne szczescie... i ogromna szanse i zamierzam ja wykorzystac!

Pierwsza w moim zyciu...

2010-09-02T14:34:00.000-07:00

... scena za mna!!! Bylo genialnie:D Czulam sie jak ryba w wodzie! Cudownie bylo oddzialywac na publicznosc, sprawic, ze sie smiali, sprawic, ze odczuwali i zyli perypetiami mojej bohaterki:)). Aplauz byl naparwde duuzy! Uczniowie 2-3 klas Cours Simon licznie mi gratulowali:)). Profesor byl przekanany, ze ja jiz po kursach teatralnych! Niesamowite jest przekonac sie, ze ma sie talent i to o co tyle zabiegalam jest tym, czym chcialam i smialo moge w tym kierunku dazyc! I tak robie i nic innego nie biore pod uwage...
Od tej chwili blog ten bedzie zawieral mnostwo zapisek z przezyc swiezo upieczonej uczennicy Cours Simon:).
Zaluje tylko, ze nie ma teraz ze mna mych przyjaciol i rodziny, bo uczcilabym ten wieczor z wielka przyjemnoscia:)), ale zycie takie jest, ze wszystkiego nie mozna miec, bo byloby za pieknie, takze siedze przy laptopie i jak juz od tygodnia bez przerwy slucham Charlotte Gainsbourg i jej niezwykly i pasjonujacy 5:55.
Usmiecham:DDD
Wasza Plath

P.S. Marzenia sie spelniaja!!

Mam wylacznosc na gwiazdy:)

2010-08-28T19:17:00.000-07:00

Lato w Paryzu dobiega powoli do konca... Bylo bardzo meczace, pracowite, malo wakacyjne, duszne, nudne, zatloczone. Przez te kilka tygodni odkochalam sie od miasta swiatel. Marzyl mi sie moj taras w Polsce, laka, spokoj i chlod w moim domu bijacy od kafelek. Marzyly mi sie czeresnie i owocowe koktaile... Rozmowy przy kawie, muzyka z DVD, wino przy filmie...
Przez wakacje Paryz zamienia sie w miasto turystyczne, ktore nie ma nic do zaproponowania ani turystom, ani mieszkancom, gdyz wszystkie teatry sa pozamykane, nie ma zadnych ciekawych wystaw, restauracje obnizaja swoj poziom i jakosc, ulicami nie da sie przejsc. Jedyny plus to dzialajace fontanny! Naprawde piekne:))
Jest godzina 4 w nocy, nie moge spac... Slucham Charlotte Gainsbourg... Idealnie oddaje atmosfere.

Zawiodlam sie ostatnio na ludziach... Zazdrosnych, wiedzionych checia wykorzystania, manipulantami... Wiem, ze nikt nie jest idealny, ale ja zawsze mam ogromna wiare w czlowieka i gdy sie przekonuje, ze tak naprawde polowa jest niegodna nawet chwili uwagi, jest mi po prostu przykro... Jest mi przykro, ze nie dostrzegaja tego, co maja, ze nie dostrzegaja drugiej osoby... Cos w tym jest, ze musza dotykac nas niepowodzenia, bysmy otworzyli oczy na to, co jest w zyciu wazne...
W tej calej "mieszaninie" niemilych zdarzen dowiedzialam sie kim sa prawdziwi przyjaciele, a to bardzo cenna wiedza:)) Nie narzekam... Widocznie tak musi byc, ze jedni przychodza, drudzy odczodza... Nie zmienie swiata...Na szczescie w poblizu jest zawsze ktos do kogo mozna wyciagnac reke!
Dzieki kilku przykrym zdarzeniom, wiele sie nauczylam. Niedawno poznalam fantastyczne osoby i znow robie cos innego - jestem sprzedawczynia:).
A teraz czuje zblizajacy sie wrzesien... I ciesze sie, bo pojawiaja sie nowe afisze z wystawami, z teatralnych scen odkurzaja kurz i ja sama organizuje sie z moim celem. I chyba jest mi to pisane, bo ostatnio spotykam same osoby, ktore maja kontakty lub sami sa aktorami:)
A dzis...
Chcialam zapatrzyc sie w niebo, chcialam ogladac i podziwiac gwiazdy... Czy wiecie, ze w Paryzu prawie w ogole ich nie widac? Winne sa oczywiscie swiatla i lataranie, ale ja mam wylacznosc na gwiazdy:))) Z mojego okna jak nigdzie rozposciera sie przecudny widok na rozgwiezdzone niebo:D
Po miesiacu milczenia, wracam do pisania! Milego dnia:)
Wasza Plath

Przez mosty Paryza

2010-07-14T06:41:00.000-07:00

Paryz dal mi wiele okazji, by poznac fantastycznych ludzi. Tych, ktorzy byli tu na wakacje, tych, ktorzy mieszkaja tu na stale, czy tych, ktorzy byli tu na studiach.
Poznaje ludzi roznych narodowosci - Francuzow, Polakow, Wlochow, Brytyjczykow, Hiszpanow. Pewnego wieczoru znalazlam sie na kolacji u Wlochow, ktorzy byli na wymianie Erasmus w Paryzu. Poznalam wtedy trzech fantastycznych przyjaciol: przepiekna Marie, niezwyklego Marco i sympatycznego Lorenzo.
Zadziwila mnie ich przyjacielskosc, ich otwartosc i pomocnosc. Wtedy to dowiedzialam sie, ze Wlosi jedza zawsze dwa dania glowne, co ogromnie mnie ubawilo:). Ubawilo mnie rowniez to jak faceci, gotujac potrawy, przejmowali sie, jakby to byla najwazniejsza rzecz na swiecie! Nigdy nie zapomne trzech pochylontch glow nad garnkem ryzu:DD
Niesamowitym doswiadczeniem bylo juz sama rozmowa przy stole, ktora przebiegala w trzech jezykach, a nawet czterech, jakbym zaczela gadac sama ze soba:P - po wlosku, po francusku, po angielsku!
W Marco szybko odkrylam dusze pokrewna, wystarczylo nam kilka slow, by dojsc do tego samego wniosku:) Na koniec zostalam wiec zaproszona na kolejna impreze!
Bez zastanowienia zdecydowalam, ze ide! I poszlam. Gorzej, ze nie mialam do nikogo telefonu, nie znalam nazwisk, nie mialam adresu... Znlalam tylko stacje metro i ze jako szlam tam juz jeden raz z przyjacielem to jako tako znalam droge... A przynajmniej mialam taka nadzieje... Oczywiscie, jak ja sobie cos postanowie, to zadne sily mnie od mego postanowienia nie odwodza... Jak postanowilam, tak zrobilam - cudem doszlam, cudem przypomnialam sobie droge, cudem nacisnelam na wlasciwy domofon i... przezylam kolejna swietna impreze z Wlochami i nie tylko, ba, nawet Czecha poznalam:PPP Moglismy sie wspolnie nad Praga pozachwycac:D.
Przy wloskiej muzyce, przy winku bylo bardzo przyjemnie:)) Wtedy to myslalam, ze widze Marco i Lorenzo po raz ostatni, gdyz mialam byc to impreza pozegnalna (Erasmus sie konczyl), ale los chcial, ze zostali i jeszcze z dwa razy pozniej sie widzielismy!

Potem ktoregos dnia zadzwonilam do Marii, ze mam ochote sie z nia spotkac przed jej wyjazdem. Umowilysmy sie na 22.00 niedaleko Place d'Italie. Razem z jej kolezankami spedzilysmy mily wieczor przy piwie w pieknym miejscu:) Tam Plath po raz pierwszy sie zasiedziala... I gdy juz dotarla do metra okazalo sie, ze juz nic nie dziala! Ludzie w metrze okazali sie zupelnie niepomocni i nagadali jej jakis glupot, ze zaden autobus nocny juz nie jezdzi, ze taksowka jedynie, ale to 50 euro! Po czym wygonili ja z metra, grozac wielkim psem, ktorego w ogole sie nie obawiala:) i znalazla sie tuz przez taksowka... Podchodzi niepewnie i mowi do pana przez okienko, ze ma tylko 20 euro w portfelu i chce jechac az pod wieze. Na co on zupelnie spokojnie odpowiedzial, ze taxi kosztuje okolo 9 euro o tej porze! - i tak Plath obalila kolejna plotke i coz pierwszy raz zaznala luksusu paryskiej taksowki:DD. Wrocila do domu, zasmiewajac sie ze swojej kolejnej nietypowej przygody:P.
Nastepnie bylam z Wlochami na meczu pilki noznej w jednym z barow. Niestety wynik Wlochow nie zadowolil, bo bylo 1:1, ale wieczor niezapomniany, bo to wlasnie wtedy Plath pierwszy raz wsiadla na velib, czyli francuskie publiczne rowery i pod oslona nocy jechalismy wlasnie przez mosty Paryza! Czulam sie jak w jakims filmie, tak bylo pieknie, romantycznie i atmosferycznie, bo wlasnie taki jest Paryz noca - najpiekniejszy!
Usiedlismy na chwilke na piwo i Plath brala sie, bo metro ja wzywalo - tym razem skutecznie:P.
Kolejnym razem spotkalismy sie przy Hotel de Ville i poszlismy do baru w zupelnie innej dzielnicy (normalne:P) i znow bylo swietnie:) Kazdy cos tam sobie zamowil, posiedzielismy az do zamkniecia, by nastepnie udac sie do smiesznej restauracji z ziemniakami, czyli ziemniaki na kazdy sposob:DDD genialne:D Podczas tego wieczoru wiecej czasu przegadalam jednak z moim brytyjskim znajomym - sasiadem (nie musialam sie o metro martwic:P). Rozmawialismy duzo o aktorstwie, o sztuce i o teatrze. Chyba pierwszy raz tak wypowiadalam sie wlasnie po francusku...To wlasnie tego dlugiego wieczoru widzialam Marco po raz ostatni... Pozegnalam sie z nim szybko przed przyjazdem autobusu, do ktorego wsiadalam. Do domku wrocilam z sasiadem grubo po czwartej!

Z Maria i Lorenzo sptkalam sie jeszcze dwa razy pozniej. Sasiad, ktory na imie ma Tim, wyjechal troche wczesniej niz oni, ale dzis wraca na kilka dni do Paryza z rodzinka, specjalnie na 14 lipca, wiec na pewno go jeszcze zobacze.
To Wlosi pokazali mi to slawne miejsce, gdzie tanczy sie tango nad Sekwana! To urocze miejsce znajduje sie tuz przy instytucie arabskim. Byl przecudny wieczor - lilowow - rozowe niebo, zachod slonca, Sekwana, tanczacy ludzie, muzyka i moi wspaniali przyjaciele! Zrobilam im nawet koktail - Apple mojito (w trudnych warunkach), ale dalam rade!! Byli zachwyceni:DD Nie obeszlo sie bez lez, gdyz byl to jeden z wieczorow pozegnalnych... Bylo nam bardzo przykro, ze juz wszystko sie konczy:( Dla nich o tyle ciezko, ze zegnali sie ze swoimi przyjciolmi, z ktorymi spedzili caly rok i z Paryzem, rzecz jasna; dla mnie, bo wciaz za nimi tesknie...
I tym razem wracalam z Maria i z Lorenzo taksowka:)), gdyz mieszkali przez chwile w pokoju Tima.
No i w koncu przyszel dzien, gdy musialam pozegnac sie z Maria i Lorenzo. Zostalam zaproszona do domu Marii. Mieszkala w dzielnicy 9 w pieknym apartamencie z duzymi wygodnymi pokojami. Naprawde swietnie musialo sie jej tam mieszkac i jak trudno opuszczac...
Przygotowali mnostwo pysznego jedzenia - nie uwierzycie, ale jadlam tradycyjne ciastka wloskie, ktore oni jedza na Swieta Bozego Narodzenia. Mowili mi nazwe, ale oczywisice zapomnialam. Byly strasznie twarde! Nie sposob bylo je pogryzc, ale z drugiej strony byly tak pyszne, ze sie czlowiek nie poddawal. Mnostwo w nich bylo orzechow, miodu - bardzo dobre i smieszne przez to, ze tak twarde:P
Dla Marii przygotowalam cos na pamiatke. Nie mialam za duzo czasu, by cos kupic, wiec wymyslilam cos z niczego. Powycinalam z roznych materialow takie malutkie "karteczki", na ktorych napisalam przepisy na koktaile, ktore jej obiecalam. Dolozylam zdjecie z Audrey, ktora uwielbiam, karteczke, na ktorej napislam, ze dziekuje, ze ja poznalam i zlota mysl o tym, jak wazne sa marzenia. Oprocz tego podarowalam jej niebieskie kolczyki i to wszystko wlozylam do koperty, ktora powyklejalam wiezyczkami Eiffla i z czerwonego materialu serduszko:).
Pozegnalismy sie w metrze, bo ja juz musialam wracac, nie chcac powtarzac historii sprzed dwoch tygodni:P.
I tego wieczoru skonczyla sie moja wloska przygoda... Do domu wracalam z wloskim bozonarodzeniwym ciastkiem w rece, ale daleko bylo mi od swiatecznej radosci... Wiem, ze przezylam cos niezwyklego, ze dzieki nim poznalam lepiej Paryz i jego piekno, wiem, ze pokochalam moich wloskich przyjaciol, ktorzy potraktowali mnie jak swoja, mimo ze wczesniej w ogole nie znali, ze zawsze bede o nich pamietac i... ze moze kiedys uda mi sie spotkac z nimi w Rzymie na kawce, ba, przekonana jestem, ze tak wlasnie bedzie!
[Autorka zdjec znow Ania:)]

Z dziennika barmanki...

2010-07-02T15:59:00.000-07:00

czyli zwariowanej przygody ciag dalszy!
Co Plath wykonala juz wlasnorecznie?!

Zaczne od herbaty i kawy mrozonej, bo upaly nie do zniesienia:/
Jak przyrzadzamy kawe mrozona? Do niewielkiej szklanki (takiej na mojito) przygotowujemy kawe z ekspresu, gdzies polowa tej

szklanki; nastepnie bierzemy shaiker, do ktorego wsypujemy kostki lodu, wlewamy ta ciepla kawe, odstawiamy na jakies dwie

minutki, nastepnie mieszamy ta kawe z tym lodem w shaikerze do momentu az przestaniemy slyszec obijajace sie kostki lodu o

naczynie; bierzemy wysoka szklanke, wlewamy zawartosc z shaikera i dodajemy pokruszony lod na gore, do tego slomka i kawa

mrozona gotowa:DD

Z herbata rzecz ma sie podobnie; przyrzadzamy goraca hrbate, odstawiamy, by sie zaparzyla i potem robimy zupelnie podobnie

jak z kawa:)) czyli sprawa jest dosc prosta:D

Tango to nic innego jak troche syropu cytrynowego plus piwo.

Przechodze wiec do koktaili, ktore juz takie proste nie sa, ale sam fakt, ze sie takowe przygotuje, uskrzydla:DD

Robimy cztery koktaile bezalkoholowe, ktore sa przepyszne!!
Wczoraj pierwszy raz sama zrobilam koktail Florida:)) troche zostalo mi w shaikerze, wiec nie omieszkalam nie sprobowac mego

dziela:))

Jest to koktail bardzo egzotyczny za sprawa soku z guajawy.
Do szklanki na mojito wlalam sok z pomaranczy (do polowy naczynia), troche soku ananasowego i tyle samo soku z guajawy;

zawartosc szklanki wlalam do shaikera z kostakami lodu, zmieszalam i powoli bez kostek lodu wlalam do wysokiej szklanki, do

ktorej wczesniej wsypalam pokruszony lod (gdzies do polowy); nastepnie dodalam troche syropu z granatow, slomke i swiecace

cudo:))) i gotowe! Przepyszne i pieknie wyglada:DD Bylam z siebie dumna!

Kolejny koktail, ktory podbil moje serce to Apple mojito!
Przygotowujemy go prawie tak samo jak mojito - stad i nazwa. Do szklanki wyciskamy trzy kawalki limonki, dodajemy listki

miety i jedna lyzeczke brazowego cukru, calosc ugniatamy, zalewamy sokiem jablkowym. Nastepnie bierzemy shaiker, do ktorego

wrzucamy kostki lodu i zawartosc szklanki - mieszamy, by ostroznie przelac napoj do pieknej szklaneczki na stopce:).

Przystarajamy kawalkiem limonki, slomka i swiecace cudo i gotowe, a jakie pyszne i orzezwiajace:)). Polecam ogromnie!!

Ostatnio zrobilam na imprezie i wszyscy sie zachwycali!

Virgin colada! To jest dopiero "niebo w gebie", a jak sie go przyrzadza?! Nic trudnego!
Potrzebny jest nam napoj, ktory nazywa sie Pina, jest to nic innego jak mleko i kokos, ale polecam juz zrobiony i gotowy do

kupienia, bo zawsze mamy pewnosc, ze bedzie dobry!
Do szklanki na mojito wlewamy sok Pina (do polowy), dolewamy sok ananasowy i troszke cukru brazowego, ale w plynie! To

wszystko wraz z kostakami lodu mieszamy w shaikerze, by ostroznie przelac do szklanki na stopce (bez kostek lodu), ktora

przedtem zamaczamy z jednej strony cukrem w plynie, pozniej ta czesc obsypujemy cukrem bialym zwyklym i w tym miejscu

umieszczamy kawalek limonki! Wyglada pieknie i smakuje jeszcze lepiej!!

Baby breeze. Nigdy nie robilam, ale mam napisane skladniki i zrobilabym tak: do szklanki na mojito wlewamy sok ananasowy,

zakanczamy sokiem z cranberry, dodajemy troszke swiezo wycisnietego soku z cytryny, to znow mieszamy w shaikerze z kostkami

lodu. Przygotowujemy wysoka szklanke, do ktorej wsypujemy pokruszony lod, wlewamy ostroznie mieszanine i na koniec dodajemy

syrop z truskawek, slomka i dekoracja i gotowe!!

Teraz spokojnie moge przejsc do koktaili alkoholowych!

Gin Fizz! Do wysokiej szklanki wlewamy odpowiednia ilosc ginu (liczac szybko do pieciu), sok ze swiezo wycisnietej cytryny,

cukier w plynie; do szklanki wsypujemy pokruzony lod i to wszystko zalewamy limonada. Dekoracja i gotowe:D

Tequila sunrise. To jest najprostszy koktail! Do wysokiej szklanki wlewamy tequile (ilosc jak powyzej), nastepnie sok z

pomaranczy; w szklance mamy juz wczesniej pokruszony lod i na koniec tylko dodajemy syrop z granatow!

Pina colada! Podajemy ja w szklance na stopce tak jak Virgin colade, bo to sa siostry:)) Do szklanki na mojito wlewamy bialy

rum (ilosc jak powyzej), sok ananasowy i pine (mleko+kokos), to mieszamy w shaikerze zawsze z kostakami lodu. Wlewamy powoli

do szklanki i na samej gorze robimy pianke, czyli ubita wczesniej z mleka, taka jak na kawie! (to nie zart) No i tradycyjnie

dekoracja i blyszczy!

Bloody Mary! Aj, to chyba wszyscy znaja... Ale nie wszystcy przepadaja:P Ja nie trawie soku z pomidorow, wiec nie za bardzo

za tym specjalem przepadam, ale raz udalo mi sie ja zrobic! Oczywiscie wodka, ktora wlewamy do wysokiej szklanki, nastepnie

sok z pomidowrow i plasterek cytrynn + slomka! Gotowe:)

White Russian jak jestesmy przy wodce... Podajemy w szklance na mojito, do ktorej przygotowywujemy pokruszony lod, dodajemy

wodke i na sama gore przygotowywujemy crème z mleka. Robimy go z kostkami lodu i mleko w shaikerze, nastepnie nakladamy

powstaly crème na wodke (bez lodu z shaikera!); na to kladziemy dwie male slomki, swiecaca dekoracja i tyle!

Cosmopolitan! Ten koktail podajemy w specjalnej bardzo delikatnej szklance na stopce, ktora jest bardzo rozlozysta (wierze,

ze wiecie, co chce powiedziec! zawsze jest trzymana w lodowce). Brzegi szklanki obsypujemy cukrem z boku plasterek limonki

lub inne cudo; a co w srodku?! Do szklanki na mojito wlewamy wodke, tyle samo triple sec, swiezo wycisniety sok z cytryny i

sok z cranberry - to tradycyjnie mieszmy w shaikerze z kostkami lodu. Nastepnie bordowa miksture wlewamy juz bez kostek lodu

do szklaneczki i gotowe na salony:))

Margarita! Podobnie do szklanki na mojito wlewamy takie same ilosci tequili i triple sec, troszke soku z cytryny, mieszamy w

shaikerze z kostkami lodu, calosc bez lodu wlewamy do wysokiej szklanki wraz z pokruszonym lodem.

To tyle ile na razie udalo mi sie nauczyc...
Dzis dowiedzialam sie, ze moja barmanska przygoda w tej restauracji sie konczy, gdyz nie maja na tyle klientow, by mnie

przyjac do dalszej pracy...
Jest mi ogromnie przykro... Chyba za szybko przywiazuje sie do ludzi... Tych ludzi, ktorych tam poznalam jest mi najbardziej

szkoda, tego wracania o trzeciej nad ranem, sluchania glosnej muzyki, picia wspolnie szampana, przygotowywania koktailow, ba,

pracowania tam... Ja juz pokochalam to miejsce, a karza mi go opuscic i to nie z mojej winy...Jest mi strasznie przykro...Nie

wiem, po co znow mialam zostawic tam kawalek mojego serca; nie wiem po co... Ta wiedza jest swietna i jestem bardzo

zadowolona, ze moglam sie troche nauczyc, ale... chyba nie rozumiem czasem zycia...

La danse est une poésie

2010-07-01T15:30:00.000-07:00

dont chaque mouvement est un mot! (Taniec jest poezja, ktorej kazdy ruch jest slowem)
Pierwszy dzien lipca rozpoczal sie bardzo tanecznie, bardzo energicznie, mlodziezowo, z pazurem!
Wracam wlasnie z niesamowitego spektaklu, ktory mial miejsce w moim ukochanym teatrze Chaillot. Rozpoczal sie bowiem 4 dniowy festiwal "Imaginez maintenant" (wyobrazcie sobie teraz), ktory tworza mlodzi kreatorzy. Jak wiec moglo byc?! Bardzo wspolczenie oczywiscie!
Rzecz dzieje sie w obrebie wiezy Eiffel'a, bo w teatrze Chaillot, w Cité de l'architecture&du patrimoine, Palais de Tokyo, Musée d'Art moderne de la Ville de Paris.
Wiekszosc wystaw i wystepow odbywa sie za darmo:), wiec korzystam jak sie da:D
Zdecydowalam sie jednak na ostatnia chwile, gdyz w planach mialam teatr i Sache Guitry, ale... zdradzilam go dla nowoczesnosci, laczac sie z moim pokoleniem:P Czego za nic w swiecie nie zaluje! Nigdy wczesniej nie doswiadczylam takiej energii plynacej ze sceny!

Ale jak to w teatrze Chaillot - tlumy i wszystkie bilety rozdane - wpisuje sie na liste oczekujacych. Jestem trzecia... na drugiej stronie!! Bylam pewna, ze juz nie wejde... Wyobrazcie sobie moja radosc, gdy jednak wyczekiwany bilet znalazl sie w mojej dloni!
Na scenie zapada mrok, nagle rozlega sie mocna, energiczna muzyka, pojawia sie trzech mezczyzn ubranych w pasiaste bluzy z beretami na glowie. To, co pokazuja zapiera dech w piersiach! Nigdy wczesniej nie wiedzialam, ze tak mozna sie ruszac!
Potem wchodzi dziewczyna, ktora jest jeszcze lepsza! Publicznosc jest zachwycona! Na poczatku rusza sie jak lalka, by na koncu zaprezentowac nam "elektryczne" drzenie dloni w polaczeniu z innymi ciekawymi uladami. Jest oryginalna, zadziwiajaca, niesamowita! I to jedyna kobieta posrod wszystkich tancerzy!! Nastepnie pojawia sie dwojka tancerzy - ten taniec ma przekaz etyczny, gdyz jeden z nich nie ma nogi. Tanczy z dwoma kulami! Ale dla mnie mogl wcale nie miec tego przekazu, a odbior bylby lepszy! Pokazywalby wolnosc, rownosc, wszechobecna akceptacje. Czuje, ze te kilka slow przed, jak gdyby taki "wstep" troche zaruszyl przekaz calego tanca... O ilez bardziej bylibysmy zaskoczeni, gdyby oni po prostu zaczeli tanczyc od razu, jakby nigdy nic!
Troche mi tego szkoda...
Ha! A potem niespodzianka! 6 mezczyzn przedstawia niezapomniany, frapujacy uklad! Trwa on znacznie dluzej niz pozostale, ale publicznosc szaleje z zachwytu! Na koniec wychodzi jeszcze dwojka innych tancerzy, w miare jak tancza, reszta artystow podchodzi do nich, tworzac otwarty krag i po kolei probuja przylaczyc sie do tanczacych - kreuja w ten sposob forme happeningu.
Plynie z nich ogromna energia, sila, zycie, radosc, mlodosc, milosc do tego, co robia, szczescie, marzenia, piekno!! Tak silnie wplywali na publicznosc, ze chcac nie chcac wszyscy przylaczyli sie do mlodzienczej radosci! Udzielila sie pasja, udzielila sie sila i energia! I jeszcze cos! Mysle, ze ci sposrod widzow, ktorzy maja dorastajace dzieci, dzieki takiemu przedstawieniu z pewnoscia bardziej je zrozumieja.

Muzyka bardzo nowoczesna. Mamy do czynienia z mocnym hip-hopem, break, krump, lock, pop.
Coz, zakochalam sie w tych mlodych tworcach od pierwszego wejrzenia, dlatego dalsze losy festiwalu pilnie bede sledzic!
Wiem, ze w Cité de l'architecture&du patrimonie powstala 9 metrowa ciastkowa wieza Eiffel'a!! To trzeba koniecznie zdegustowa, ups! zobaczyc:PP
Siedzialam sobie tak dzis na tym spektaklu i serce roslo mi coraz bardziej z kazdym kolejnym wystepem. Kocham sztuke i wiem, ze nic innego nie potrafilabym robic, bo w niczym nie widze takiego sensu jak w wyrazaniu siebie poprzez piekno, poprzez muzyke, poprzez ruch, spiew, slowo, gre. Jest w tym niezwykle piekno, dobro, madrosc, sila, jest w tym czlowiek i Bog!
Uslyszalam ostatnio od moich rodzicow: "Jak Ci sie tam podoba w tym Paryzu i chcesz tam zostac, to tam siedz!":D To chyba wlasnie oni od poczatku sa niesamowici! Jestem przekonana, ze dziesiejszy wystep bardzo by sie im spodobal, choc ani oni, ani w sumie ja takiej muzyki nie sluchamy...
Mysle, ze manifest w postaci festiwalu odniesie nie tylko zamierzone cele, ale i wielki sukces! Jesli tylko macie okazje to ogromnie polecam!
Wiecej informacji na www.imaginezmaintenant.com Zdjecia pochodza wlasnie z tej strony (nie moglam oprzec sie tym kotom! Kocham koty:D)

Za co ta nagroda?!

2010-06-30T15:21:00.000-07:00

Nie wiem, co dzieje sie w tym momencie z repertuarem kinowym, ale nie znajduje filmu godnego uwagi... Czy to jakis kryzys? Kryzys pomyslow, dobrego smaku i wyczucia? Czy tak trudno napisac dobry film, ktory ma nam cos do przekazania, ktory cos wnosi do naszego zycia?!
Jestem zdegustowana!
Ogladalam kiedys w ktores lato bardzo piekny film Venezia, ktory traktowal o festiwalu filmowym w Venezi. W ktoryms momencie glowna bohaterka mowi, ze film jest dla niej bardzo wazny, ze wielokrotnie, gdy oglada dobry film ma wrazenie, jakby byl on zaadresowany wlasnie dla niej.
Dla mnie tez kino bylo zawsze najwazniejsze. Gdy ogladam dobry film, mam wrazenie, ze nim zyje; jego piekne zdjecia, madre dialogi, nietuzinkowa muzyka sprawiaja, ze przezywam go cala soba.
Dobrych filmow sie nie zapomina...
Juz od kilku miesiecy wypatruje jakis ciekawych afiszy filmowych i nie znajduje nic ciekawego! Myslalam, ba!, bylam pewna, ze festiwal w Cannes rozrusza jakos rezyserow, ale nic z tych rzeczy!
Pierwszy film na jaki sie wybralam to "Copie conforme", ktory w ogole mnie nie zadowolil. Owszem Juliette Binoche zagrala bardzo dobrze, ale film nic nie wnosi, niczego nie przekazuje, jest mdly.
Dzis udalam sie na "Tournée" - film, ktory zdobyl nagrode za najlepszy scenariusz. Dostalam nawet karte znizkowa, bo trwa teraz festiwal filmowy i filmy sa za 3 euro, tylko co z tego, jak nie ma na co isc! Naprawde nie znajduje nic godnego uwagi... Szkoda mi czasu i...nerwow!
Chyba jeszcze nigdy w zyciu tak nie wynudzilam sie w kinie jak dzis wieczorem...
"Tournée" wyrezyserowal Mathieu Amalric. O czym chcial nam opowiedziec jego tworca??
Jest to tournée koncertowe kilku gwiazdek amerykanskich, ktore robia czasem bardzo smiale show. Nie wahaja sie pokazywac nago, z tandetnymi rekwizytami; chyba jedna tak naprawde miala jaki taki talent; pisala piosenki, grala na fortepianie i spiewala, a reszta tanczyla do tych piosenek. Chca stworzyc "New Burlesque". Ich producent jest Francuzem i organizuje im tournée po swoim kraju, obiecujac Paryz jako punkt docelowy. No, ale coz... Jak sie okazuje producent jest calkowitym "biedakiem" emocjonalnym; ma problemy rodzinne, jak i zawodowe...
Nie wie nawet, w ktorym roku urodzil sie jego syn, jego najlepszy przyjaciel wystawia go i nie pozwala wystapic na scenie paryskiej, ktora wczesniej mu obiecal... Gwiazdki amerykanskie wystepuja wiec na obrzezach Francji, naiwnie wierzac, ze dotra do Paryza. Ale nie docieraja i w miare podrozy zaczynaja sobie zdawac z tego sprawe... Producent w koncu na samym koncu przyznaje sie do tego na glos i tak film sie konczy...

Co w tym filmie jest pokazane?
Okropne kostiumy, w ktorych wystepuja tancerki, jedna ma pelno tatuazy, to, jak przygotowuja sie do wystepow, maluja sie, ubieraja, tylko troche widzimy wystepow, z reguly "zza kulisow", oczami producenta; widzimy to jak spedzaja wieczory na imprezach, troche z tego jak podrozuja pociagiem;
Sa tak stereotypowo amerykanskie, ze bedac Amerykanka chyba bym sie obrazila... glupiutkie, umalowane, utapetowane, z glupimi usmiechami, sztuczne i nienaturalne, wrecz karykaturalne... Producent zas drazni swa niezaradnoscia, brakiem meskosci,odwagi, zaradnosci, przedsiebiorczosci...
Czytam, ze jako gatunek miala to byc komedia i zarazem dramat... Nie rozesmialam sie ani razu, wzruszyc tez sie nie wzruszylam...
Zadaje sobie tylko pytanie, co sklonilo jury do przyznania nagrody temu filmowi? To, ze zycie artystyczne nie jest proste, ze amerykanskie marzenia nie zawsze sie spelniaja? Tylko tak naprawde ani nie byla to wysoka i gornolotna sztuka, ani artystki nie reprezentowaly soba niczego niezwyklego, niczego odkrywczego...
Nudzilam sie strasznie... Juz o moment chcialam wyjsc z tej sali, bo nie moglam wytrzymac!

Chyba tylko w jednej scenie spodobaly mi sie zdjecia i ujecia i nic ponadto!
Cos okropnego... Gdybym napotkala ten film w telewizji przelaczylabym po pierwszych pieciu minutach...
Krytyki publicznosci sa jednak na plus...
Mnie nie zachwyca, nic nie mial mi do przekazania, nic do pokazania, a wrecz przeciwnie po takich filmach mam zawsze glupie uczucie, ze wszystko jest do niczego, wszystko jest beznadziejnie brzydkie.
Filmu wiec nie polecam, ale i tak pewnie przekonacie sie sami. Jestem bardzo ciekawa Waszej opinii! Zastanawam sie, czy czasem dobre opinie publicznosci nie biora sie z tego, ze film "musi" byc dobry, skoro dostal taka nagrode... Ale czy czasem nie lepiej zasanowic sie, czy faktycznie byl wart tej nagrody?! Mysle, ze dobrze miec swoje zdanie i ja nigdy bym nagrody temu dzielu filmowemu nie przyznala!

Moje swieto muzyki

2010-06-23T03:01:00.000-07:00

Nie wiem, czy wiecie, ale we Francji w zwiazku z pierwszym dniem lata organizowane jest swieto muzyki. W tym dniu wszyscy moga dac wyraz swojej pasji muzycznej: mozna spiewac, mozna grac, mozna tanczyc...
No tak "mozna"... Kiedy w Polsce ogladalam film "Dwa dni w Paryzu" nie moglam sie doczekac, kiedy i ja bede uczestnikiem tego swieta!
A tymczasem nic szczegolnego sie nie wydarzylo...
Pojechalam po poludniu w okolice Opery Palais Garnier, bo mysle sobie, co jak co, ale kolo Opery cos musi sie dziac. I nic...nic szczegolnego:/ reszta dzielnicy zupelnie uspiona. Puste ulice, puste sklepy, puste kawiarnie... bylam naprawde zdziwiona! W mojej dzielnicy to juz w ogole o swiecie muzyki mozna zapomniec:(
Ale na nude nie moge narzekac! Moja wspaniala znajoma, ktora bardzo cenie, napisala mi ostatnio takie bardzo madre slowa, w ktore i ja w glebi serca zawsze wierzylam: w zyciu nigdy nie ma sensu niczego zalowac, bo widocznie zycie przygotowuje nam cos lepszego.

Przyszlo mi wiec "grac" nowa, niesamowita role w moim zyciu...Dostalam szanse wprawienia sie w zawod barmana:)) zajecie to jest naprawde pasjonujace:))
pracuje wieczorami, wiec zarywam noce, wracam okolo 3 nad ranem; poznaje swietnych ludzi, ucze sie jak przygotowywac piwa, koktajle, drinki, napoje cieple; rodzaje win juz mam w malym palcu:)) ucze sie jak podawac, co z czym, w jakiej szklance, ile, jak nalewac etc.
Bardzo mi sie to podoba! Ba, nauczylam sie nawet otwierac butelki te z winem i te z szampanem:DD (wczesniej nic nie umialam, smieja sie ze mnie, ze nie jestem prawdziwa Polka). Czasami zostajemy po pracy razem i kazdy pracownik ma prawo (przywilej) do jednego darmowego napoju alkoholowego:)) i rozmawiamy i zartujemy tak do 3 rano:)) a ja siedze sobie tak z boku i dociera do mnie, ze nigdyn przenigdy nie wyobrazlam sobie, ze bede mogla zyc takim nocnym paryskim zyciem! Doslownie!
Praca lekka nie jest, co to to nie! Trzeba robic wszystko szybko, kilka rzeczy na raz! W miedzy czasie trzeba wymyc wszystkie szklanki, kieliszki, filizanki... na koniec zostaje mi "tylko" wymywcie calego baru, czyli wszystkie blaty, maszyna do kawy, to, gdzie nalewa sie piwa - troche tego jest:PP Ale ten czas wlasnie uwielbiam, bo puszczamy duzo glosniej muzyke, spiewamy i tanczymy, oczywiscie w czasie pracy:)))

Po raz kolejny przekonuje sie, ze zycie jest niesamowite i pelne niespodzianek! Zawsze gdy przechodzilam kolo tego baru, myslalam sobie, jak fajnie byloby tu pracowac! Zawsze rano siada tam pewna starsza pani. Z wygladu przypomina raczej kogos bardzo biednego, ale z pewnoscia jest na odwrot, bo kogo stac chodzic kazdego dnia na sniadanko do dosc drogiej restauracji?! Zawsze gdy ja widzialam, mialam ogromna ochote dowiedziec sie kto to taki! I mysle, ze teraz to kwestia kilku dni i zaspokoje swoja ciekawosc:DD Raz przeszla mi przez glowe taka mysl: "z pewnoscia sie dowiem, nie wiem jak, ale juz zycie sie o to postara!"
A jak na razie wszelkie niedociagniecia nadrabiam usmiechem i wdziekiem osobistym:)) we wlosy wpinam sobie czerwony kwiatek i ten kwiatek juz zrobil furore, a pracuje dopiero cztery dni:))
Zastanaiwiam sie, czy za chwile moj dziennik nie zamieni sie w dziennik barmanki, w ktorym bede "zatrzymywac" wszelkie ciekawe przpisy na koktajle i drinki:PPP
Ale obiecuje Wam, ze za niedlugo wybieram sie do teatru, czyli bedzie po staremu:D
Choc mi powiedzieli, ze nie potrzebuje juz kursow teatralnych, bo teatr jest tu, w tej pracy! I wiecie, ze to prawda!
Mysle, ze w tej pracy trzeba miec zaciecie aktorskie, by zaistniec! Z czystym sumieniem moge powiedziec, ze wszyscy, ktorzy tam pracuja, takowe posiadaja. A teraz ja znalazlam sie wsrod nich:))

A na koniec... kilka przepisow:)) i ciekawostek z tego frapujacego swiata, w ktorym wszyscy koncza jako alkoholicy (to zart! mam nadzieje!):
do winka rozowego, by bylo slodsze mozna dodac troche limonady i dwie kostki lodu - wyborowe:)); diabolo nie ma nic wspolnego z alkoholem, choc nazwa jest taka, ze az sie prosi:) - jest to nic innego jak troche syropu mietowego, limonada i kostki lodu i tyle! Monaco - syrop z granatow, limonada i na zakonczenie piwo; kir - czyli likier owocowy wedlug uznania, ale bardzo malo plus biale wina Sauvignon; pastis - serwujemy z jedna kostaka lodu i obok z karawka wody; moje nowe dziecko, ktore wczoraj stworzylam to mojito:DD bylo piekne! A jak sie je przyrzadza - limonke kroimy na niewielkie kawalki; 4 male kawalki wyciskamy bezposrednio do szklanki, dodajemy liscie miety, 2 lyzeczki cukru trzcinowego, nastepnie zgniatamy dodajemy skruszony lod, baccardi (liczac szybko do 5), mieszamy lyzeczka, ktora pozniej pozostawiamy i wszystko to zalewamy perrierem:)) potem dekoracja, czyli listek miety, dwie male slomeczki i takie swiecace cudo do srodka:DD I moje dziecko wczoraj blyszczalo:)) potem zamowiono jeszcze dwa kolejne:))) i znow dalam upust mojej kreacji:)))
To na razie tyle ze swiata zwarioawnej Paryzanki:)), ktora za chwile wybiera sie na walke z wiatrakami, czyli francuska biurokracja:PP
Chcialam jescze podziekowac wszystkim wspanialym osobom, ktore "byly" ze mna przez te kilka bardzo trudnych chwil! Milego, slonecznego dnia! Moj zaczyna sie od 18.00:DD

P.S. Zdjecia sa tworczoscia pewnej przesympatycznej Ani, ktora mialam przyjemnosc ostatnio poznac, gdyz byla tu na kilka wakacyjnych dni:) Wraz z jej przyjacielem bylismy razem na wiezy Eiffla, by pozegnac slonce albo raczej podziwic zachod slonca:)) Z tego wypadu powstalo kilka neologizmow i tak na przyklad - "przepardon" i "piorochron" :DDD napisala mi, zebym o nich pamietala... zawsze bede pamietac!

...

2010-06-15T12:20:00.000-07:00

Wtorkowy, piekny, magiczny wieczor. Niestety zmarnowany, samotny, trudny... Nie wiem, co mam o nim sadzic... Co przyniesie jutro??
Dlaczego gdy juz po malu wszystko uklada sie w dobrym kierunku, gdy plany i marzenia zaczynaja nabierac ksztaltow, gdy juz je dostrzegam, juz prawie dotykam, to wszystko gdzies niknie??
Spogladam w niebo, jest teraz takie piekne... Lazurowy blekit przepieknie mieni i laczy sie z rozowo - czerwonymi chmurami... na ich tle pojawiaja sie co jakis czas jaskolki... sa takie radosne, piekne, magiczne, wolne...
w szybie odbija sie wieza... wlasnie swieci... jest godzina 22.00...
A po moich policzkach splywaja lzy...
Jeszcze wczoraj bylam taka szczesliwa, jeszcze wczoraj wszystko jawilo sie w jasnych barwach...
Znow ciezko, znow musze podejmowac trudne decyzje, znow musze walczyc... Kiedy zdobede??!

Jeszcze kilka dni temu podziwialam zachod slonca z wiezy Eiffla, cieszac sie i wierzac, ze marzenia jednak sie spelniaja, ze daje rade, ze bedzie dobrze...
A teraz?? Teraz robi sie juz ciemno, czerwono-liliowe chmury powoli znikaja, ja sama malo co juz widze na klawiature...
Kocham Paryz. Zakochalam sie w nim od pierwszego wejrzenia... Zakochuje sie caly czas od nowa... Wczoraj w nocy na rowerze przez mosty; codziennie rano przez okno; u Fauchona na kawie... na zakupach na Champs-Elysées...

Czy potrafilabym go opuscic?? Czy mam tu byc?? Czy mam realizowac swoje marzenia? Czy sluchac glosu rosadku?? Czy mam sie poddac?? Czy mam walczyc??
Czy zycie mnie "probuje"? Czy chce wiedziec, ile jeszcze wytrzymam??
Spogladam przez okno... jest taki piekny wieczor... Invalides jak zwykle kroluje, wspaniale oswietlony....
Spytasz, co sie dzieje...To zycie znow daje mi o sobie znac...
Ale te jaskolki... Te jaskolki cos mi przypominaja... czy to byla Nadzieja??

Ochronic dzielo

2010-06-10T11:12:00.000-07:00

W koncu aktualny repertuar kinowy ruszyl z cala pompa! Pojawiaja sie ciekawe filmy, ktore zostaly nagrodzone w Cannes kilka tygodni temu. Musze przyznac, ze jako milosniczka Juliette Binoche, nie moglam przepuscic "Copie conforme", gdzie grala glowna role, za ktora otrzymala wyroznienie.
Dlatego we wtorkowy wieczor wraz z moja swiezo poznana kolezanka wybralysmy sie do kina kolo Odeonu, by dowiedziec sie, co tym razem pokazala niesamowita Juliette. Czy wiecie, ze z pochodzenia jest Polka?! Jej dziadkowie mieszkali w Czestochowie, ktora aktorka czesto odwiedza i ktorej jest ambasadorka!
Coz, swiat jest maly...
Tytul fimu mozna przetlumaczyc jako kopia uwierzytelniona. Jest to nowy film Abassa Kiarostami.
Pieknej Binoche towarzyszyl William Schimell.
Film mnie zaskoczyl, moge powiedziec, ze nawet zszokowal.... swoja prostota, cisza, niezwykla nasyconoscia trudnych, mocnych emocji...
Trudno mi go sklasyfikowac, okielznac, jest w nim mnostwo symboliki, w kazdym najdrobniejszym gescie, w kazdym spojrzeniu, w kazdym detalu...
Sprobuje go jednak okielznac, rozsuplac, "rozebrac" i rozszyfrowac!
Za punkt wyjscia obralam sobie sam tytul - co to jest kopia? Dlaczego kopia? O co tu chodzi? Co rezyser chce nam zasygnalizowac i przekazac?
Zagladam do slownika...
Kopia – dokladne powtórzenie wykonanego wczesniej dziela (np. rzezby, obrazu, obiektu architektonicznego), z tego samego (lub tanszego) materialu, przy zastosowaniu tej samej techniki, w tej samej skali. Kopia powinna byc oznakowana, tak aby nie nosila znamion falszerstwa (nazwisko osoby sporzadzajacej kopie jest znane). Kopie wykonuje sie w celach dydaktycznych, kolekcjonerskich, dla ochrony dziela oryginalnego (np. kopie rzezby, pomnika eksponuje sie na wolnym powietrzu, a oryginal wystawia sie w muzeum).
Teraz moge przejsc do krotkiego opisu wydarzen; film zaczyna sie nietypowo... zblizenie na stol i kamienny kominek; na stole zainstalowane sa mikrofony; slyszymy odglosy rozmow; jestesmy na jakiejs konferencji, ktora jeszcze sie nie rozpoczela; pojawiaja sie napisy, obraz caly czas ten sam; nie lubie tego i zawsze Wajde za to wysmiewam, a tu prosze kamera nawet sie nie rusza, caly czas to samo ujecie...
Po napisach cos zaczyna sie dziac, podchodzi mezczyzna, robi probe mikrofonu i przeprasza za spoznienie oczekiwanej osoby. Kto to taki? Okazuje sie nim mezczyzna, okolo 40, pisarz, ktory bedzie prowadzil konferencje na temat swojej nowej ksiazki "Copie conforme". W miedzyczasie przychodzi dojrzala kobieta, siada tuz z przodu, towarzyszy jej syn; nie sluchaja rozmowcy, tylko przelotnie, po chwili wychodza... Ona idzie szybkim krokiem, chlopak powoli, kilka dobrych krokow za nia, nie spieszy sie, by ja dogonic; tak chodza zawsze...
Spotykaja sie w restauracji, ona zdarzyla zlozyc juz zamowienie; odbywa sie bardzo dziwna rozmowa miedzy nimi; nic nie rozumiem...
Kobieta, ta postac wlasnie odgrywa Juliette, zakupila kilka ksiazek "Copie conforme"; chce by autor zadedykowal je dla jej przyjaciol oraz siostry, umawia sie z nim do swojej pracowni, gdzie znajduja sie wlasnie kopie roznych rzezb;
Witaja sie, po czym on proponuje spedzenie popoludnia w plenerze, zachwycony jest pogoda, widokami, akcja bowiem dzieje sie we Wloszech.

Biora samochod, prowadzi kobieta; pisarz podpisuje swoje ksiazki; cala sekwencja ukazuje nam piekne pejzaze Wloszech - jestem zachwycona! Rozmowa pomiedzy bohaterami jest dziwna; czuje sie dziwnie; bohaterka wydaje mi sie jakas nienormalna, nienaturalna, ba, niemozliwa! Tak nie zachowuje sie osoba, ktora poznaje zdolnego pisarza, ktory na dodatek robi jej przysluge; Juliette w jednej chwili usmiecha sie, jest mila, po czym za chwile jest zdenerwowana, nie ukrywa niezadowolenia, pojawiaja sie nawet ostre slowa, nie krepuje sie; za chwile znow jest mila i taktowna... Zabiera go w miejsce, gdzie ludzie biora sluby, bo ponoc przynosi szczescie nowozencom; tutaj pisarz pyta, czy ona sama brala tu slub; nie ma odpowiedzi;
potem ida do niewielkiego muzeum; ona chce mu pokazac pewna kopie, bo przekonana jest, ze bedzie nia zachwycony; nie zachwyca sie...w zamian za to chce wypic kawe; znajduja wiec niewielka kawiarnie; zamawiaja napoj, po czym jego telefon przerywa im rozmowe; odbiera, wychodzi i zostawia Juliette sama;
przedtem opowiada jej o tym, co bylo natchnieniem do napisania powiesci; podczas opowiesci po policzkach kobiety splywaja lzy... zaczynam rozumiec... lacze powoli fakty...
wlascicielka kawiarni rozpoczyna rozmowe na temat "meza" Juliette; mysli bowiem, ze pisarz jest jej mezem...
Juliette mowi, ze jest to czlowiek, ktory mysli tylko o sobie; kelnerka odpowiada, ze czuje, ze mimo to jest to dobry maz;
I tak pada kluczowe zdanie, ktore aktorka powtorzy dwa razy: "Ty zyjesz swoim zyciem, a rodzina zyje swoim". Ja juz wiem... to jej maz...ta gra pozorow na poczatku wydaje mi sie dziwnym pomyslem...moze jest to ciekawe, ale malo realne, moze stwarza atmosfere tajemnicy, ale jest nieprawdziwe, malo zyciowe; troche bez sensu, nie widze w tym sensu... Moze to ma byc kopia?? Kopia poczatku udanego zwiazku?? Ale w takim razie nieudana, zle zrobiona, zle zlepiona... emocje biora gore... mysle jednak, ze w tym momencie scenariusz troche kuleje...
Jest jedna jedyna scena w tym filmie, podczas ktorej sie smieje! Juliette w przezabawny sposob zagrala rozmowe telefoniczna ze swym synem! Byla niesamowita:))
energicznie gestykulowala i dosc glosno artykulowala:D
Rozbroila mnie ta scena...
Nie jest to jednak koniec jednodniowych przygod... Juz wiem, ze przechadzaja sie miejscami, ktorymi kiedys spacerowali, gdy milosc pomiedzy nimi kwitla... kosciol, gdzie brali slub, plac przed starym kosciolem, gdzie Juliette zachwyca sie rzezba kobiety i mezczyzny, ktory sie nia opiekuje, oslania i ochrania ja. Dla Juliette rzezba i to, co chce przekazac jej autor, jest przepiekna! On nie rozumie jej zachwytu, nie podziela jej poasji i pogladow; mowi nawet, ze sie za nia wstydzi... Juliette pyta wiec przechodniow, co sadza o tej rzezbien potwierdzaja jej slowa; napotkany mezczyzna podchodzi nawet do jej meza i mowi mu, ze to, co powinien zrobic, to po prostu polozyc swa dlon na jej ramieniu; ze ona tego potrzebuje, ze czeka wlasnie na to....odchodza, a on niesfornie kladzie reke na ramieniu bohaterki; jest szczesliwa...
on jest glodny, wiec szukaja restauracji, ktora znajduje sie tuz obok, zamawiaja wino; kobieta wychodzi do toalety; maluje sie, przymierza kolczyki, w koncu wybiera biale; jest piekna, czuje sie piekna; wraca do stolika; on niezadowolony - wino jest niedobre; chce wyjsc; ona wyrzuca mu, ze on nawet jej nie widzi; jest zmeczony; nie mowi, ze jej nie kocha, ale nie mowi, ze ja kocha...
wychodza; ona znajduje dwa kawalki chleba, dzieli sie z nim, idzie do kosciola i saida na lawce; on czeka na zewnatrz; po chwili ona wraca; wpada jej do glowy pomysl, by zajsc i jeszcze raz zobaczyc pokoj, gdzie spedzili swoja noc poslubna; pokoj numer 9; ona wchodzi pierwsza; wyglada przez okna; pyta go czy pamieta; on nie pamieta...jak moze nie pamietac? Ona pamieta wszystko,nawet najdrobniejszy detal; on mowi, ze jest piekna, ze sie zmienila, ze jeszcze bardziej piekna; ona proponuje mu, by zostal, by znow sprobowali, ze sie uda...on - "mowilem Ci, ze o 21.00 musze byc na dworcu". Na ekranie pojawiaja sie napisy...

Zaczynam powoli rozumiec... ten jeden dzien jest kopia ich dnia, gdy sie pobierali, gdy byli szczesliwi, gdy wierzyli, gdy przyrzekali, gdy mysleli "na zawsze", gdy sie kochali...wracaja po kilku latach... nie wyszlo, ona ma nadal nadzieje - na szyi nosi naszyjnik z wazka, a wazka symbolizuje nadzieje; on jest zmeczony, nie widzi problemu w tym, ze realizuje siebie, ze nie jest z rodzina...
Czy juz nie kocha?? Nie mowi ani nie, ani tak... moze w jakis sposob jest przywiazany?
Kopia wypada marnie....to nie ten sam material...
To, co mnie zastanowilo to to, ze Juliette trzy razy odbijala sie w lustrze. Co to moze oznaczac? Czy i ona jest kopia? Czy odbicie w lustrze?? Ona teraz, dzis i ona kiedys, wczoraj. Juz nie taka sama, zmieniona, doswiadczona, bardziej dojrzala, wiedzaca czego chce...
Nie on... On jest caly czas taki sam...tak samo zimny, egoistyczny, przystojny... Czy wiec to kopia jest lepsza? Czy dzielo oryginalne?!
W filmie w ogole nie bylo muzyki... Caly czas na nia czekalam i sie nie doczekalam... rezyser mial na celu oddanie prawdziwego, realnego dnia z zycia bohaterow... Ja jednak odczuwam, ze jest to szkoda, bo dzieki muzyce film bardziej zapada mi w pamiec...
Juliette zagrala rewelacyjnie! Dzieki niej zwykly w sumie scenariusz nabral zycia, nabral charakteru; gdyby nie ona to nie sadze, by film zdobyl jekies szczegolne uznanie... Ludziom, ktorzy siedza obok mnie, nie podoba sie... smieja sie, podczas gdy ja czuje sie zupelnie pusta...czuje ogromny smutek i zal, bo obraz ten probuje mi wmowic, ze wspolne marzenia o milosci, przyrzekanie, ze bedzie sie zawsze razem, nadzieja, wiara, sa na nic... ze zycie weryfikuje to wszystko... ze dobrze jest tylko na samym poczatku...
Czy takie jest przeslanie tego dziela?? Mozna takie zaproponowac... nie znajduje innego...

Od kilku dni...

2010-06-05T23:10:00.000-07:00

zycie jest niesamowite! W koncu wyswiecilo slonce i to nie tylko to na niebie, ale rowniez to osobiste:DD.
W Paryzu okres festiwali i innych fantastycznych wydarzen coraz bardziej sie "rozkreca"! Ludzie wychodza z mieszkan, z muzeow, ba, z murow, by spedzic niezapomniane wieczory pod gwiezdzistym niebem.
I taki niesamowity wieczor spedzilam w czwartek! Byl to czysty przypadek! Akurat przechodzilam kolo Madeleine, by dostac sie do teatru Madeleine, gdy nagle zauwazylam tlum ludzi, ltoczacy sie przy niewielkim sklepiku Maison du chocolat. Przed sklepem rozstawione niewielkie budki. Jako ze nie mialam pojecia o co chodzi, uprzejmie poprosilam o wyjasnienie mi tego niesamowitego zjawiska i kolejki ciagnacej sie przez cala ulice! Otoz 3 czerwca odbywala sie "La nuit du gateau", czyli noc ciasta! Wszystkie najswietniejsze wspanialosci domu czekolady Maioson du chocolat, byly dostepne za darmo w dowolnych ilosciach:DD Poprzez boskie macarony (waniliowe, cytrynowe, czekoladowe, mangowe, pistacjowe... - Ladurée moglo sie schowac!), eklerki, musy czekoladowe, ciasteczka z malinka na gorze, ciasteczka pistacjowe, cytrynowe, tiramissu, lody, czekoladki cytrynowe, morelowe, pomaranczowe... Oj, cale masy! A wybor tak ogromny, ze mialam duze problemy - wszak nie sposob wszystko zjesc!

No, ale nic! Na poczatku trzeba bylo sie ustawic w dluuuugiej kolejce... Stalam tak 2 i pol godziny!
Z utesknieniem spogladalam w glab niewielkich domkow, ktore staly przed samym sklepem, gdzie szczesliwcy pili juz szampana, zajadali sie pysznosciami, rozmawiali i korzystali z wszelkich dobrodziejstw, jakie ofiarowal Maison du chocolat tego wieczoru.
No, ale przeciez najlepszy sposob na nude, to rozmowa! Takze pierwsza osoba, z ktora zawieram przelotna znajomosc, okazuje sie pewna murzynka, ktora cwana sztuka! Dostaje sie juz po 15 min do srodka! Warunkiem dostania sie do srodka jest posiadanie pewnej nietypowej bransoletki, czyli wstazki z napisem Maison du chocolat, brazowej, badz czerwonej:D.
Ktos po prostu byl mily i jej ja dal.
Juz po kilku minutach stania podchodzi przemila pani (o takich to nie idzie inaczej powiedziec:D) z taca, na ktorej jest asortyment najlepszych czekoladek - do wyboru do koloru! Moj wybor pada na przepyszna czekoladke o smaku pomaranczowym! W zyciu nie jadlam lepszej!

Usmiecham sie szczesliwa, bo wszechobecna czekoladowa pasja udzielila sie mi podwojnie! Jestem w poblizu jednego z domkow, gdzie przy stoliku siedza dwie kobiety i jeden niesamowity pan:)) Pan patrzy na nas, biedakow, cierpliwie czekajacych w kolejce. W pewnym momencie jedna z pan dzieli sie z kims z kolejki malenkim deserem czekoladowym, oczywiscie, ja zaskoczona, na glos wypalam, ze jest to niezwykle mile z jej strony! I co?? Juz po chwili taki sam deser znajduje sie w mojej rece! Otoz ten niezwykly starszy pan predko leci do stoiska, by z usmiechem mi go wreczyc:D. Zaczynamy rozmawiac:)), no ale kolejka sie przesuwa do przodu i musze go opuscic. Nastepna znajomosc zawieram z pewna para. Pani o pieknych dluugich rzesach, brunetka, nietuzinkowa od razu przyciaga moja uwage, po chwili spostrzegam jej kolege, ktory ma dluugie wlosy, ale takie naprawde dluugie, prawie do pasa.
Ja bym mu je od razu sciela:PP. Mezczyzna okazuje sie niezwykle sympatyczny!! Zartujemy razem:D, liczymy o ile metrow posunelismy sie do przodu przez okolo dwie godziny!
Niestety poddaja sie juz na ostatnim zakrecie:/ zmieniaja plany i ida do restauracji:(( Zegnam sie wiec z nimi i nie ukrywam zalu!
Po chwili jednak rozmawiam juz z trzema Chinkami! Sa bardzo sympatyczne i wszystkie bardzo ladne:D Niestety nie za dobrze mowia po francusku, ale jakos sie dogadujemy:D. Ja robie osobista reklame i juz po kilku minutach zachwalam im kawiarnie, w ktorej obecnie pracuje. Musza koniecznie mnie odwiedzic!
W miedzy czasie oczywiscie, co jakis czas podchodza ekspedienci z nowymi smakolykami, a to macarony albo pistacjowe ciasteczka, albo czekoladki... Kocham ich za to ogromnie:D

Zglodniali ludzie rzucaja sie na biednych "dostawcow"...
Pomiedzy tlumem krazy kamera i dwojka kamerzystow skrupulatnie udokumentowuje cale zdarzenie:D Mam nadzieje, ze gdzies tam jestem uwieczniona:DD
Oprocz tego wystepuje pewien zespol. Spiewa piekna, drobna brunetka, akompaniuje jej gitara i organy. Spiewaja znane piosenki francuskie i angielskie - od razu lepiej znosi sie trudy stania w kolejce:).

Juz na samym koncu rozmawiam jeszcze z innymi dziewczynami i tuz po 23h00 (!) przystojny pan przywiazuje mi brazowa wstarzke na reke, ha! Jestem w srodku! A w srodku o godzinie 23.00 juz pobojowisko, ze tak powiem. O szampanie moge juz zapomniec:( Wchodze wiec do zatloczonego sklepiku i po trudach przeciskania sie pomiedzy ludzmi (Matko i corko! Mam biala sukienke! boje sie, ze wyjde w brazowe laty:PP Cudem suknia ostaje sie bez szwanku! Uff! To jedna z moich ulubionych...) dostaje sie do lady, by zamowic ciasteczko z malinka, ciasteczko pistacjowe, pol madlenki, lody z polewa karmelowa na gorze w malusienkim plastikowym kubeczku:). Jest niewielki problem z lyzeczkami, ale po trudach otrzymuje jedna:D Koncze lodami czekoladowymi i waniliowymi:D Mam juz troche dosc tego slodkiego... Najlepsze bylo ciasteczko pistacjowe, macarony i czekoladka pomaranczowa! Ach, wroce kiedys po nie:)) Ba! Wysle troche do Polski:)
Szczesliwa stoje pod brazowym parasolem, slucham i podziwiam piekna piosenkarke. Po chwili jednak juz koncza - zbliza sie 24h00, a to oznacza koniec imprezy:/, ale nie wrazen! A juz na pewno nie dla mnie! Muzycy sie przedstawiaja i nagle slysze, ze ona na imie ma Karolina! No, a Karolina to przeciez polskie imie... No, nic po chwili wahania (raz sie zyje!), podchodze do niej, grzecznie mowie, ze jestem zachwycona wystepem, po czym wypalam, jakiej jest narodowosci:DD A ona mi no to z pieknym usmiechem, ze ona Polka:DDD Na co ja podekscytowana odpowiadam, ze jam rowniez Polka:))))

I tak dwie Polki poznaly sie w sercu Paryza:)) Rozmawiamy przez chwile. Karolina jest niesamowicie sympatyczna! Jest we Francji od 5 roku zycia, rozumie polski i troche mowi po polsku:)) Wymieniamy sie numerami telefonu:))
Zachwyca se moim szalonym pomyslem przybycia samotnie do Paryza:))
Sama spiewa w pewnym barze (jeszcze nie wiem, w ktorym, ale sie dowiem), mieszka w poblizu Madeleine, takze prawie jestesmy po sasiedzku:D.
Kto wie, moze mi sie uda, choc raz z nia zaspewac??
Jak zwykle dziele sie zdjeciami:)), na ktorych uwiecznilam niesamowite zdarzenie i niesamowita Karoline:D.
Pozdrawiam wiec Was kochani czekoladowo:)))))
I co moge jeszcze dodac... od kilku dni zycie jest niesamowite:DDD
Wasza Plath

Orientalne inspiracje

2010-06-02T09:23:00.001-07:00

Dedykuje ten wpis wspanialej osobie, ktora bardzo kocham, a ktora obchodzi dzis swoje urodziny.
W zwiazku z tym chcialam opisac cos nietuzinkowego, cos, co z pewnoscia i ja by przyciagnelo i zainteresowalo! Wybor padl wiec na wystawe Orient-Hermès Voyages (orientalne podroze) de Laila Menchari, ktora ma miejsce w Instytucie swiata arabskiego (Institut du Monde Arabe). Jako zagorzale milosniczki mody i pieknych przedmiotow, nie moglybysmy tego przegapic:).
Na poczatku musze sie przyznac, ze gdyby nie marka, ktora uwielbiam, to moja stopa w Instytucie arabskim, by nie postala. I predko tam nie wroce...

Z firma ta i moim jej odkryciem wiaze sie bardzo zabawna historia. Otoz chustka, ktora mozna kupic od 500 euro w zwyz, zostala przeze mnie zakupiona za jedyne 1 zloty, oczywiscie w odziezy uzywanej w Polsce:). Bardzo mnie smieszy mysl, ze nabylam ja nawet nie za jedno euro:D Oczywiscie snobuje sie, ilekroc ide do Le Bonmarché:D.

Sama marka Hermès narodzila sie 170 lat temu. Jej logo stal sie kon, od ktorego wszystko sie zaczelo.
Firma slynie przede wszystkim z wyrobu ekskluzywnych torebek (nie omieszkam sie pochwalic, ze poznalam fantastycznego faceta, ktory takowe kiedys robil:)), skorzanych rekawiczek, no i wlasnie wspomnianych juz apaszek. Zreszta jest tak slawna, ze kazdy wie, o czym pisze.

Dzien byl bardzo pochmurny, troche padalo; mialam wrazenie, jakby wszyscy ludzie, gdzies sie pochowali, bo na ulicach bylo dosc pusto.
Sama wystawa tez tego dnia nie cieszyla sie licznymi zwiedzajacymi, zaledwie kilka osob, co na Paryz jest doprawdy zadziwiajace.
Ekspozycja miala miejsce nie w samym budynku Instytutu, lecz w niewielkiej hali, tuz przed, co mnie dosc zaskoczylo.
Pomysl hali bardzo mi sie nie podobal... Wiadomo, nieladne wnetrze, wszystko jakby zawieszone w przestrzeni, nie wystawione, a nawrzucane. Tu jakies stoisko z jakimis arabskimi "cudami", za chwile kolejne z ciuchami, drewnianymi mozaikami, a pomiedzy tym wystawa! Doslownie! Wiec bardzo sie rozczarowlam! Czulam sie po prostu jak na jakims bazarze! Wiadomo, kultura arabska...
Piekne przedmioty Hermèsa znajdowaly sie za szklem, nie mozna bylo robic zdjec.
Oprocz tego puszczany byl film z wystawami domu Hermès od roku 2003, wlasnie zainspirowanymi Orientem, czyli Indie, Afryka, Tunezja, Maroko, bizantyjska ceramika, Meksyk, wplywy srodziemnomorskie, ktory okazal sie bardzo interesujacy.
Oczywiscie sama ekspozycja, przepiekne przedmioty wykonane dla marki Hermès z licznymi rekwizytami charakterystycznymi dla danego kraju, bardzo mi sie podobaly! Kilka perelek z trudem musialam opuscic... Moze dobrze, ze byly za tymi gablotami szklanymi??!:P

Autorka wystawy byla Leila Menchari, ktora juz od wielu lat pracuje dla domu mody Hermès. Jej dekoracje sa za razem subtelne i odwazne, bedace odzwierciedleniem jej wlasnego dziecinstwa w Hammamet. Leila ukonczyla studia na Akademii Sztuk Pieknych w Tunezji, po czym podjela nauke w Ecole Nationale Supérieure des Beaux Arts w Paryzu. Jej spotkanie z Annie Beaumel u Hermèsa decyduje o jej orientacji zawodowej. Menchari staje sie jej asystentka zanim w 1987 roku Jean-Louis Dumas Hermès mianuje ja na naczelna dekoracji swej marki.
Od tego czasu mloda artystka wykonuje cztery witryny na rok, dajac upust wszystkim swym marzeniom i fantazjom.

W Instytucie udalo mi sie zobaczyc osiem z nich: "Cheval d'Orient", "Le Fleuve, à l'ombre de Karen Blixen", "Festvotés indiennes", "Céramique ottomane, Iznik", "Terrasse d'un palais indien" (moja ulubiona!), "Sur un air de Paris", "Carthage" i "Hommage à Maria Félix".
Kazda z witryn wprowadza w inny niesamowity swiat. Czasami jest to swiat polowan i podrozy - kon orientalny, czasami dziki, barwny jak swiat Afryki, innym razem pelen elegancji, bogaty w ornamenty, biel kosci sloniowej swiat Indii, pelen mozaik i tutaj trzeba zwrocic uwage na nietuzinkowe torebki, ktorych dekoracja byly wlasnie mozaiki. Nie wiem, czy sama zdecydowalabym sie na tak oryginalny zakup... Zdecydowanie bardziej odnajdywalam sie w inspiracjach indyjskich, gdzie znalazlam boska kremowa torebke, z ktora z checia z tej wystawy bym wyszla:D.

Trzeba przyznac, ze Leila ma ogromny talent. Jej prace charakteryzuja niebanalne rozwiazania kompozycyjne, odpowiedni dobor dekoracji, mebli, zwierzat w taki sposob, by nie przytlaczaly, a eksponowaly to, co jest najwazniejsze, czyli wyroby marki.
Osobiscie wystawy jednak nie polecam. Pozostawia duzy niedosyt, obejrzenie wszystkich zaprezentowanych elementow zajmuje okolo 30 minut. Samo ich umieszczenie w nieestetycznej hali, sprawia, ze lepiej poogladac sobie zdjecia z dekoracjami artystki, filmy, badz kiedys, gdy bedzie taka mozliwosc, zobaczyc je po prostu w witrynach butikow Hermèsa.

Zamieszczam zdjecia, ktore doskonale obrazuja charakter prac artystki i zycze milego ogladania orientalnych cudow!

Spacerujac uliczkami Marais natknelam sie na przeswietnego slonia, ktorego dodaje do wpisu specjalnie dla Was na szczescie:)) (nie moglam sie powstrzymac!) i kilka zdjec, ktore pochodza z paryskich cukiernii - torciki urodzinowe dla solenizantki (jako ze wystawa nie do konca spelnila moje oczekiwania), ktorymi mam nadzieje za niedlugo bedziemy sie zajadac:DD

Sceny otwarte na... niezwyklosc,

2010-05-24T10:13:00.000-07:00

na niebywalosc, na niesamowitosc... bo taki jest teatr marionetek i taki byl wlasnie tegoroczny 8-my z kolei festiwal marionetek pt. "Scènes ouvertes à l'insolite" (sceny otwarte na niezwyklosc). Festiwal odbywal sie w teatrze de la Cité internationale, ktory znajduje sie na przeciwko RER B Cité universitaire, 17 bd Jourdan 75014 Paris i trwal od 18 maja do 23 maja.
Nigdy wczesniej nie widzialam takiego prawdziwego przedstawienia marionetkowego, wiec gdy tylko zobaczylam ogloszenia, od razu sie napalilam, planujac juz z tygodniowym wyprzedzeniem, dzien, w ktorym stane sie swiadkiem tego niezwyklego widowiska:). Dzien ten przypadl na wczorajsza niedziele, ktora w calosci tam spedzilam.

Zanim sie jednak tam dostalam, spedzilam dokladnie godzine i 3O minut w metrze (gdyz postanowilam, ze dotre metrem) w zwiazku z jakimis problemami na linii, ktora obralam. Gdy wiec dotarlam bylam juz lekko zirytowana i zmeczona. Moje zirytowanie nie ustepowalo, gdyz nigdzie w calym budynku nie znajdowalam zadnych informacji, gdzie, co i jak funkcjonuje! Postanowilam jednak cierpliwie czekac, co oczywiscie oplacilo sie i zostalo mi wynagrodzone:).
Po okolo 30 minutach kasa z biletami zostaje otworzona, mozna wziazc juz jakies ulotki, zakupic bilety. Czesc przedstawien miala miejsce na polu, poniewaz budynek miesci sie tuz przy pieknym, duzym parku. Jest piekny taras, gdzie mozna wypic chlodne napoje, jest kawiarenka, gdzie mozna kupic cos do jedzenia - co tez uczynilam! Moim wyborem okazala sie najwspanialsza, jaka dotad jadlam tarta za sliwkami! Rewelacja:)) W Polsce taka mozna dostac dopiero okolo sierpnia, a ja zajadam sie juz w maju:).

U stop tarasu mym oczom ukazuja sie trzy malenkie, bialo-czarne domki, z malenkimi okienkami, a dookola kazdego z nich malenkie stoleczki w tych samych kolorach. Rozgladam sie niepewnie, w koncu jakas pani zaczyna cos tlumaczyc grupce osob, wiec przylaczam sie i juz mniej wiecej wiem, co bedzie sie dzialo. Juz za chwilke trzy panie, przebrane w czarne sukienki z bialymi elementami, niektore maja biale kropki, inne biale fartuszki, wyraznie umalowane, zaczynaja spiewac krotka, smieszna piosenke po angielsku - rozpoczyna sie pierwsze przedstawienie pt. "The Hood".

Ale uwaga! To nie jest zwykle przedstawienie, o nie! W tym przedstawieniu bierze sie udzial! Autorem jest Michal Svironi, sztuka otrzymala nagrode jury na miedzynarodowym festiwalu teatru ulicznego. No nic, nie zastanawiam sie nawet i siadam na jednym z tych niewielkich krzeselek. Obok mnie jeszcze dwie inne osoby i jedna z przebranych aktorek. Otwieram okienko i moim oczom ukazuje sie wnetrze domu lalek. Jak na dom lalek przystalo sa w nim lalki, ale przede wszystkim sa w nim filizanki, lyzeczki i dzbanek - wszak jest pora na herbate! I o tym jest przedstawienie - o dobrych manierach podczas picia herbaty! A wiec lekcja z dobrych manier: pani uzywajac niewielkiego dzwoneczka anonsuje nam pore picia herbaty, grzecznie pyta sie kazdego z nas, czy chcemy, wszyscy odpowiadaja pozytywnie, dziekujac przy tym skwapliwie. Pochwili unosimy juz nasze filizanki, obowiazkowo wysuwajac maly palec! Bez tego nie ma picia! Po degustacji na stol wyskakuje krolik - pora na podwieczorek! Dostajemy malutkie madlenki, ktore znajduja sie na talerzyku obok filizanki, kazdy ma taka madlenke dla siebie. Kazdy juz marzy o zatopieniu zebow w ciasteczku, a tu nagle... krolik znika... "O nie! Jadlam tak wolno, ze nie zdarzylam zjesc calego ciasteczka. Chcialabym znow, by byla pora podwieczorka!" - tak reaguje aktorka na znikniecie zwierzecia. I nagle krolik znow wyskakuje! Pani zamiast dokonczyc swoje ciasteczko bierze sie za ciasteczko mojej sasiadki, krolik znow znika, znow to samo zdanie i tak az wszystkie ciasteczka zostaja naruszone przez lakoma aktorke; zaproszeni goscie obeszli sie smakiem:P

Potem zaczyna bekac, dobre zachowanie i savoir-vivre biora w leb! I tak konczy sie to krotkie przedstawienie, w ktorym kazdy bral udzial, bo byl zmuszony do dania odpowiedzi:)) Bardzo ciekawe doswiadczenie:D
Juz w duzo lepszym humorze udaje sie tuz obok, gdzie stoi bialy stary samochod, wlasciwie bus, obok ciekawy stolik przypominajacy zegar; zdezorientowana podczodze do samochodu, w ktorym znajduja sie nietypowe przedmioty, ktore mozna dotknac, w kazdym cis przekrecic, cos przestawic, ba, mozna nawet,na nich stanac!
Tym wspanialym cudem okazala sie waga! Oj, nie mam najmniejszej ochoty sie wazyc... Ale, ale! To nie jest zwykla waga! Niemilosierne cyferki gdzies zniknely, zamaist tego na tarczy widnieja pewne przedzialy. Na kazdy przedzial oddzielne cytaty, o co chodzi??? Pytam pania, ktora jest specjalistka od tego wynalazku. Otoz waga ta mierzy nasz poziom stresu! Najlepszy wynik osiagaj ci, co maja zero, co zdarza sie rzadko, rzecz jasna. U mnie wskazowka znajduje sie w przedziale przed zerem, odczytuje cytat: "La morte attrape d'abord ceux qui courent" (smierc dogadnia najszybciej tych, ktorzy biegna) - oj, duuuzo stresu:PPP

Smieje sie jednak (nie lubie biegac:DD) i wchodze do pojazdu! Kilka kolejnych niesamowitych przedmiotow jest jeszcze do odkrycia! Kukulka, tykanie rytmomierza, stare listy i inne. Potem krociutki spektakl, podczas ktorego nic sie nie dzieje, gdyz aktorka w spokoju i uwaznie "bierze swoj czas", doslownie tlumaczac z francuskiego. No, ale w koncu wyciaga jablko, wklada do magicznego urzadzenia i po chwili czestuje nas kawalkiem owocu:).
Przedstawienie nosi tytul "Baby rumowe" (Les Babas au Rhum - Francja) Anny Spielmann. Nietuzinkowe:D

Z pleneru przechodze do wnetrza budynku. Uff! Juz troche chlodnej. W barze teatralnym znajduje sie bowiem wystawa marionetek pt. "Figures", artystka jest Aline Bordereau, ktora zreszta poznaje. Wysoka, chuda, brunetka okolo czterdziestki. Opowiada troche o swej pracy. Obiekty wystawione sa w niewielkiej sali. Nie jest ich duzo: krzeslo wiklinowe, na ktorym siedzi "kobieta" - lalka, malutki domek, domek lalki, ktora przeglada sie w lustrze, popiersie innej kobiety, cudny ptak! I inne dziwolagi, niektore demoniczne...

No i wreszcie przyszla kolej na profesjonalne przestawienia. Jest ich trzy, taki zestaw wybieram, place 12 euro.
Pierwsze przedstawienie trwa godzine i jest wystawiane w pieknej, duzej sali. Jest to "El vol de calandria" - przecudny spektakl Disseta Teatre z Hiszpanii. Hiszpanskiego ducha da sie odczuc juz po kilku sekundach! O czym opowiada
nam sztuka? Na scenie pojawia sie trzech aktorow: dwie kobiety i mezczyzna. Wszyscy ubrani sa w takie same, fioletwoe fartuchy. Dookolanich pelno dziwnych przemiotow. Nikt nic nie mowi, z glosnikow wydobywa sie atmosferyczna muzyka - klimaty Davida Lyncha. Kreca sie trche po scenie, tu cos badaja, tu ogladaja, przygladaja sie w bardzo niepewny i nieufny sposob. W pewnym momencie pan bierze stary akordeon, zaczyna grac i po chwili go otwiera! A ze srodka wychodzi niesamowita istota - bohater przedstawienia! Oczywiscie kukielka! Niezwykla, bo drewniana, o dlugich, cienkich nogach, duzych stopach, smiesznej malej glowie z duzym nosem:) To Niente. Powoli oswaja sie z nowym terenem i ludzmi, ktorzy zaburzyli mu spokoj. Niente nie zna tak naprawde zycia, poznaje go dopiero, gdy zostaje mu przestawiona Calandria - piekna, wrazliwa dziewczyna (kukielka, oczywiscie!) o ciezkich stopach - doslownie, ubrana w zwiewna czerwona sukieneczke. Bohaterowie zaczynaja sie poznawac i jak na prawdziwych bohaterow przedstawienia przystalo coraz bardziej sie soba zachwycaja, odkrywaja, by w koncu sie w sobie zakochac. Jest tylko jeden problem Calandrai nigdy nie bedzie mogla latac:( mimo wszytskich pocalunkow Niente. Tenze jednak wpada na pomysl, by uwolnic dziewczyne z ciezkich butow, po prostu je rozwiazujac! Znow sa szczesliwi! Calandria moze latac wraz z jej ukochanym! Jednak ich szczescie nie trwa dlugo... Calandria jest tak lekka, ze odfruwa do nieba, podczas gdy Niente pozostaje na ziemi... Serce Calandrii pozostaje na ziemi, zostake wrzucone do wazonu z woda - rozpuszcza sie... Niente powraca do akordeonu...
Przedstawienie jest piekne! Jestem zachwycona! Zachwyca mnie scenografia, muzyka, cienie i swiatlo na scenie, piekny taniec marionetek! Zachwyca mnie niebanalny, piekny, subtelny scenariusz!

Godzina minela, za pol godziny kolejny spektakl! Na co tym razem? Na francuskie przedstawienie pod tytulem "Signaux" (znaki) Yngvild Aspeli, ktore trwa 30 minut. To zachwyca mnie juz znacznie mniej... Jest to historia pewnego mzczyzny, ktory stracil reke, ale nadal ja odczuwa. Siedzi zamkniety w domu przed oknem, nie moze spac, pewnego dnia zauwaza dziewczyne, spacerujaca ulica, ktora bardzo go interesuje. Po tym "spotkaniu" reka przestaje go bolec; potem znow ja widzi, daje jej znaki z okna, ona na chwile przystaje, idzie jednak dalej, w pewnym momencie nadjezdza auto, kobieta zostajepotracona i umiera. Na scenie jest trzech aktorow i marionetka chlopaka ludzkich rozmiarow. Scena pozostaje ciemna, depresyjna, sama marionetka jest bardzo depresyjna, blada, brzydka. Oprocz tego okno, ktore sluzy jako jednen z akcesoriow. Ciesze sie, ze juz koniec! Po pieknie zeszlego przedstawienia, to wydaje mi sie malo ciekawe i nudnawe.

No i w koncu ostatnia scenka, na ktora tym razem musze poczekac okolo godziny, a jak na ironie trwa tylko 10 minut! Ale bylo warto!
Sztuka ta nosi tytul "Allume! Eteins!" (wlacz! zgas!)znow tej samej autorki - Yngvild Aspeil (Francja). Tym razem malenka scena, fotel, drewniany stolik z lampka i jedna aktorka, ktora budzi sie z glowa starej baby na swej piersi - to ona sama, starsza, ktora chowa sie przed smiercia. Aktorka jest swietna! Zmienia glosy - swoj i starej baby! Podoba mi sie!
I z tym ostatnim przedstawieniem konczy sie festiwal marionetek. Z nowymi artystycznymi doswiadczeniami wrocilam do domu. Co prawda ja w teatrze marionetek nie czulabym sie spelniona, ale sa luszie, ktorzy to kochaja i wspaniale mi to wczoraj udowodnili!

Je t'aime!

2010-05-22T12:48:00.000-07:00

Przepiekny, sloneczny i wakacyjny dzien jest dzis w Paryzu! W powietrzu "wisza" juz wakacje, co da sie dotkliwie zaobserwowac w metrze, na uliacach, w sklepach. Masy turystow zaczynaja zjezdzac. Ja jednak wybralam sie do miejsc mniej zatloczonych, a tak urokliwych, ze nie moglam sie nacieszyc tym pieknem!
Moim dzisiejszym celem byla wystawa fotograficzna w Hotel de Ville o wdziecznym tytule "Paris d'amour" czyli Paryz milosci.
Autorem zdjec jest Gérard Uféras. Fotograf ten urodzil sie w Paryzu, gdzie zyje i tworzy do dzis. Od roku 1984 rozpoczal regularna wspolprace z magazynem Libération, dla ktorego realizowal liczne reportaze i dla ktorego zorganizowal swoja pierwsza ekspozycje.
Nastepnie regularnie publikuje w prasie narodowej jak i miedzynarodowej.
W 1986 roku bral udzial w kreowaniu agencji Vu, a od 1993 roku jest czlonkiem agencji Rapho.

Rownolegle z zawodem fotoreportera, pracuje jako portrecista, realizuje kampanie reklamowe, sesje zdjeciowe mody, a takze dokonuje swoje wlasne, indywidualne odkrycia, dzieki ktorym zostaje doceniony w swiecie zewnetrznym.
Jego praca byla licznie nagradzana i stala sie czescia kolekcji w domu europejskim fotografii la Maison européenne de la pgotographie w Paryzu, Fonds national d'art contemporain (sztuka wspolczesna), l'Union centrale des arts décotatifs(sztuki dekorowania), bibliotece narodowej Francji oraz wielokrotne wystawy zagraniczne.

1987 Prix des directeures artistiques
1990 Prix Villa Médicis hors les murs
1991 BP Arts Journalism Award
1997 World Press Photo
1999 Grand Prix SCAM
2007 Digigraphie Award

Taka krotka biografia fotografa zostala zaprezentowana na tej niezwyklej wystawie. Dlaczego niezwyklej?? O tym juz za chwilke...
Wchodze do sali i moim oczom ukazuje sie duza sciana, na ktorej zamieszczone sa niewielkie zdjecia zakochanych w sobie par, a posrod nich czerwony napis Paris d'amour. Od razu wiem, ze dobrze trafilam:))
Ze zdjec emanuje ogromne szczescie, niektore zrobione sa w pomieszczeniach, niektore w plenerze i tutaj rozpoznaje kilka charakterystcznych punktow, jak np. Sacré Coeur.
Jeden czlowiek kocha drugiego czlowieka. Akceptuje i szanuje jego plany, jego pochodzenie, jego wiare. Laczy ich jedno: wszyscy wypowiadaja to samo slowo: "tak".
"Tak" na nadzieje, "tak" na tolerancje, "tak" na szacunek.
Wystawa ta jest symbolem naszej wolnosci, naszego miasta, naszego zycia.
Tak prezentuje ekspozycje dyrektor Hotel de Ville.

Przechodze do kolejnej sali, gdzie porozwieszane sa zdjecia Gérarda. Celem fotografa bylo ukazanie milosci dwojga ludzi wlasnie w tym najbardziej istotnym dla nich momencie - w dniu ich slubu. Powstaje wiec mnostwo zdjec par mlodych w kosciele, zlaczonych w pocalunku, przygotowania panny mlodej do ceremoni, wspolna zabawa na weselu... Zostaja uchwycone liczne emocje: radosc, szczescie, wzruszenie...
To, co laczy wszystkie zdjecia to oczywiscie milosc.

Oprocz zdjec mozna przeczytac krotkie cytaty fotografowanych ludzi, o tym jak sie poznali, o tym, czego sie obawiali, o tym jak wspaniale jest byc po prostu razem kazdego dnia od nowa. Niektore sa dosc smieszne. Rozbawil mnie w szczegolnosci dialog pomiedzy synem a ojcem. Syn obwieszcza ojcu, ze chce sie zenic, na co ojciec odpowiada mu, czy jest tego pewien, on, ze owszem. A wiec zastanow sie ponownie - odpowiada mu rodzic.

Je ne peux m'empecher d'associer le pratique de l'art à la notion d'amour et de partage.

Nie moge sie powstrzymac przed kojarzeniem praktykowania sztuki z pojeciem milosci i dzielenia sie nia.

Gérard Uféras

Sam fotograf mowi, ze dla niego fotografowanie to opowiadanie historii. Tak Gérard widzi swa prace i jej sens. W taki sposob wykonal ta ekspozycje. Ukazujac historie kilku zakochanych w sobie ludzi i co ciekawe skupil sie wlasnie na pokazaniu i uchwyceniu roznicy kultur i wyznan. W ten sposob mamy do czynienia z wieloma religiami, mozemy przypatrzec sie, jak ceremonie slubne odbywaja sie w innych kosciolach, jakie tradycje temu towarzysza.

Oprocz tego wyswietlany jest film, w ktorym przeprowadzany jest wywiad z artysta. To dzieki temu obrazowi dowiaduje sie, jak on postrzega swoja prace. Uwaza on bowiem, ze zdjecie moze byc interpretowane na rozne sposoby, dla kazdego moze oznaczac cos innego. Zapoznaje sie z pieknymi zdjeciami jego tworczosci, jego zachwyt Opera i tancem (tu rozpoznaje siebie) - poczatkowo zachwyca go cialo, jego mozliwosci, swiatlo, nawet cienie rzucane przez ciala tancerzy, nastepnie kostiumy. Zachwyt nie opuszcza - Gérard skupia swa uwage na modzie, powstaja przepiekne obrazy.
Ubawilam sie na tej wystawie przednio! Szczescie fotografowanych par udzielilo mi sie bezsprzecznie, jak i reszcie zwiedzajacych!

Ekspozycja nie jest duza, nie pochlania calego populdnia, ale jest bardzo dobrze zrobiona i oswietlona. Oczywiscie zapisuje Gérarda Uférosa na liste moich ulubionych artystow:)
Na koncu wystawy jest niewielki butik, gdzie mozna kupic ksiazki ze zdjeciami fotografa, pocztowki, z tylu na bialym tle sciany widnieja imiona pozujacych par - swietne!

I tak optymistycznie podbudowana, wyszlam korzystac z tego cudownego dnia na paryskim Marais, ktore pachnialo latem i wakacjami.
Nie pozostalo mi nic, jak zyczyc Wam wszystkim takiej pieknej, wzajemnej milosci!!
Je vous aime:))

Zapierajacy dech w piersiach widok...

2010-05-18T04:15:00.000-07:00

z mojego paryskiego okna...
Dlugo wstrzymywalam sie z napisaniem tego wpisu. Dlugo nie wierzylam, ze to wlasnie moj widok i moje okno, ale to jednak prawda!
Okno znajduje sie na 7 pietrze, z ktorego widoki rozciagaja sie na wspaniala, zlota kopule Invalides. Za kazdym razem, gdy spogladam z tego okna, usmiecham sie do siebie i wierze w to, ze warto, ze warto dalej walczyc...

Ulica, przy ktorej znajduje sie kamienica, w ktorej mieszkam, jest dluga, szeroka, elegancka, utrzymana w stylu architektonicznym charakterystycznym dla roku 1909-tego. Po obu stronach chodnkia ciagnie sie, jakby aleja kasztanow, ktorych kwiaty przeslicznie kwitna na rozowo. Niedaleko wzrok przyciagaja cudne, duze i kolorowe paki magnolii. Za skrzyzowaniem znajduje sie piekny park "Champs de Mars", ktory zawsze zachwyca mnie swa niezwykla i roznorodna przyroda.
Juz tylko kilka malych krokow dzieli mnie od tego, by znalezc sie pod sama wieza Eiffla i tlumow zwiedzajacych turystow.
Bardzo lubie te spacery u stop wiezy Eiffla - naprawde jest magiczna! Miejsce to zawsze tetni zyciem. Czy to mieszkancy tej okolicy, ktorzy biegaja codziennie w parku, czy to spotkania z przyjaciolmi i pikniki na trawie, czy, recz jasna, masa zwiedzajacych. Nie brakuje oczywiscie handlarzy, ktorzy czesto bardziej irytuja niz sklaniaja do jakiegokolwiek zakupu!

Mimo tego zawsze gdy sie tamtedy przechadzam, czuje, ze jestem szczesliwa. Ba, za kazdym razem przekonuja sie od nowa, ze milosc istnieje:), bo to przeciez takie romantyczne miejsce!
Zycie jest niezwykle... Ostatnio wracajac wieczorem, gdy wszystkie gwiazdy swiecily na niebie, zdalam sobie sprawe, ze widok, ktory rozciaga sie przede mna (oswietlona wieza Eiffla), uchwycony zostal na zdjeciu, ktore zawiesilam sobie kiedys w moim pokoju w Polsce... A teraz przechadzam sie ta ulica, teraz tu jestem i budze sie kazdego ranka, widzac z jednej strony Invalides, a z drugiej wieze Eiffla... I choc nie jest latwo, wierze, ze wszystko ma swoj sens...

Co jest boskie??

2010-05-16T10:09:00.001-07:00

Takie pytanie zostalo zadane slawom w majowym Numéro. Odpowiedzi byly bardzo rozne, znalazla sie nawet osoba, ktora nie wiedziala, co powiedziec. Zapytalam sama siebie, co jest dla mnie boskie i odpowiedz jakiej bym udzielila brzmi: Ludzie, ktorych kocham i kawa w "Trzech Czeresniach". I wlasnie zamierzam napisac o tej nietuzinkowej kawiarni, ktora przyciaga mnie ilekroc mam chandre, czuje sie samotna i mam wrazenie, ze wszystkiego mam juz dosyc! Siadam wtedy w niewielkim barwnym saloniku, zamawiam café crème i cytujac slowa naszej wspanialej noblistki - wlasnie w tej chwili "zycie bywa znosne":D.

Kawiarnia ta dokladnie nazywa sie "Le thé aux 3 Cerises", czyli herbata w Trzech Czeresniach. Przyciagly mnie do niej metalowe lawki, stoliki i krzesla, przykryte kolorowymi, wzorzystymi, kwiatowymi poduszkami i obrusami, kazdy w innym ksztalcie, ktore znajduja sie przed sama herbaciarnia.

Po uchyleniu drzwi wejsciowych, nieufnym wsliznieciu sie do srodka, znalazlam sie w innym swiecie! Magicznym, kolorowym, barwnym, radosnym, swiecie, w ktorym Alicja z Krainy Czarow na pewno poczulaby sie jak w domu:)).
I ja sama poczulam sie jak u siebie, bo taka siebie lubie - radosna, kolorowa i usmiechnieta. A wierzcie mi o usmiech w tej kawiarni nie trudno:D.
Okragle lub kwadratowe stoliki, wygodne krzesla, jedno jakby z baldachimem, zawsze mam ogromna ochote, by sie znalezc pod tym baldachimem, ale ze stolik przeznaczony jest dla trzech osob, cierpliwie wyczekuje chwili, gdy w koncu w towarzystwie tych, ktorych kocham, bede mogla tam wlasnie usiasc!

Na przeciwko drzwi wejsciowych znajduje sie rzecz jasna lada z (i to jest najwazniejsze!) slodkimi przysmakami, czyli ciasta, tarty, tiramissu (dalam sie skusic:P), salatki owocowe, ale i nie tylko, gdyz dania obiadowe rowniez sa do dostania. Karta menu jest oczywiscie rozbudowana jak nalezy, takze wybor jest ogromny i czlowiek juz sam nie wie, co tu wybrac!
Moja faworytka stala sie wlasnie kawa z mlekiem! I wierzcie mi albo nie, ale jest to najlepsza kawa jaka pilam w Paryzu! A pilam juz wiele, bo kawoszem jestem jak sie patrzy:)). Zwykle w paryskich kawiarniach serwuja Café Richard, ktora wedlug mnie gatunkowo nie jest najlepsza, nie posiada odpowiedniego aromatu. Tutaj natomiast kawa jest wspaniala, ma wyrazny smak i zapach, podawana z niewielka pianka na gorze i do tego mleczko obok. Uwielbiam!

Sama wlascicielka jest nadzwyczajna! Piekna, ciepla, mila brunetka okolo 40-tki. Zawsze z usmiechem wita wszystkich klientow:) Jako ze jestem stalym bywalcem, za kazdym razem pyta sie, czy wszystko u mnie w porzadku:)). Czasem krotka, mila rozmowa:DD Reszta ekipy tez mnie poznaje... Pracuje tam pewien pan, ktory nie przepusci okazji, by poslac mi usmiech (biedak nie ma jednak u mnie szans:PP).

Sama herbaciranie w przepiekny sposob okreslaja slowa, ktore znajduja sie na karcie.

Na poczatku jest to sen malej dziewczynki. Miejsce pelne czaru, stylowy salon, romantyczny ogrod, gdzie mozna sie spotykac i spedzac unikalne, niezwykle chwile, pelen spokoju i przyjemnosci.
Mala dziewczynka dorasta, staje sie kobieta, ktora skonkretyzowala swoje marzenia, zawsze jednak natchnione wspomnieniami z dziecinstwa.
Potrzebuje intymnosci oraz atmosfery, ktora definiuja slowa wyrafinowany, wartosciowy,luksusowy.
Witamy u malej Laurence, teraz Wy mozecie zaczac marzyc...

Kawiarnia znajduje sie na 47, avenue de Suffren, 75007 Paris
Tel. 01 42 73 92 97
Godziny otwarcia:
od pon. do piatku: 10.00-18.00
sobota i niedziela: 10.00-19.00

Smacznego!

Zdjecia sa lustrem...

2010-05-13T13:22:00.000-07:00

Wybralam sie dzis do Le Bonmarché, w ktorym wystawiona jest teraz przepiekna ekspozycja pod tytulem "Le cinéma d'Ellen von Unwerth".

Ellen urodzila sie w 1954 roku w Niemczech. Zanim rozpoczela kariere fotografa, pracowala przez 10 lat jako modelka; byla muza lat 80.
Swoj styl uksztaltowala, fotografujac dla takich magazynow miedzynarodowych, jak: Vogue, Elle, Vanity Fair, I-D, The Face, Interview.

W roku 1991 otrzymala pierwsz nagrode na Festiwalu Miedzynarodowym Fotografii mody(Festival International de la photographie de mode).

Jej zmyslowa i wesola fotografia z niezwyklym talentem koresponduje pomiedzy naturalnoscia a sztuczka.
Jej styl wyroznia sie sposrod innych skupieniem na szczegolach, mocnym, wyraznym kadrowaniem, zywymi kolorami, cieniami lub zdjeciami bialo-czarnymi, pelnymi energii, styl, ktory proponuje i przedstawia nam inne, oryginalne spojrzenie na mode i na kobiete.

Une actrice est faite pour jouer. Devant un appareil photo, si on ne la dirige pas, elle s'enuie.

Aktorka jest stworzona do grania. Jesli przed obiektywem aparatu fotograficznego nie kieruje sie nia, nie wzskazuje tego, co ma robic, nudzi sie.

Wystawy w Le Bonmarché robia na mnie zawsze ogromne wrazenie! Sa po prostu swietnie i profesjonalnie zrobione. Zawsze eleganckie, interesujace, zaskakujace...

Z glosnikow wydobywa sie piekna, atmosferyczna muzyka, na czarnej scianie bialymi literami napisana jest krotka biografia Ellen z niewielkim zdjeciem, przedstawiajacym rozesmiana, szczesliwa fotografke (od razu rzuca sie w oczy jej niemieckie pochodzenia; jest bardzo podobna do Claudii Schiffer). Za naszymi plecami rozciaga sie dosc obszerna sala, rowniez utrzymana w czerni, wszedzie natomiast sa porozwieszane zdjecia, ktore zawieszone sa przy suficie, w taki sposob, ze zwiedzajacy przechadza sie pomiedzy nimi. Efekt jest swietny!

Zwlaszcza, ze same zdjecia zapieraja dech w piersiach! A na zdjeciach same gwaizdy:D Moje serce jak zykle zdobyly zdjecia z Penelope Cruz, ktora na nich jest jeszcze piekniejsza, przeswitne zdjecie z Juliette Binoche, fantastyczna Emmanuelle Beart, Ashley Judd, Leatitia Casta, przystojny Brad Pitt, Monica Belucci, George Clooney, Natalie Portman, Vanessa Paradis i wiele wiele innych!
Trzeba przyznac, ze Ellen ma ogromny talent!
Ale to nie koniec wystawy... Otoz na samym koncu znajduja sie malenkie salki, gdzie wyswietlane sa filmy Ellen von Unwerth - "Diabolo Bionda", "Wendybird", "Epihany". Sa to filmy nieme, towarzyszy im muzyka. W jednym z nich wystepuje Kirsten Dunst, w innym Eva Mendes (w ogole mi sie ta aktorka nie podoba...). Filmy sa przepiekne! Niezwykle subtelne, magiczne... Ruch kamery, zdjecia, zblizenia na detale, niebanalne rozwiazania... wszystko to wskazuje nam na oryginalnosc i nietuzinkowosc niemieckiej artystki.
A oto jeden z nich:

Ekspozycja jest niewielka, w pigulce prezentuje nam postac Ellen, ale dzieki temu nie nuzy, przyciaga tlumy i dzieki swej wspanialej oprawie pozostaje w pamieci!
No i zacheca do dalszego sledzenia niezwyklej pracy fotografki!

Bo jej zdjecia sa jak lustra... Sa uchwyceniem blasku i czaru aktorow!
A ja smiem dodac, ze z pewnoscia i zwyklych ludzi, bo w kazdym z nas jest cos niezwyklego i pieknego, cos, co sprawia, ze jestesmy pelni czaru!

Owoc cywilizacji - o modzie

2010-05-09T15:14:00.000-07:00

Jako, ze milowymi krokami zblizaja sie urodziny mojej siostry (nie zdradze ktore! Tego nie robi sie kobiecie:PP), chcialam jej zadedykowac ten wpis, gdyz to, co potrafie najlepiej to wlasnie pewna forma tworzenia, do ktorej zaliczyc mozna pisanie.
Dlugo zastanawialam sie, o czym mam napisac... Az wpadlam na pomysl - o modzie, rzecz jasna! Juz ona wie, dlaczego...
Wybralam sie dzis do ukrytego muzeum "Les arts décoratifs", ktore znajduje sie na rue Rivoli, tuz przy Louvrze, na wystawe Histoire idéale de la mode contemporaine. Les années 70&80, czyli wysmienita historia mody wspolczesnej - lata 70 i 80, ktora trwa od 1 kwietnia az do 10 pazdziernika 2010 roku.
Museum proponuje nam pierwsza taka ekspozycje, ktora skupia sie na modzie wspolczesnej od lat 1971 az do chwili obecnej.

Wsapniala oprawa scenograficzna uswietnia cala wystawe, jej 150 kreacji i 40 filmow video, ktore ukazuja nam pokazy mody pochodzace z tamtych lat. Oprocz tego sa zdjecia, jest muzyka, dokaladne opisy biograficzne kreatorow, jak i ogolne cechy charakteryzujace ich prace.

Dwie defilady, dwie kluczowe daty otwieraja i zamykaja ekspozycje: kolekcja Yves Saint Laurent z 1971 roku i defilada "les rap-pieuses" Jean Paul Gaultier z 1990.
Autorom udalo sie skompletowac najwazniejsze, emblematyczne kreacje ostatnich 20 lat. Cala wystawa jest rezultatem dlugiej pracy, polegajacej na zidentyfikowaniu i zebraniu wszystkich zdjec oraz filmow video. Efekt osiagniety: kolekcja eksperymentalna, najwieksze nazwiska mody, ale rowniez kilku kreatorow mniej znanych. Zwiedzajacy przechadza sie "pomiedzy" latami,z sezonu na sezon, podziwia wielkie zmiany i odkrycia stylistyczne oraz dokonania kazdego kreatora z osobna.

Lata 70 charakteryzuje przede wszystkim fenomenalna wystawa dla "pret-a-porter", w ktorej to przoduje Yves Saint Luarent. To wlasnie jego kolekcja z 1971 roku, zarazem skandaliczna i rewolucyjna, wyznacza nowe tory dla obrazu haute couture i determinuje przyszlosc mody.
Lata te cechuje skupienie sie owczesnych kreatorow mody na projektowaniu kolekcji, ktore wyrazaja zachodzace zmiany demokratyczne.

A Paris, écrit Charles Roux, bien qu'elle soit commerce comme ailleurs. La mode ne serait rien si elle n'était pas aussi un fruit de la civilisation, le pouvoir miraculeux de savoir créer de belles choses avec quelques metres de mousseline et deux ou trois oppositions de tons. Un art la haute couture? Une manifestation de la couture? Bien sur que oui, du moins dans celles de ses formes qui durent et qui s'imposent.

(Le Monde, juillet 1983)

Paryz, pisal Charles Roux, tak, jak wszedzie staje sie komercyjny. Moda stanie sie niczym, jesli nie bedzie owocem cywilizacji, magiczna wladza i sila tworzenia pieknych rzeczy z kilku metrow muslinu i dwoch lub trzech zmain tonow. Sztuka haute couture? Manifestacja kulturowa? Oczywiscie, ze tak, przynajmniej w formach, ktore trwaja, kostnieja i ktore sa narzucone.

Lata 70 charakteryzowali tacy tworcy, jak juz wczesniej wspomniany Yves Saint Laurent, Issey Miyake, Jean Muir (zafascynowaly mnie jej zwiewne kostiumy, lekkie sukienki, w ktorych kobieta wyglada jak motyl!), Grès (stroje bardzo podobne w stylu do Jean Muir), Cacharel - Jean Bousquit (boskie!), Sonia Rykiel, Kenzo, Chloé par Karl Lagerfeld, Dorothée Bis, Ter&Bantine par Chantal Thomass, Claude Montana.

Je ne dessine jamais une robe sur le papier, dit-elle, elle se forme dans mon esprit: ensuite je me laisse guider par les proportions du corps. Le role de la couleur est de me conduire et de m'inspirer.

Grès

Nigdy nie rysuje mojej sukienki na papierze. Ona tworzy sie w mojej wyobrazni, jest tworem mojej weny: nastepnie daje sie prowadzic proporcjom ciala. Rola koloru jest kierowanie i inspirowanie mnie.

Lata 80 sa synonimem nizaleznosci, odmiennosci kreacji zarazem uroczystych, wieczorowych, jak i nieokielznanych.
Charakteryzuje je wolnosc tonow, stylow, ekspresja i nadmiar.

Tutaj pojawili sie tacy artysci, jak: Thierry Mugler, ponownie Issey Miyake, Popy Moreni, Jean-Charles de Castelbajac, Marc Audibert, Yohji Yamamoto, Rei Kawakubo, Anne-Marie Beretta, Jean Paul Gaultier, Christian Lacroix, Azzedine Alaia, Chanel par Karl Lagerfeld, Romeo Gigli, Sybilla.

Les vetements sont mes prises de positions. C'est une vieilles mentalité japonaise: c'est ce qui est fait qui compte.

Rei Kawakubo

Ubrania sa dla mnie uchwyceniem pozycji. To stara mysl, zasada japonska: to to wlasnie sie liczy.

Oprocz mody, na drugim pietrze znajdowala sie swietna wystawa bizuterii, ktorej nie moglam przegapic! Ukazywala ona rozne rodzaje bizuterii - naszyjniki, broszki, pierscionki, grzebienie do wlosow, spinki, bransoletki, na przestrzeni wiekow, poczawszy od starozytnosci, skonczywszy na wspolczesnosci. Moje serce (jak zwykle) podbila secesja! Sadze, ze gdyby ten styl jeszcze nie istnial, to z pewnoscia bym go wprowadzila:P. Slawni, francuscy artysci bizuterii secesji: Lucien Gaillard, Paul Vever i René Lalique.

Wspaniale jest moc podziwiac piewsze dziela tych wszystkich mistrzow mody, ktorzy sa tak znani dzis. Wspaniale jest zobaczyc na wlasne oczy dziela tych, o ktorych jeszcze rok temu czytalam tylko w ksiazkach... Wspaniale jest dzielic sie ta wiedza i przezyciami z Wami!

Odkrywanie talentow

2010-05-08T10:21:00.000-07:00

Wczoraj o godzinie 18.00 stawilam sie wraz z moja francuska kolezanka w Cours Simon, a powodem byly egzaminy uczeszczajacych tam uczniow. Bylam juz na dwoch. Uczniow juz rozpoznaje, nie wiem, czy oni mnie tez, niektorzy pewnie tak. Jestem nimi oczarowana! Kazdy ma w sobie cos wyjatkowego, cos, co sprawia, ze sie pamieta ich twarze. Fajnie jest moc podziwiac ich rozwoj aktorski, widziec ich w roznych sztukach, roznych rolach - dla mnie to swego rodzaju odkrywanie talentow!
O wyznaczonej godzinie usadowilysmy sie na okropnie niewygodnych lawkach (tu wcale nie przesadzam!), sala jest bardzo mala, wiec z reguly jest dosc ciasno i duszno, ale czego nie robi sie dla teatru! Przynajmniej ja jestem gotowa na bardzo duzo:D
Z tylu zawsze siedzi komisja, czyli nauczyciele, profesorowie i oczywiscie sama dyrektorka, Rosine Margat, gdyz wlasnie podczas tych kilku niedlugich spektakli uczniowie sa oceniani.
Stres musi byc duzy, lecz nikt po sobie nie daje nic poznac. Musze stwierdzic, ze nigdy podczas egzaminow, nie spotkalam sie z sytuacja, w ktorej ktorys z uczniow zapompnial tekstu, badz tak sie zestresowal, ze sie pomylil.
Zauwazylam jednak, ze bardzo malo jest ludzi, ktorzy przychodza z zewnatrz, czyli osoby, ktore nie sa spokrewnione z uczniami, a szkoda, bo przedstawienia sa genialne i mozna swietnie spedzic czas, tak jak w normalnym teatrze, a nawet lepiej, gdyz wstep jest darmowy, jest mnostwo roznych wystawianych sztuk, no i mozna wystawic juz jakas swoja indywidualna opinie na temat tego, kto odniesienie sukces, kto ma to "cos", kto ma talent. Oczywiscie pozniej duzo zalezy od szczesliwych sytuacji, od wiary w siebie i od wytrzymalosci w trudnych chwilach - trzeba walczyc!
Przygladalam sie wczoraj dokladnie wszystkim aktorom. Na ich twarzach wyraznie mozna bylo zauwazyc zmeczenie, pomiedzy przerwami wyciagali kanapki, ciastka, by sie pozywic - z pewnoscia nie mieli na to czasu wczesniej.
Wyrzeczenia, ciezka praca nie poszly jednak na marne! Bawilam sie wczoraj wspaniale:D Wyraznie mozna bylo odczuc kontakt z widownia, jaka nawiazali aktorzy. Az mialam ochote znalezc sie pomiedzy nimi i miec tyle radosci, ile oni mieli wczoraj, grajac!

Byly lzy, byly usmiechy, silne emocje, byly krzyki, pocalunki - slowem, istny teatr!
Nie pytajcie sie mnie tylko, co dokladnie grali, gdyz nie zapamietalam wszystkiego (jaki ze mnie milosnik teatru:/ przyznaje sie do porazki), wiem na 100%, ze byl Eric Emmanuelle-Schmitt i moj ukochany Sacha Guitry:D. Reszta sztuk natomiast byla przede wszystkim wspolczesna i dla mnie jeszcze malo znana.
Po krotce przyblize Wam niektore z nich:
moje serce zdobyla scena z dwoma klownami - grala w niej przeswietna dziewczyna! Jest niewielka, troche okragla, przypomina mi zawsze moja fryzjerke. Z jej twarzy moge wyczytac ogromne poczucie humoru, optymizm, radosc, pewna sile... Jest niezwykle oryginalna, nie ma kompletnie nic z pieknosci hollywodzkich, ale gdy jest na scenie, jest naprawde! Ona zyje, gra cala soba! Takiej osoby nie przegapi sie w tlumie, takich ludzi sie pamieta! Po tej scenie, rzecz jasna, wszystcy pekali ze smiechu! Gral z nia piekny aktor o kobiecych rysach twarzy. Z powodzeniem moglby przebrac sie za kobiete - ciekawe, kto by sie zorientowal... W charakteryzacji mial umalowane usta na czarno i lewe oko na bialo-czarno - oczywiscie zdobyl moje serce:DD
Nastepnie scena, w ktorej grala tylko jedna dziewczyna, dosc smutna, na koncu bohaterka poplenia samobojstwo. Aktorka jest drobna, ma czarne bardzo krcone wlosy i ostre rysy twarzy. Widzialam juz ja w kilku scenach. Nie wiem czemu, ale ona mnie jakos nie zachwyca, podczas gdy moja kolezanka byla oczarowana...
Inna sytuacja, ta naprawde oryginalna: na srodku sceny ustawiono telewizor i podczas gry aktorzy byli nagrywani. Scena pelna przemocy. Zdesperowana para (ona i on) koniecznie chca wystapic w telewizji, ba, chca "zaistniec" tak jak gwaizdy Hollywood, a ze Bog talentem nie obdarzyl, postanowili porwac slawnego rezysera i jego rodzine. Wynajeli kamerzystow i kazali sie nagrywac - rozmowe z rezyserem, zastraszanie rodziny, swoja przemowe, w koncu zamordowanie corki rezysera. Scena okazala sie niezwykle zabawna! Jedna wielka parodia!
Glowny aktor - przestepca byl rewelacyjny! Jego dziewczyne znow grala ta aktorka, ktora mnie nie zachwyca, wiec co do niej odczucia mialam podobne.
Nastepnie scena jest farsja na temat Zydow i nazizmu, wiec znow smiech!
A! Przeswietne bylo przedstawienie, ktore rozgrywalo sie w metrze! Z dziewczyna, ktora w dosc wulgarny sposob zaczepia pasazerow pojazdu. Aktorka zagrala rewelacyjnie!! Mialam okazje podziwiac ja w zupelnie innej sztuce, w ktorej grala nieszczesliwa kobiete i byla taka sobie, natomiast w tej ukazala zupelnie inne oblicze aktorskie z calkowitym powodzeniem!
Kolejna scena: ona i on ogladaja film. Ona zchwycona z chusteczka przy nosie, on znudzony, gdy tylko pojawiaja sie napisy, gasi telewizor. I zaczyna sie... rozmowa. Rozmowa na temat filmu! Ona zachwyca sie jeszcze bardziej! Opisuje aktorow etc. potem przechodzi do sensu zycia, jak to ona zostawilaby meza dla wspanialego, zdolnego fotografa - bohaterka filmu zostaje z mezem, gdyz jak mowila: on nigdy nic jej nie zrobil. On coraz bardziej zly, nie rozumie po co ona walkuje ten temat. W koncu dziewczyna pyta sie go, czy jest szczesliwy. On: zalezy od sytuacji. Ona: nie jest szczesliwa. Tej nocy spia oddzielnie.
Scena przesmieszna:DD no, plakalam ze smiechu! Oboje grali znakomicie!
I jeszcze kilka innych rownie dobrych.
Uwielbiam te wyjscia do Cours Simon. Mam uczucie, ze przezywam wszystko tak, jak oni, ze rozumiemy sie bez slow, ze laczy nas tak wiele! No, tak przeciez to prawda! Laczy nas milosc do teatru!

Dodatkowe zdjecia z wczorajszego przesluchania znajduja sie na tej stronie: http://www.cours-simon.com/node/123

Kolejny egzamin odbywa sie 28 maja o godz. 18.00. Dla tych co moga, polecam!

Uchwycic piekno...

2010-05-02T03:25:00.000-07:00

Czym jest piekno?? Czy mozna znalezc jedna definicje, ktora jest w stanie okreslic nam to slowo? Jedna, obektywna?? Proby definicji na przestrzeni wiekow wyraznie pokazuja nam, ze jest to niemozliwe... Dla kazdego z nas piekno bedzie kojarzyc sie z czyms innym... Jest to nasze subiektywne spojrzenie na swiat, na przedmioty, ktore nas otaczaja, na ludzi, na sztuke, na przyrode, na zycie...
Ja dzis odkrylam piekno i chce sie nim z Wami podzielic.
Jestem oczarowana, zakochalam sie od pierwsego spojrzenia!

Obrazy, ktore Wam zaprezentuje wykonane sa przez Mariole Ptak (wszystkie informacje, jak i zdjecia obrazow pochodza ze strony internetowej www.ptak.art.pl - polecam).

Mariola Ptak urodziła się w 1977 r. w Tychach. W latach 93 - 97 uczęszczała do Liceum Plastycznego im J. Pankiewicza w Katowicach. W 1997 roku rozpoczęła naukę w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Śląskiego gdzie w 2002 broni dyplomu z malarstwa (wyróżnienie) w pracowni prof. Jerzego Wrońskiego.

Malarstwo Marioli Ptak dotyka przestrzeni gdzie kobieta gra główną rolę: kobieta - poetka, kobieta współczesności i przeszłości, która przez ułamek sekundy zatrzymała się na obrazie: w tańcu, wśród kwiatów, przy filiżance herbaty, w teatrze. W obrazie zdarza się spotkanie z kobietą i rozmowa bez słów - spotkanie fascynujące, wypełnione zapachami, tanecznymi gestami, listami. Jak gdyby spotkanie z Marie Claude Pietragallą ....

Mariola Ptak zajmuje się także ceramiką artystyczną, a wraz ze swoim mężem Grzegorzem tworzy artystyczny projekt o nazwie TEATR KSIEŻYC.

WYSTAWY:
1994 Pałac Młodzieży, BWA (Katowice)
1995 Teatr Mały (Tychy)
1996 Państwowa Szkoła Baletowa (Bytom)
1998 Opera Śląska (Bytom)
1999 Pałac Młodzieży (Katowice)
2000 Opera Śląska (Bytom)
2001 Nowohuckie Centrum Kultury (Kraków)
2002 Uniwersytet Śląski (Cieszyn)
2004 Galeria w Obeerseebach (Francja)
2004 Muzeum Śląska Cieszyńskiego (Cieszyn)
2006 NCK Galeria Centrum (Kraków)
2007 Galeria BP (Warszawa)
2007 BWA - Książ (Wałbrzych)
2007 Galeria Raven (Kraków)
2008 Beskidzka Galeria Sztuki, Szczyrk
2008 Galeria ATU Lublin
2008 Galeria BP, Warszawa
2009 Galeria BP, Warszawa

WYSTAWY ZBIOROWE:
2005 "Culture at Crossing - Kulturhuset - Farum (Dania), Labirynt (Kraków)
2005 Art Forum Adi Art. (ŁÓDŹ)
2005 Galerie Havirov (Czechy)
2007 Inspired Air Fair (Londyn)
2007"Droga krzyżowa", katedra w Łodzi
2007"Droga Krzyżowa", Bazylika Matki Boskiej z Guadelupe (Mexico City)

WSPÓŁPRACA
Mariola Ptak współpracuje (współpracowała) z wieloma cenionymi galeriami sztuki, min.:
Warszawa - Galeria BP, Artis, Bellotto, Canaletto, Piękny Świat, Mito, Galeria SD ...
Kraków - Gołogórski, Raven, Labirynt, Nordic House Gallery, Galeria Centrum ..
Kazimierz Dolny - Galeria Mit., U Dziwisza ...
Szczyrk - Beskidzka Galeria Sztuki
Łódź - Galerie Miejskie, Adi Art. ..
Lublin - Galeria Atu
Wałbrzych - BWA

Londyn - JB FOC Gallery
Seebach (Francja) - Galeria w Obeerseebach
Malmo (Szwecja) - Svensk Kunst & Auktioner
Farum (Dania) - Kulturhuset

Mariola Ptak brała udział w wielu akcjach o charakterze artystycznym organizowanych min. przez :
Kapitułę Orderu Uśmiechu (Warszawa), Fundację Wielkie Serce (Kraków), SCMT (Cieszyn), Fundację Serce (Świdnica), Dom Książki (Warszawa), Gemini Art (Warszawa), Nowe Horyzonty (Warszawa).

Prace artystki znajdują się w prywatnych zbiorach min w: Wielkiej Brytanii, Polsce, USA, Francji, Luksemburgu, Niemczech, Szwecji, Danii, Meksyku ...

WYRÓŻNIENIA
2006 Froudian Artist of The Month - June 2006

Mariola i Grzegorz Ptak zostali wyróżnieni jako FROUDIAN ARTIST OF THE MONTH - June 2006, przez Briana i Wendy Froud, znanych ilustratorów i lalkarzy, którzy współpracowali m.in. z Jimem Hensonem tworząc artystyczną koncepcję takich filmów jak "Labirynt" oraz "Dark Crystal".

INSPIRACJE:
Anne Julie Aubry, Miss Clara, BLACK EYED SUZIE, Marie Claude Pietragalla, Bruce Schwartz, Coco Chanel....

KONTAKT:
mgptak@interia.pl
tel. /33/ 852 20 35

Dla mnie to jest wlasnie piekno! Obrazy te sa pelne uroku, wdzieku, subtelnosci... Kojarza mi sie z Alfonsem Mucha, ktorego uwielbiam, z Edgarem Degas i jego slynnymi baletnicami, z secesja, z impresjonizmem...
W dodatku artystka wywodzi sie z moich rodzinnych stron, co jeszcze bardziej laczy mnie z jej dzielami:)
Co jak co, ale jeden z tych obrazow moglby wisiec u mnie na scianie! Kto wie, moze kiedys?? :D
Tymczasem "zatrzymuje" je na moim blogu, by zyly dla mnie wiecznie...

Z przewodnika dla aktorow...

2010-05-01T11:58:00.000-07:00

Przesluchanie, egzamin aktorski stoi pod znakiem zapytnia instynktu i entuziazmu.

Czytajcie kazda sztuke w calosci, zwracajac uwage na detale, szczegoly, by w jak najlepszy sposob poznac kontekst wybranej sceny, styl autora i w jak najdokladniejszy sposob charakter postaci. Analizujcie slownictwo oraz styl i typ uzywanego jezyka. Wyrazy, ktorymi posluguje sie postac, okreslaja osobowosc, postawe, nastawienie i poczucie humoru w danych momentach.

Przesluchanie rozpoczyna sie wtedy, gdy aktor wchodzi do sali.

Plan dzialania, by odniesc sukces, by dostac upragniona role:

1) Rozpoczac nauke w znanej szkole aktorskiej.
2) Podczas ostatniego roku nauki rozpoczac aktywne poszukiwanie agenta.
3) Opublikowac swoje zdjecie w magazynie takim jak Spotlight.
4) Napisac do wszystkich teatrow.
5) Jesli otrzymaliscie role w znanym spektaklu, zaproscie jak najwiecej dyrektorow castingow, ile tylko mozecie.
Jesli nie otrzymaliscie roli, sprobujcie zmontowac swoja wlasna eksperymentalna trupe wraz z przyjaciolmi.

W czasie przesluchania starajcie sie byc jak najbardziej rozluznieni i postarajcie sie byc soba. Aktor powinien byc zdolny do kontrolowania i do ukrywania swojej nerwowosci w taki sposob, by pozostac naturalnym i rozluznionym, otwartym, szczerym.

Szukajcie wszelkich informacji, jakie dotycza waszej sztuki i waszej roli.

Wasz zmysl "wyczucia sztuki dramatycznej" powinien pozwolic Wam na wybranie tekstu zgodnie z waszym wiekiem i kompetencjami. Postawcie na role, ktora mozecie grac naturalnie, ktora nie wymusza na was zmieniania akcentu i dziwacznego glosu.

Tekst powinien byc krotki! Okolo dwoch i pol minuty.
Unikajcie uzywania akcesoriow.

Czego nalezy wiec szukac??
Tekst, ktory laczy i zawiera w sobie rozne wariacje mysli, idei i ktory nie skupia, nie zamyka sie na jedno, okreslone uczucie. Dobry teskt do egzaminu powinien miec silny emocjonalnie zasieg, jak rowniez dobrze i wyraznie przedstawiona argumentacje.
Celem tekstu jest pokazanie waszych zdolnosci: im wiecej zdolacie pokazac roznych emocji i mysli, tym wiekszy sukces jestescie w stanie osiagnac.

Jestescie danym bohaterem, postacia. W zadnym wypadku, nie osadzajcie waszej postaci! Czy ja popieracie, czy nie, jestescie ta postacia. Musicie zobaczyc swiat jej oczami.

Nigdy nie mowi sie bez powodu.

Kazdy gest powinien powiedziec nam cos wiecej na temat bohatera, sytuacji w jakiej sie on znajduje i doinformowac nas na temat tego, jakie sa jego uczucia.

Kiedy wykonujecie jakis ruch, wykonujcie go naprawde. Kazdy gest powinien miec okreslony, sprecyzowany cel i znaczenie.
Po kazdej kropce wescie wdech.

Wazne pytania do wybranego tekstu sztuki:*
- Co dzialo sie przed rozpczeciem tekstu?
- Jestescie w trakcie pokazywania, wykonywania czego?
- Do kogo sie zwracacie?
- Czego potrzebujecie? Czego chcecie?

Przetlumaczylam specjalnie dla Was kilka fragmentow ze zwyklego przewodnika dla aktorow. Wydaje mi sie, ze sa one bardzo trafne i pomocne w wybraniu wlasciwego tekstu. Mam nadzieje, ze w ten sposob choc troche moglam pomoc mojej przyjaciolce, ktora jest w trakcie przygotowan do takiego egzaminu.
Zdjecia, ktore zamiescilam, pochodza z aparatu moich wspanialych znajomych, ktorych mialam przyjemnosc goscic u mnie w zeszlym tygodniu.
Spojrzcie, jak wspaniale zatrzymali i uchwycili paryska wiosne! :D

Konwalia na szczescie!

2010-05-01T04:12:00.000-07:00

We Francji jest taka wspaniala tradycja, ktora bardzo mi sie spodobala! Pierwszy raz dowiedzialam sie o niej w Polsce. Otoz na pierwszego maja (czyli dzis) Francuzi ofiarowuja sobie bukieciki konwalii, przesylaja pocztowki z konwaliami, bo wierza, ze kwiat ten przynosi szczescie!
Tradycja ta rozpowszechniona jest rowniez w Belgii i Szwajcarii.

W zwiazku z tym pieknym swietem, dla wszystkich, ktorzy mnie czytaja, zycze mnostwo, mnostwo szczescia!!!!! Ba, caly ogrom szczescia! I choc wiadomo, ze szczescie to tylko te krotkie chwile, zycze Wam, by bylo ich jak najwiecej i by trwaly jak najdluzej!

Wypuszczam sie teraz na miasto, by sprawdzic z bliska, jak wyglada 1 maja w Paryzu:D Kto wie, moze ktos mi podaruje bukiecik konawalii???

Szalencza milosc

2010-04-28T01:14:00.000-07:00

Wybralam sie ostatnio na nowy film Julie Delpy "La comtesse", jako ze bardzo cenie prace tej wszechstronnie utalentowanej artystki. Pierwszy film, w ktorym ja widzialam, to "Przed wschodem slonca" - jeden z moich ulubionych filmow. Zakochalam sie w jego subtelnym wdzieku, w przepieknych zdjeciach Wiednia, w niesamowitej historii dwojga ludzi, ktorzy spotkali sie przypadkowo w pociagu, by spedzic ze soba niezapomniany dzien w eleganckiej stolicy Austrii. Film ten mial swoja kontynuacje - "Przed zachodem slonca" i to w tym dziele aktorzy mieli bardzo duzy wplyw na dialogii bohaterow. Tym razem akcja rozgrywa sie w Paryzu - miescie milosci. Nie ma jednak happy endu... Ten film stal sie inspiracja dla Julie w swiecie rezyserskim, aktorskim, jak i muzycznym (bohaterka gra na gitarze i spiewa w jednej z koncowych scen).
Julie Delpy urodzila sie 21 grudnia 1969 roku w Paryzu. Jej rodzicami sa Albert Delpy i Marie Pillet, oboje sa aktorami teatralnymi. Julie podjela studia artystyczne w Tisch School of the Arts n uniwersytecie w Nowym Jorku oraz Actors Studio w roku 1980. W kinie zadebiutowala w wieku 14 lat w filmie "Detektyw" Jean-Luc Godard.
Julie jest rezyserka, aktorka, piosenkarka, malarka.
Jednym z bardziej znanych jej filmow jest film "Dwa dni w Paryzu".
Najnowszym zas "La comtesse".

Film ten opowiada o niezwyklych losach hrabiny Elizabeth Bathory. Rozpoczyna sie monologiem pewnego mezczyzny, ktory nakresla nam sytuacje. W chwili smierci swego malzonka Elizabeth staje sie posiadaczka ogromnej fortuny. W krotkim czasie staje sie najbardziej wplywowa kobieta na Wegrzech w XVII wieku.
Nastepnie poznaje przystojnego, mlodego mezczyzne, w ktorym zakochuje sie od pierwszego wejrzenia. Wydaje sie, ze pn rowniez podziela jej uczucia... W pewnym momencie odchodzi jednak bez slowa. Elizabeth nie moze tego przezyc... Winy zaistnialej sytuacji szuka w sobie, a doklanie w swoim ciele, powierzchownosci. Szybko dochodzi do wniosku, ze jest za stara, jej rece, twarz, zmarszczki, wszystko to jej o tym przypomina... Podczas gdy on jest mlody, piekny, energiczny...
Hrabina coraz wiecej czasu spedza przed lustrem, popada w coraz wieksze kompleksy, w koncu jej obawy przeradzaja sie w obsesje...Zaczyna mordowac mlode dziewczyny, dziewice, by wykorzystywac ich krew, gdyz wierzyla, ze dzieki temu bedzie coraz mlodsza... W calym tym szalenstwie nie zapomina o modliwtwie, o Bogu... Dziekuje mu, ze pokazal jej "taki" sposob na wieczna mlodosc... Co zlego jest w tym, ze chce byc piekna i mloda... Ludzie zaczynja sie domyslac prawdy...
Pewnego dnia przybywa do jej palacu jej ukochany, ktorego nie widziala 3 lata... Hrabina dowiaduje sie, ze on caly czas ja kochal, ze winnym ich rozstania byl jego ojciec... On zas wysylal jej listy, zadne nie dotarly... Teraz jest juz jednak za pozno... Hrabina zostaje skazana na smierc przez zamurowanie zywcem w jej wlasnym pokoju...Zyje jeszcze kilka dni, by popelnic samobojstwo...

W filmie wiele jest scen okrutnych. Na samym poczatku pokazane jest kilka scen z dziecinstwa Elzbiety... Dziecko, ktore nie mialo uczuc, nie mialo serca... Pokazywano jej egzekucje, tortury, smierc...Sama zakopala zywcem piskle w ziemi... by odkopac po kilku dniach...
Mysle, ze bardzo trudno jest byc rownoczesnie rezyserem i aktorem. Duzo latwiej jest byc rezyserem i muzykiem jak np. Alejandro Amenabar, ktory pisze muzyke do swoich dziel filmowych.
Wielokrotnie w filmie Julie Delpy mozna bylo zauwazyc sceny, ktore byly zle zrobione technicznie. Mialo sie wrazenie jakiejs sztucznosci...
Muzyka pochodzila z "Requiem dla snu", co wydalo mi sie troche malo tworcze i kreatywne, choc nie mozna powiedziec, ze byla zle dobrana.
Rytmiczna, wciagajaca w akcje, wyrazna, melodyczna.
Sama Julie w roli Elzbiety niczym nie przypominala milej, gadatliwej dziewczyny z "Przed wschodzem slonca". Wlosy dlugie, ciemne, doskonala charakteryzacja, dlugie, sztywne suknie charakterystyczne dla XVII wieku... To tylko czastka tego, co Julie upodobnilo do hrabiny. Jej postac byla zywa, prawdziwa, momentami dumna i pewna swego, czasami mila, usmiechnieta, czula matka, przyjaciolka, kochanka, a z drugiej strony okrutna, zdolna do wszystkiego morderczyni...

W filmie duzo mowi sie o milosci... Zastanawialam sie, czy taka milosc, to naprawde milosc?! Czy w imie milosci mozemy posunac sie do takich zbrodni??! Czy jestesmy usprawiedliwieni??!
Mysle, ze w momencie kiedy Elzbieta zaczela swoja zbrodnie, skonczyla sie rowniez milosc, a zaczela obsesja. Obsesja za zatrzymaniem za wszelka cene mlodosci i piekna, ktore wedlug Elzbiety mialy zwrocic jej utracona milosc...
Zapomniala jednak, ze piekno i powierzchownosc nie sa tym, co liczy sie najbardziej, bo to, co naprawde wazne, jest ponadczasowe, to nasze wnetrze, nasza dusza.

Grands Boulevards

2010-04-27T12:22:00.000-07:00

Czyli miejsce, gdzie znajduja sie jedne z najpiekniejszych francuskich krytych pasazy. Wiekszosc krytych pasazy zostala skonstruowana w pierwszej polowie XIX wieku. Swym bogatym i roznorodnym wyborem produktow, niezwyklym charakterem i iscie francuska atmosfera szybko przyciagaly szeroka game klientow. W roku 1850 w samym Paryzu mozna bylo znalezc okolo 150 pasazy. Z czasem moda na te galerie zaczela rozprzestrzeniac sie w calej Francji.
Z pocztkiem prac Haussmmana, kryte pasaze zostaly wyparte przez wielkie domy handlowe, takie jak Lafayette, Printemps czy Le Bonmarché.

Krytymi pasazami przechadzalam sie koncem marca, napawajac sie nietuzinkowa atmosfera tych juz tak nielicznych miejsc. Wyraznie mozna zauwazyc powolny koniec galerii i nie chodzi tu o to, ze nie ma klientow, turystow, zwiedzajacych, ale o puste przestrzenie, jakie wyziewaja gdzieniegdzie pomiedzy korytarzami. Wiekszosc sklepow jest zamknieta, szyby wystaw przysloniete sa zaslonami, zakurzone witryny...
Czas zatrzymal sie dla francuskich krytych pasazy...

Tam jednak, gdzie pozostaly jeszcze slady zycia i dawnej swietnosci, mozna w niebanalny sposob spedzic wspaniale popoludnie! Takimi sladami sa atmosferyczne kawiarnie, obszerne ksiegarnie, sklepy z obrazami, zdjeciami, pieknymi rzeczami do dekorowania wnetrz, antykwariaty...

Oczarowal mnie przede wszystkim sklep "La Maison du Roy", w ktorym mozna zakupic wiele ciekawych przedmiotow stylizowanych na epoke Ludwika XIV, jak np: swieczki, zaslony, poduszki, suszone kwiaty, szkatulki, porcelane, bizuterie... Wybor jest ogromny!
Spacer krytymi pasazami okazal sie podroza w czasie... Mialam wrazenie, jakby znow byl rok 1850, jakby czas plynal wolniej, spokojniej...jakby na koncu czekal ktos dla mnie bardzo wazny...

Wspolna pasja, wspolne marzenie

2010-04-21T11:14:00.000-07:00

W ubieglym tygodniu udalo mi sie zwiedzic niezwykle piekne muzeum, jakim jest Musée Jacquemart-André, ktore znajduje sie na Boulevard Haussmann, niedaleko metra Miromesnil.
Wizyte w tym muzeum zawdzieczam pewnej pieknej Francusce, ktora mi powiedziala, ze koniecznie musze go zobaczyc! Niczego nieswiadoma powedrowalam wiec w skazane mi miejsce i jakiez bylo moje zdziwienie! Otoz budynek zapiera dech w piersiach, nie wspominajac juz o wnetrzach, kolekcji i tymczasowej ekspozycji, ktora wliczona jest w cene biletu.

Wspolna pasja...
...ktora laczyla Edouarda André i Nélie Jacquemart to zamilowanie do kolekcjonowania pieknych, drogocennych przedmitow. Wychowany w rodzinie, ktora zajmowala sie bankierstwem, André przeznacza swa fortune na nabywanie dziel sztuki, dzieki ktorym tworzy pokazna kolecje w swym nowym hotelu na Boulevard Haussmann, ukonczona w roku 1875.
Jego wybranka serca zostaje artystka Nélie Jacquemart. Kazdego roku para wybierala sie do Wloch w celu wzbogacania swj kolekcji o nietuzinkowe dziela wloskie.
W momencie, gdy André umiera, Nélie konczy ostatecznie kolekcje wloska, by skupic sie na drogocennych przedmioyach kultury Orientu i w ten sposob wzbogaca juz i tak niebyle jaki zbior dziel sztuki.
W roku 1913 realizuje marzenie zarowno wlasne jak i swego meza - przekazuje kolekcje hotelu jak i sam budynek Instytutowi paryskiemu - powstaje muzeum.

Co malzenstwo pozostawilo po sobie?
-Les grands salons: salon des peintures, le salon de musique, le grand salon, la salle à manger;
-Les petits salons: salon des tapisseries (dywanow), bibliothèque;
-ogrod zimowy (przecudny!)
-prywatne apartamenty
-muzeum wloskie

Co jeszcze muzeum ma do zaoferowania?

Obecnie w muzeum znajduje sie wspaniala wystawa od Greco do Dali, ktora w swietny sposob ukazuje malarstwo hiszpanskie w danym okresie czasowym z podzialem na teamtyke obrazow, ktora oczywiscie goraco polecam:).

Dodaje oczywiscie zdjecia, ktore pewnie lepiej zaznajomia Was z tym muzeum niz jakiekolwiek slowa, ale bynajmniej nie zastapia wizyty, bo nic tak nie oddaje atmosfery pieknego miejsca, jak podziwianie go na wlasne oczy, przechadzanie sie korytarzami, ktorymi kiedys przechadzali sie André i Nélie...

Il était une fois...

2010-04-20T11:49:00.000-07:00

J'ai été demandée par mon ami d'écrire un peu en français sur mon blog pour qu'il puisse comprendre quelque chose. Et alors c'est mon premier message en français et c'est pour lui:).

J'ai découvert Truman Capote par hasard. J'ai voulu emprunter le film réalisé par Blake Edwards avec Audrey Hepburn, mais mon amie n'avait que le livre "Breakfast at Tiffany's". J'ai tombé amoureuse tout de suite. Je l'ai adoré!
Après "Breakfast at Tiffany's" j'ai lu "De sang-froid" et "La harpe d'herbes". J'ai fini lire "Cercueils sur mesure" et "Monsieur Maléfique" il n'y a quelques jours.
La personnage de Truman Capote m'a toujours interéssé et passionné. Comment était la vie de cet inoubliable écrivain?

A propos de Truman Capote

Auteur de romans et de nouvelles, scénariste, dramaturge, créateur du "roman de non-fiction", conteur envoutant, superstar, génie, jet-setter avant l'heure, inconclaste, brillant et incendiaire, Truman Capote fut l'une des personalités les plus étonnantes, ls plus flamboyantes et les plus singulières de son époque.

Truman Streckfus Persons nait à la Nouvelle-Orléans le 30 septembre 1924. Son père, Arch Persons, est un escroc de petite envergure, sa mère, Lillie Mae Faulk Persons, une très séduisante jeune femme originaire de Monroeville, dans l'Alabama.
De plus en plus déçue par son mari, Lillie Mae se met à fréquenter d'autres hommes, et le mariage sombre.
En 1930, peu après le 6ème anniversaire de Truman, ses parents l'envoient à Monroeville chez ses cousins Faulk - trois vieilles filles agées, Jennie, Callie et Sook, et leur frère célibataire, Bud.
Truman va nouer des lier profonds avec Sook qui devient pour lui une sorte de deuxième mère.

Il se fait une amie, la petite voisine, Harper Lee, qui a un an de moins que lui. Elle dépeindra quelques années plus tard Truman sous les traits de son personnage, Dill, dans son roman "Ne tirez pas sur l'oiseau moqueur".
Sa mère s'installe à New York en 1931. Elle change son prènom pour celui de Nina, divorce d'Arch et épouse Joseph Capote, un Cubain qui travaille pour une firme textile à Wall Street. Elle fait venir Truman à Manhattan. Il fréquente la Trinity School, une école privée du West Side, et en 1935, il est adopté officiellement par son beau-père.
Truman Persons devient Truman Capote.
En 1939, les Capote s'installent à Greenwich, Connecticut, une banlieue riche de New York en 1942 et s'installent dans un appartement de Park Avenue. Truman, qui avait échoué à son examen à Greenwich High School, obtient finalement son diplome à la Franklin School, un lycée privé du West Side, en 1943.
C'est la fin de ses études.

Il y avait quelque chose de beaucoup plus triste que tout ça, c'est que la vie continuait: pour ceux qui perdent leurs amours, la vie devrait s'arreter, comme le monde devriat s'arreter lorsque meurt un homme: et jamais cela n'arrivait! Voilà la vraie raison pour laquelle les gens se levaient au petit jour tous les matins: non parce que ça avait de l'importance, mais justement parce que ça n'en avait aucune.
Monsiur Maléfique

Pendant son cursus à Franklin, il a décroché un petit emploi à la rédaction du New Yorker, Brendan Gill, l'un de ses amis du magazine, le décrivait comme "une suprebe apparition qui virevoltait et voltigeait dans les couloirs de la rédaction."
A une époque ou l'homosexualité était honnie en Amérique, Truman était gay avec splendeur et nonchalance.
Truman écrit des histoires depuis qu'il est tout jeune, et il espère que le New Yorker les publiera. En vain. Il trouvera un meilleur accueil chez deux magazines féminins Madmoiselle et Harper's Bazaar, qui publient à l'époque les meilleures nouvelles de fiction de toute l'Amérique.
D'autres Histoires Suivent, et en 1945, Random House lui signe un contrat pour son premier roman "Les Domaines hantés".
Incapable d'ecrire chez lui - sa mère est devenue gravement alcoolique - il reçoit une bourse pour aller à Yadoo, un havre pour les artistes, écrivains et compositeurs au nord de New York. Bien qu'ayant connu des chiffres de veste modeste à sa parution, en 1948 "Les Domianes hantés" l'établit comme l'un des jeunes écrivains les plus prometteurs de la génération de l'après Seconde-Guerre mondiale.
A l'automne 1948, après un été en Europe, Truman rencontre Jack Dunphy, un collègue, écrivain qui va devenir le compagnon de sa vie.

Les reves sont l'esprit de l'ame et ce qu'il y a de plus vrai en nous.
Monsieur Maléfique

En 1950, ils s'installent à Taormina, dans une maison qu'avait habitée autrefois par M. Lawrance, Truman commence à ecrire son deuxième roman, "La Harpe d'harbes".
Trouman retourne en Europe, mais en janvier 1954 ie est obligé de revenir à New York après que sa mère a avalé un flacon de somniféres. Elle meurt avant qu'il n'arrive.
En 1958 a été édité son livre suivant "Breakfast at Tiffany's". Un livre extraordinaire, quelle raconte une inoubliable histoire d'Holly Golightly, qui vit à Manhattan pendant la Guerre.

Ce que j'ai trouvé de mieux, c'est de monter dans un taxi et d'aller chez Tiffany. Cela m'apaise tout de suite, le calme et le fière allure de l'endriot: rien de meauvais ne peut vous arriver là-bas...

Breakfast at Tiffany's

Le film réalisé par Blake Edwards "Diaments sue canapé" avec Audrey Hepburn dans le role de Holly est devenu en classique, tout comme la chanson de Henry Mancini "Moon River".
Cependant, Truman Capote pensait qu'Audrey Hepburn était une erreur de casting et avait été déçu un film. Il était persuadé que Merlin Monroe aurait été meilleure dans le role.

J'obsreve le ciel, dit-il. Je suis là, avec ma valise, et je voyage dans le bleu. C'est là qu'on voyage quand on n'a pas d'autre endroit ou aller.
Monsieur Maléfique

En novembre 1959 Truman Capote découvre un article sur les meurtes de la famille Clutter dans le New York Times. C'est ainsi que débute "De sang-froid", un livre qu'il mettra six ans de sa vie à écrire et qui paraitra en 1966.
Pendant l'écriture de "De sang-froid", Truman commence à boire beaucoupet à prendre des médicaments. Il pariat perdre son object et consacrer son énergie davantage à la grande vie qu'au grand art.

A l'intérieur de chacun de nous il y a quelque chose qui vole et s'apelle l'ame, et quand on meurt, on n'est jamais réellement mort, et quand on vit on n'est jamias vraiment vivant.
Une dernière porte est close

Il annonce le titre de son prochain roman "Priéres exaucées", et assure qu'il aura l'ampleur des oeuvres de Proust.
Mais lorsque le premier chapitre est publié dans Esquire en 1975, il suscite une réaction de colère chez certains de ses puissants amis, furieux de se décourrir à peine déquisés dans son livre. Ils se sentent trahis et nombreux seront ceux qui refuseront de lui pardonner et de le revoir.
Surnommé "le petit terreur" il devient un paria de la bonne société, et ce rejet public accélère sa plongée dans l'alcool et les drogues.
Pourtant, malgrè tout cela, l'alcool, les drogues et la dépression, il parvient encore à écrire et très bien "Musique pour caméléons" paru en 1980 est remarquable.
Truman Capote décédé à Los Angeles le 25 aout 1984 un mois avant son soixantième anniversaire.

Truman Capote a dit une fois:

Il n'y a qu'un seul Truman Capote. Il n'y a jamais eu personne comme moi avant, et il n'y aura personne comme moi après.

Tempete! D'apres Wiliam Shakespeare

2010-04-19T13:42:00.000-07:00

Pierwszy raz o Irinie Brook dowiedzialam sie dzieki mojej niezwyklej znajomej, ktora w polowie jest taka jak ja - kocha teatr! Tak zaczela sie moja niesamowita przygoda z pasjonujacymi, pelnymi humoru przedstawieniami Iriny Brook - milosc od pierwszego wejrzenia!

Il était une fois...

Ce qui m'intéresse, avec mes compagnons de théatre, c'est la recherche de ce partage avec le public, cette idée que tous nos projets puissent vraiment etre accessibles à l'ensemble des "strates" des publics de théatre, sans aucune distinction. J'aime à penser qu'une famille puisse venir ensemble voir un spectacle qui n'est pas du tout un spectacle pour enfants, mais qui, grace à l'universalité du texte et des thèmes, puisse etre apprécié à des niveaux diffèrents par tous les ages.
J'aime que le theatre brise la notion des public catégorisés: le public "populaire", le "jeune public", le public "parisien", le public "intellectuel", le public "non averti"...
Pour moi, les spectateurs c'est nous, c'est la viede tous les jours, c'est tout le monde.
Quand on emmène nos spectacles en tournée, combien de fois a-t-on entendu le directeur du théatre venant s'excuser: "désolé, ça va etre plein de scolaires...". Et pourtant, ces scolaires sont le public de demain, ils sont bruyants, surexcités, déchainés mais malgré tout ça, précieux comme des diamants...

Irina Brook

To, co interesuje mnie i moich wpolpracownikow teatru, to poszukiwanie tego, co mozna dzielic z publicznoscia, to pomysl, dzieki ktoremu wszystkie nasze projekty i zamierzenia moga byc naprawde dostepne, zrozumiale, na wyciagniecie reki dla kazdego odbiorcy, bez zadnych roznic, podzialow.
Lubie myslec, ze rodzina moze przyjsc do teatru razem, by zobaczyc spektakl, ktory nie jest spektaklem dla dzieci, ale ktory dzieki opracowaniu i upowszechnieniu tekstu, moze byc podziwiany, doceniany i dostepny dla odbiorcow w kazdym wieku.
Lubie, jak teatr laczy rozne kategorie publicznosci: publicznosc powszechna, mloda, paryska, intelektualisci...
Dla mnie widzowie to my, to codzienne zycie, to wszyscy ludzie.
Kiedy wystepujemy z naszymi spektaklami, ilez to razy slyszelismy, jak dyrektor teatru przepraszal: "przykro mi, ale to przyciagnie tylko szkolne wycieczki...". A przeciez, ci uczniowie to publicznosc jutra, przyszlosci, ktora jest podekscytowana, "blyszczaca", rozpetana, ale mimo tego drogocenna jak diament...

Z Irina Brook graja z reguly w niezmienionym skladzie niewykle utalentowani aktorzy, a pomiedzy nimi (i tu moje ogromne zdziwienie) przeswietny, wspanialy, nietuzinkowy Bartlomiej Soroczynski! Moja milosc od pierwszego wejrzenia! Moje odkrycie roku 2010!

Pierwszym spektaklem Brook, ktory widzialam, byl "Somewhere...La Mancha. On the road 66, d'après Don Quichotte de Cervantès".
W zeszlym tygodniu natomiast bylam na "Tempete" i "Tempete" podobala mi sie jeszcze bardziej!
Plakalam ze... smiechu!
Aktorzy byli niesamowici! Tanczyli, spiewali, nie brakowalo rowniez sztuczek cyrkowych... Wesola, kolorowa, magiczna, zaskakujaca, pelna humoru - burza. Istna burza!

W czerwcu wybieram sie na Odyseje Homera (Une Odyssée d'après Homère) i juz ubolewam nad tym, ze Bartlomiej Soroczynski w niej nie wystepuje:/
Ale podjrzewam, ze Irina i tym razem mnie nie zawiedzie, a wrecz przeciwnie zaspokoi moj apetyt na humor i prawdziwa teatralna przygode:)

Dla wszystkich zainteresowanych podaje, ze sztuka Une Odyssée odbywa sie 25 czerwca o godz. 20.30 w teatrze Rutebeuf; metro Marie de Clichy.

Jestem pewna, ze sie zakochacie! :D

Coco Chanel uwolnila kobiety, ale to Yves Saint Laurent dal im wladze

2010-04-19T10:50:00.000-07:00

Pewnego dnia moje nazwisko pojawi sie na Champs-Elysées

- tak w wieku 9 lat mowil jeszcze nikomu nieznany Yves Saint Laurent.

W ubiegla sobote po dwoch godzinach stania w kolejce (na dworze) udalo mi sie zobaczyc niezwykla wystawe poswiecona temu genialnemu projektantowi, ktora znajduje sie w Petits Palais. Bez wahania moge powiedziec, ze jest to najpiekniejsza wystawa jaka dotad widzialam w Paryzu, a widzialam juz dosc duzo.
Nietuzinkowa oprawe tworzy juz sam budynek Petit Palais, ktorego rozwiazania architektoniczne zapieraja dech w piersiach. To jednak, w jaki sposob zostaly wyeksponowane kreacje Yves Saint Laurent, widea, atelier kreatora, oswietlenie, muzyka, zdjecia - wszystko to sprawia, ze wystawa wprowadza nas w jak gdyby sam srodek wspanialego dziela sztuki. Trzeba przyznac, ze pracowali nad nia ludzie bardzo utalentowani, z wyczuciem piekna:). Wchodzac do sali balowej, gdzie wystawione byly wspaniale kreacje wieczorowe, mialam wrazenie, ze znajduje sie w teatrze. To samo uczucie towarzyszylo mi podczas podziwiania smokingow, ktore prezentowane byly na czarnym tle (!), a obok kazdego kostiumu zapalala sie zarowka - gra swiatla i cienia - niezwykly pomysl, swietne wrazenie...

Nigdy nie podobalo mi sie, gdy poprzez mode projektant zaspokajal swoje ego. Ja przciwnie, chcialem sluzyc kobietom.

Zawsze ogromnie interesowala mnie postac Yves Saint Laurent, jego zycie, jego upodobania, jego ambicje, a przede wszystkim to, jak udalo mu sie dokonac tak wiele.

Yves Henri Donat Mathieu Saint Laurent urodzil sie 1 sierpnia 1936 w Oranie w Algierii.
W wieku 17 lat z teczką własnych rysunków przybył do Paryża. Pierwszym jego sukcesem w świecie mody stało się zwycięstwo w konkursie na projekt sukienki koktajlowej, organizowany przez firmę Woolmark. Ówczesna redaktor naczelna miesięcznika Vogue zaaranżowała jego spotkanie z Christianem Diorem, po której to Dior zatrudnił młodego Saint-Laurenta na stanowisku głównego projektanta. Po śmierci Diora w 1957 YSL stanął na czele domu mody Dior i uratował go od bankructwa.

W samym środku sukcesów przyszło powołanie do wojska w związku z wojną francusko-algierską. Saint-Laurent doznał głębokiego załamania nerwowego po brutalnym odrzuceniu przez współtowarzyszy-żołnierzy z powodu swojej orientacji homoseksualnej. Trafił do szpitala psychiatrycznego gdzie przechodził nieskuteczną terapię elektrowstrząsową mającą na celu jego przemianę w heteroseksualistę.

Saint-Laurent, gdy wyszedł z załamania nerwowego, odszedł z domu Diora i założył własny dom przy pomocy finansowej swego partnera w życiu i w interesach Pierre'a Bergé. Od tamtej chwili był to uznany przez nich podział ról, Yves projektował, Pierre zajmował się stroną finansowo-organizacyjną. Lata 60. i 70. to największe triumfy i przełomowe kolekcje. YSL wypromował wygląd bitników w modzie - skórzane krótkie kurtki, wysokie buty. Wprowadził modę na tweedowe marynarki, a w 1966 ubrał kobietę w smoking, dotąd zarezerwowany dla mężczyzn. YSL był projektantem swojej epoki, w której kobiety podejmowały "męskie" zawody i w której młodzież tworzyła kontrkulturę wobec świata dorosłych i stawiała się wobec niego w opozycji także poprzez odmienne ubrania.

Yves Saint Laurent odszedł na emeryturę w styczniu 2002r., w czterdziestolecie rozpoczęcia swojej kariery.

Yves Saint-Laurent zmarł 1 czerwca 2008 w swoim domu w Paryżu w wieku 71 lat. Uroczystości pogrzebowe miały miejsce 5 czerwca 2008 w Paryżu, w kościele Św. Rocha. Wziął w nich udział Prezydent Francji - Nicolas Sarkozy z małżonką oraz projektanci mody, m.in. Jean-Paul Gaultier, Christian Lacroix. Po kremacji jego prochy miano rozsypać w ogrodzie willi Saint Laurenta w Marrakeszu.

Rien n'est plus beau qu'un corps nu.
Nic nie jest piekniejsze niz nagie cialo.

Yves, tworzac swe kreacje, inspirowal sie przede wszystkim malarstwem. Jego ulubiencami byli Picasso, Pieta Mondrian, Matisse, van Gogh, Delacroix, Monet, Velazquez. Nie chodzilo o to, by mierzyc sie z mistrzami, ale raczej by sie do nich zblizyc i wyciagnac nauki z ich geniuszu.
Wplywy tworcze czerpal rowniez z licznych podrozy, m.in. do Rosji, Chin, Afryki, Japonii, Indii, Hiszpanii.
Jego ulubionym pisarzem byl Proust, a osoba, ktora podziwial byla Coco Chanel.
Kochal teatr, Opere, kino.

Le plus beau vetement qui puisse habiller une femme ce sont les bras de l'homme qu'elle aime.
Najpiekniejszy kostium, jaki moze ubrac kobieta, to ramiona ukochanego mezczyzny.

Wystawa w przepiekny sposob zaznajamia nas z 307 kostiumami wykonanymi przez mistrza.
Sam projektant, odznaczony w 2007 roku przez prezydenta Francji Orderem Legii Honorowej, mowi o sobe:

Uczestniczylem w przemianach mojej epoki. Poprzez ubrania, co jest pewnie mniej istotne niz muzyka, architektura, malarstwo i wiele innych sztuk. Ale uczestniczylem.

Polecam!

Aktorstwo jest dzialaniem - Technika Improwizacji

2010-04-19T10:38:00.000-07:00

Trudno byloby znalezc taka osobe, ktora na przestrzeni swojego zycia, nie myslala, choc raz, o tym, aby zostac aktorem. Kto z nas nie marzyl o wspanialych rolach i slowie ? Kto z nas nie zadawal sobie pytania, czy mam talent aktorski ? czy mam zdawac do szkoly aktorskiej ? a pozniej odpowiedzi chowal w najdalsze zakamarki swojej pamieci. Tylko nieliczni decyduja sie podjac wyzwanie i staja w progach szkol aktorskich. Tylko nieliczni zostaja aktorami.
Wiara w samego siebie jes kluczem w zawodzie aktora, a talent i nieustanne uczenie sie jest gwarantem bycia dobrym aktorem. Jak w kazdym fachu « bycie dobrym » to ciagle szlifowanie warsztatu, zdobywanie coraz wiekszej wiedzy, umiejetnosci i doswiadczenia oraz otwartosc na coraz to nowsze trendy.
Wojciech Marzec

Tak zaczyna sie niezwykla ksiazka « Podrecznik dla aktorow », ktorej autorem jest Stephen Book. Kim jest Stephen Book ? To czynny instruktor, nauczyciel, dyrektor. Wieloletni czlonek grona pedagogicznego The Juillierd School oraz University of Southern California. Nauczal rowniez w Stanford, Brown, the Bread Loaf School of English i the Esalen Institute, a obecnie naucza i szkoli na swoich warsztatach w Hollywood. Jego studenci otrzymali Oscary, nagrody Emmy, Tony, Obie i Grammy.
Przyblize Wam najwazniejsze fragmenty, ktore pochodza z tego podrecznika i dotyczyc beda techniki improwizacji, ktora dla Booka jest podstawa aktorstwa, jak i improwizowanie profesjonalnych umiejtnosci aktorskich – postac.
Technika Improwizacji
Technika Improwizacji to technika gry aktorskiej, ktorej autor uczy sie przez doswiadczenie i ktora wyposaza go tak, ze staje sie samowystarczalny w krewaniu swojej kariery.
Technika ta umozliwia aktorowi na tyle sprawne wykorzystywanie narzedzi swego rzemiosla, by byl on w stanie improwizowac swoja gre podczas czytania przygotowanego tekstu. Kazdy wystep, kazda proba oparta jest na improwizacji, co oznacza, ze kazdy wystep i proba sa spontaniczne. Prawdziwa improwizacja jest zawsze spontaniczna.
Z wszystkich aspektow rzemiosla aktora spontanicznosc jest najwazniejsza.

Postac
Odnajdz sie w postaci, odwieczna rada udzielana aktorom, sprawila, ze niejeden na darmo szukal w bohaterze podobienstwa do siebie. Takie postawienie sprawy ogranicza bohatera do osobistych punktow odniesienia aktora. To autor, nie aktor, tworzy postac. Aktor pracujacy w oparciu jedynie o to, co wie o sobie, bardzo latwo moze zubozyc postac.
Technika Improwizacji unika autoanalizy w celu poznania bohatera, skupia sie na postaci takiej, jak ja napisal autor. Szukamy roznic, nie podobienstw. Aktor wnosi swoja osobowosc i indywidualizm, ale posluguje sie nimi spontanicznie i swiadomie, aby pokazac te roznice, tworzac postac, ktora nie jest nim.
Na budowe postaci skladaja sie przede wszystkim dwa elementy. Pierwszy to stworzenie fizycznego ciala bohatera. Pomijajac kostiumy i charakteryzacje, oznacza to postawe i sposob poruszania sie. Jak dana postac sie prezentuje ? Kolejny skladnik to osobowosc albo nastawienie do swiata. Nastawienie do swiata to podswidome uczucia zapisane w miesniacg, ktore daja o sobie znac zarowno w osobowosci, jak i ciele. Emocje po raz pierwszy doznane w dziecinstwie zostaja w ciele na zawsze, tworza typ osobowosci. W Technice Improwizacji slowo nastawienie oznacza co innego niz emocje. Emocje to uczucia przejsciowe. Nastawienie to uczucia trwajace dlugo, cala scene albo cale zycie.
Postac to nie ty. Postac to ktos inny. Musisz sie dowiedziec, kim jest, jaka jest i pokazac to cialem.
Alan Ball, laureat Oscara, scenarzysta filmowy i telewizyjny (Szejsc stop pod ziemia) twierdzi : « Kiedy cos napisze, a aktor mi mowi : ‘Ja bym tego nie powiedzial’, dostaje szalu. Mam ochote odwarknac : Cos takiego! Ale wiesz co? To wcale nie jest o Tobie! To slowa bohatera, a twoim zadaniem jest go zagrac! Prawdziwy aktor czyta role, widzi, ze postac robi rzeczy, do ktorych on nigdy by sie nie posunal i mowi : ‘Ale bedzie sie dzialo !’. » Byl na planie American Beauty podczas sdjec i oto co mowi o aktorach grajacych glowne role, Kevinie Spacey i Annette Bening : « To prawdziwi aktorzy. Wywodza sie z teatru.Wcielenie sie w ludzi innych niz oni to dla nich chleb powszedni. Nie zapomnieli o tym, choc stali sie dwiazdami. Oni lubia zagrac. Nie upieraja sie, by na ekranie byc soba i dla mnie jest to podstawa prawdziwego aktorstwa. Z takimi ludzmi chce sie pracowac. »
Zbroja postaci
W swiecie rzeczywistym nastawienie ksztaltuje sie w dziecinstwie, to mechanizm obronny, pozwalajacy funkcjonowac w swiecie. Nastawienie wplywa na postawe czlowieka ; to przez nie chodzimy tak, a nie inaczej, w specyficzny sposob mowimy i reagujemy na bodzce. Nastawienie niektorych jest zdrowe i otwarte ; inni zamykaja sie w sobie z jego powodu. Podstawowe nastawienie powstaje w dziecinstwie, to bezposrednia reakcja na to, jak nas traktowali rodzice i otoczenie. W miare jak dorastamy, cialo dostosowuje sie do nastawienia i tak powstaje, jak to okreslil psycholog Wilhelm Reich, zbroja postaci. Idziemy przez zycie zakuci w zbroje.
Gdy grasz postac, zakladasz jej zbroje. Jesli przedtem nie zdejmiesz wlasnej, bedzie ci niewygodnie i nieporecznie.
Bohater napisany
Najwazniejszy element pracy nad postacia to zycie w jej ciele, zrozumienie jej nastawienia. Kiedy ci sie to uda, nauczysz sie automatycznie myslec i czuc tak, jak dana postac.
W miare rozwoju akcji nastawienie bohatera moze ewoluowac, ale nigdy nie zmieni sie calkowicie. Jesli o tym zapomnisz, za bardzo ingerujesz w konstrukcje postaci. Nastawienie podstawowe sie nie zmienia. Popelniasz blad, jesli o tym nie pamietasz.
Nastawienie bohatera wplywa na wszystko, na jego ruchy i slowa.
Sytuacja sie nie zmienia, gdy mamy do czynienia z gotowa kwstia. Choc autor narzuca ci slowa, nastawienie determinuje sposob ich wypowiadania.
Nalezy unikac przeintelektualizowanej werbalizacji ; jesli musisz sie zastanowic, o co chodzi w danym nastawieniu, jest ono zle sformulowane, bo twoje cialo musi reagowac blyskawicznie i jasno ; nie ma czasu na rozwazania i watpliwosci.
Im krotsze zdanie, tym wazniejszy przekaz i zarazem wiekszy wplyw na cialo.
Sprawdzanie werbalizacji nastawienia
Zademonstruje to na przykladzie. Zastanowmy sie nad zdaniem : Chcialbym byc szczesliwy. Powtarzajcie je w glowie w takiej wlasnie formie, nie poprawiajcie go. Pozwolcie, by wasze cialo na to zareagowalo. Zauwazyliscie, jakie to trudne ? Poczuliscie to ? To zdanie jest niejasne. A teraz zrobmy to samo ze zdaniem : Jestem smutny. Niech wasze cialo zareaguje. Widzicie roznice ? Wlasnie o to nam chodzi. Choc doskonale wiemy, co kryje sie za stwierdzeniem : Chcialbym byc szczesliwy, nasze cialo nie wyraza tego tak przejrzyscie i jednoznacznie, jak obrazujac nastawienie : Jestem smutny.
W ten sposob mozecie przetestowac werbalizacje kazdego nastawienia. Jesli reakcja fizyczna jest natychmiastowa i jednoznaczna, mamy do czynienia z dobrze sformulowana werbalizacja. Jesli nie – trzeba jeszcze popracowac nad tym, w jaki sposob ubrac nasze nastawienie w slowa.
Zastanawiajac sie, jak zwerbalizowac nastawienie, kierujcie sie zawsze pytaniem ;co ja wlasciwie chce przez to powiedziec ? Zalozmy, ze wasza pierwsza wersja brzmi : Nie zawsze zdobywam to, czego pragne. Nie podoba sie wam – jest za dluga i zbudowana w oparciu o negacje. Zastanawiacie sie : Co wlasciwie chce przez to powiedziec ? Ze rzeczywistosc zawiodla moje oczekiwania ? A coz to znaczy ? Mowiac najprosciej – jestem rozczarowany, zawiedziony. I tym sposobem doszlismy do krotkiego, zwiezlego zdania, ktore wyraza to, o co nam od poczatku chodzilo. Jesli nie, szukacie dalej. Za wszelka cene starajcie sie sprowadzic nastawienie dojednej mysli, jednego uczucia.
Bohater nie zdaje sobie sprawy ze swego nastawienia. Powiedzmy, ze jego nastawienie to : Jestem glupi. Nie oznacza to jednak, ze dana postac uwaza sie za glupka. Nie, to aktor grajacy dana role zna nastawienie swego bohatera. Werbalizacja nastawienia dziala tak samo jak poprzednio omowione katalizatory. Bohater nie zdaje sobie sprawy, ze jest efektem ewolucji danego zwierzecia, nie wie, gdzie znajduje sie zrodlo jego energii.
Znajomosc przeslania dziela i roli twojego bohatera pomaga przy budowaniu postaci.
Pamietaj, ze nigdy nie liczy sie to, co mowisz. Najwazniejsze jest , co robisz. Dlatego warto rozgraniczyc kwestie do dzialania, przeciwstawic je sobie. I tak, jesli twoj bohater mowi, ze jest zazdrosny, niech twoje nastawienie sugeruje cos innego : Boje sie, denerwuje, jestem zly. Nigdy nie graj danej kwestii. Geanie tekstu jest zbedne . Niewazne, jakie jest zadanie aktorskie, nigdy nie graj tekstu.
Nie pozwol, by postac stala sie toba. To Ty stajesz sie postacia. Nigdy nie bedziesz wybitnym aktorem, jesli tego nie zrozumiesz.
Aktorstwo to dzialanie. Poznanie postaci i jej nastawienia to narzedzia, dzieki ktorym najbardziej efektywnie przedstawisz bohatera.
Kazda praca to ryzyko. Wlasnie to oznacza wykonywanie pracy – ryzykowanie.

Konkluzja
W Technice Improwizacji trening i narzedzia to jedno i to samo. To ona tworzy instrument, ktory bada, odkrywa i spontanicznie dokonuje wyborow, ktore pozniej potrafi wykorzystac.
Gary Sinese, zdobywca Oscara, mowi : « W aktorstwie mnostwo czasu poswieca sie na przygotowania. Musisz wszystko dokladnie przemyslec i wypatrywac odpowiednich mome,tow,bo jestes na planie powiedzmy dziesiec godzin i scena jest skonczona. Musisz przygotowac sie jak najlepiej, zeby jak najwiecej na tym zyskac. »
Wystep oparty na Technice Improwizacji skalada sie z trzech glownych elementow :
1. Odkrywania bohatera i stawania sie nim
2. Dokonywania wyborow
3. Improwizowania ich
Wystarczy opanowac te trzy elementy, by sukces aktorski znalazl sie na wyciagniecie reki.
Zawsze uwaznie sluchaj i obserwuj drugiego aktora, chyba, ze wskazowki sceniczne sugeruja cos innego, np. Twoje roztargnienie. To, co widzisz i slyszysz, zawsze stanowi czesc calosci.

Poznawszy dobrze bohatera, jego pragnienia, potrzeby czy marzenia, mozna improwizowac inne aspekty jego dzialania. To glowny obiekt zainteresowania Techniki Improwizacji.
W aktorstwie, podobnie jak w zyciu, nie zawsze to, co robisz, jest obiektywne. Czasami to, czym sie zajmujesz, czy to myslenie, odczuwanie, czy dzialanie przekracza granice zwyklego pragnienia. Technika Improwizacji koncentruje sie na tych aspektach i daje ci narzedzia, czyli zadania aktorskie, dzieki ktorym nadajesz im forme, na ktora wplywaja takze samoswiadomosc, spontanicznosc i kontrola artystyczna.
Technika Improwizacji to uzupelnienie w szkoleniu aktora pracujacego w oparciu o metode Stanislawskiego, wlasnie ze wzgledu na nacisk na dzialanie.

Dzialanie – to, co aktor robi, zeby rozwiazac problem, wypelnic zadanie, ktore jego bohaterowi wyznaczyl autor sztuki.
Stanislawski

Dlaczego aktorzy graja ?Stosujac Technike Improwizacji aktor naprade daje czastke siebie na scenie. Kazde zadanie aktorskie realizuje aytentyczny, zywy czlowiek, a to napelnia zyciem wykreowana postac sceniczna.
To cudowne uczucie, zyc pelnia zycia i miec swiadomosc, ze kazda jego chwila zostala starannie zaplanowana i ma sens. Nie ma to jak recytowac poezje i przekazywac czytelny komunikat w kazdym slowie. To cudowne uczucie zyc jako dzielo artysty : wiedziec, ze to zycie, ta postac, ma sens i swoja role w wiekszej calosci, w dziele sztuki, i jednoczesnie czuc, ze to wszytsko spotyka wlasnie ciebie.

Czym jest aktorstwo?? Lekcja z Michel Bouquet

2010-03-20T15:09:00.000-07:00

Na pewno zadajecie sobie pytanie, kim wlasciwie jest Michel Bouquet??

Jako mlody chlopak, w wieku 7 lat, zostaje wyslany wraz z trzema swoimi bracmi do pensjonatu. Jest to dla niego bardzo trudne doswiadczenie. Michel staje sie zamknietym w sobie dzieckiem, czesto spotykaja go nieprzyjemnosci ze strony kolegow szkoly z internatem.
Po ukonczeniu szkoly, zatrudnia sie do pracy w piekarni, w dentystyce, jako pracownik banku...By pomoc swej matce w utrzymaniu rodziny, ojciec bowiem jest w wiezieniu.

Pewnego dnia roku 1943, podczas gdy jego matka przekonana jest, ze jej syn jest na mszy, Michel udaje sie na spotkanie z Maurice Escande, spolecznosc la Comédie-Française - proponuja mu uczestnictwo w kursach. Bouquet zaczyna swoja "kariere" w Conservatoire d'art dramatique de Paris wraz z Gérard Philipe, z Jean Anouilh i André Barsacq w teatrze Atelier, nastepnie z Jean Vilar w TNP i na Festival d'Avignon.

W 1944 roku debiutuje w La Première étape, potem otrzymuje swoja pierwsza glowna role w Roméo et Jeannette de Jean Anouilh.

Wsrod popularnych i znanych wystapien Michela na scenie mozna wymienic:
Parmi les célèbres prestations sur scène de Michel Bouquet notons : En attendant Godot w 1978, Fin de partie w 1995 de Samuel Beckett, le Neveu de Rameau de Diderot w 1984, la Danse de mort de Strindberg également w 1984, Le roi se meurt de Ionesco w 1994, les Côtelettes, (Molière du meilleur comédien w 1998) de Bertrand Blier, Avant la retraite w 1998 de Thomas Bernhard ou encore À torts et à raison w 2000 de Ronald Harwood.
Swoje pierwsze doswiadczenia w kinie zdobywa w filmie Monsieur Vincent de Maurice Cloche w 1947, obok takich gwiazd jak Pierre Fresnay, Jean Carmet...

Ten plodny, wyrafinowany, czasami enigmatyczny i niepokojacy, tworca teatru i kina znany jest ze swych interpretacji i kreacji burzuazji z lat 1970 w dzielach Claude Chabrol i François Truffaut. Nie krepowal sie w odgrywaniu postaci antypatycznych.
Gra postacie dwuznaczne, ciemne, lekliwe, podejrzliwe, nieufne. Jego okragal sylwetka, ascetyczny wyraz twarzy, mocny glos, dodawaly mu prawdziwej glebi.

Jego talent pozwalal mu wspaniale odgrywac komedie jak i dramaty. W 1997 roku Michel Bouquet jest nominowany na prfesora Conservatoire National d'Art Dramatique.

Michel Bouquet otrzymal nagrode Césara za najlepszego aktora 2002 roku za role powracajacego ojca, zbulwersowanego zyciem swego syna w Comment j'ai tué mon père d'Anne Fontaine (Jak zabilem swojego ojca). Cztery lata pozniej wygrywa ponownie dzieki swej kreacji François Mitterrand w Le Promeneur du Champ-de-Mars de Robert Guédiguian.

Dwa razy zostaje laureatem nagrody Moliera na najlepszego aktora: w 1998 za Les Côtelettes (Bertrand Blier) i w 2005 za Le roi se meurt d'Eugène Ionesco.
W 2006, otrzymuje le Grand Prix In Honorem de l'Académie Charles-Cros.

Dzis w ksiegarniach teatralnych mozna kupic CD, gdzie nagrane sa jego lekcje wraz z uczniami.

To, co udalo mi sie odsluchac z jednej z nich:

To, co jest bardzo wazne dla aktora, to to, ze jego styl powstaje, rozkwita dzieki jego przemysleniom. Styl zas wyraza osobowosc.

Aktor, pracujac nad jakims dzielem, sztuka teatralna, tekstem, musi widziec postac, ale rowniez autora danego dziela, to co chce, probuje nam przekazac. Trzeba zaznajomic sie z biografia pisarza.

Najwazniejsze pytanie - dlaczego autor napisal dana sztuke, z jakiego powodu zostala napisana.

Aktorstwo jest sztuka zastanawiania sie, mysli, refleksji. Wszystkie odpowiedzi znajduja sie w tekscie.

Jesli aktor nie zastanawia sie, nie szuka odpowiedzi ani pytan, jest to dla niego zawod niszczycielski, degradacja.

Odpowiedzi bardzo czesto ukryte sa miedzy slowami, dlatego dana sztuke trzeba czytac kilka razy. Pozwala to na dostrzezenie wielu detali, innych pelniejszych barw dziela.

Czym jest aktorstwo?? To bycie wewnatrz siebie i zewnatrz siebie, to bycie w roli i niebycie w niej... Wyprzedzanie samego siebie, stawanie sie kims innym, widziec siebie w innym zyciu...

Trzeba pracowac nad kreacja swej postaci kazdego dnia okolo 3 godzin.

Nie gra sie wszystkich postaci w ten sam sposob, z taka sama maniera.

Do tego zawodu trzeba posiadac nature bardzo zrownowazona.

By zapobiec tremie nalezy sie skoncentrowac. Nalezy byc od samego poczatku w skorze swej postaci.

Nie jest trudno stac sie wielkim, slawnym aktorem, sztuka jest nim pozostac.

Gdyby ktos mnie spytal...

2010-03-19T16:22:00.000-07:00

w co wierze,

odpowiedziala-bym, ze wierze w milosc.

A Wy w co wierzycie???

Przy kubku herbaty badz kawy...

2010-03-19T11:51:00.000-07:00

przy akompaniamencie ulubionej muzyki najlepiej czyta sie wyczekiwany co miesiac magazyn. Jaki jest ten magazyn??? Jakie porusza tematy?? Czego mozna sie z niego dowiedziec?? Czyli o tym, bez czego Plath nie potrafi sie obejsc:PP

Pierwszy magazyn, ktory zwrocil moja uwage, byl oczywiscie Vogue Paris , czyli magazyn o modzie, ale i nie tylko, gdyz czesto pojawiaja sie wywiady ze znanymi osobami, ktorzy naprawde maja cos do powiedzenia, czy to o obecnej kreacji aktorskiej, czy to o filmie, czy to o sztuce i swoich dzielach. Jako ze jest to czasopismo o modzie, glowna redaktor Carine Roitfeld zamieszcza ogromne ilosci zdjec, reklam etc. skupijacych sie na strojach, bizuterii czy kosmetykach. Wszystko wykonane na jak najwyzszym poziomie przez profesjonalistow.
Na poczatku kazdego Vogue'a znajduja sie MODE NEWS, czyli to, co jest modne w danym momencie, miesiacu; nastepnie AGENDA, czyli wszystko to, co dzieje sie w teatrze, w kinie, jakie sa najnowsze wystawy w Paryzu, ale rowniez i na swiecie (Nowy Jork); najnowsze ksiazki wraz z recenzjami;
Potem zaczynaja sie wywiady, ktore z reguly otwieraja wywiady z nietuzinkowymi osobami, majacymi wplyw na mode, z kreatorami etc. Zwykle pojawiaja sie nazwiska nieznane, takze mozna sie sporo dowiedziec.
Nastepnie fotoreportaze poswiecone tworcom np. kina. Bardzo duzo mozna przeczytac na temat sztuki wspolczesnej, awangardowej. Ogolnie jest to co miesieczne podsumowanie wszystkich najwazniejszych wydarzen w dziedzinie - sztuka, czyli moda, film, literatura, malarstwo, sztuka uzytkowa, architektura...

Kolejny francuski magazyn, ktory mnie bardzo pozytywnie zaskoczyl to Numéro, kolejny miesiecznik poswiecony modzie pod redakcja Nathalie Ayache i Babeth Djian. Przepiekna oprawa, przepiekne zdjecia, bardzo madre artykuly.
O czym mozemy przeczytac w Numéro?? O dziele miesiaca, o wystawie miesiaca, o sztuce, fotografii, rzezbie, ksiazkach, kinie, muzyce, stylu, urodzie, modzie, architekturze. Pojawiaja sie wspaniale wywiady z aktorami, tworcami sztuki. W kazdym z nich mozna znalezc cos madrego, pieknego, zdanie, ktore mozna podkreslic, bo jest tak piekne, ze warto je zapamietac, bo ukazuje inne spojrzenie, inne myslenie, inny punkt widzenie, badz pokrywa sie z naszymi spostrzezeniami...

Jak na przyklad to:

C'est un art d'expression noble. Raconter une histoire, travailler sur la personalite et chercher a comprendre la motivation du personnage, ne pas le juger, proposer une maniere de voir les choses differemment, c'est ce qui me passionne. Jouer me rend plus humaine.

To sztuka nobliwej ekspresji. Opowiadanie jakiejs historii, pracowanie nad osobowoscia, poszukiwania, by zrozumiec dzialania bohatera, nie osadzanie go, propozycja spojrzenia na rzeczywistosc z innej strony. To to, co mnie pasjonuje. Aktorstwo sprawia, ze staje sie bardziej wrazliwa na innych.

Elisa Sednaoui

La Terrasse, czyli gazeta o zyciu kulturalnym - szalenstwo poszukiwan:)).

Ta gazete rozdaja studenci przed kazdym przedstawieniem teatralnym. Znajduje sie w niej pelno recenzji i ogloszen dotyczacych tego, co dzieje sie w Paryzu i w jego oklicach. I tak zaczyna sie od teatru, potem taniec, muzyka klasyczna, muzyka wspolczesna czyli np. jazz, na samym koncu drobne ogloszenia.
Polecam wszystkim, ktorzy kochaja wyzej wymienione dziedziny sztuki i ktorzy maja to szczescie, ze moga sie wybrac na przedstawienie, kiedy tylko chca:).

Paryz w obiektywie mistrza

2010-03-18T07:55:00.000-07:00

Ten wpis dedykuje mojej przyjaciolce, ktora kocha fotografie, a ze ja podzielam jej pasje i rozumiem ja w stu procentach, postanowilam pokazac Wam jak Paryz widza mistrzowie tej niezwyklej dziedziny sztuki.

Paryz jest jednym z najchetniej fotografowanym miastem swiata, co zupelnie mnie nie dziwi, gdyz dzieki swej zmiennosci (kazda dzielnica ma cos wspanialego do odkrycia, kazda ma inny klimat, inny charakter, innych mieszkancow) pozostawia duze pole do popisu zarowno amatorom (czyli mnie:P), jak i profesjonalistom (i to na tych chcialam sie skupic:)).

Zaczne od Roberta Doisneau, bo to on jako pierwszy przykul moja uwage, zaraz po przylocie tutaj.

Urodzil sie 14 kwietnia:) 1912 roku w Gentilly, w rodzinie nalezacej do burzuazji. Stuidiowal sztuki graficzne w szkole Estienne, otrzymal dyplom potwierdzajacy jego zdolnosci w grawurze i litografii w 1929 roku.Rok pozniej udalo mu sie dostac do atelier Ullmann i studiowac fotografie publicystyczna. W 1931 roku Robert poznaje Jane, a ktora dwa lata poznej bierze slub. W tym samym roku otrzymuje posade operatora André Vigneau, gdzie odkrywa la Nouvelle Objectivité photographique. To w roku 1932 sprzedaje swoj pierwszy fotoreportaz, ktory zostaje wydany w l’Excelsior. W 1934, Renault de Boulogne-Billancourt, firma specjalizujaca sie w fotografii przemyslowej, zatrudnia Roberta Doisneau, ktorego odsyla ze stanowiska piec lat pozniej w 1939 roku. Doisneau bez zadnej pracy, zatrudnienia postanawia zaostac niezaleznym fotografem. Na krotko przez poczatkiem drugiej wojny swiatowej poznaje Charles Rado, fundatora agencji Rapho. Jego pierwszy reportaz zostaje przerwany za sprawa deklaracji zwiazanej z wojna i ogolna mobilizacja. Po wojnie Doisneau zostaje fotografem niezaleznym i w 1946 roku oficjalnie poszerza kregi agencji Rapho.

W tym czasie realizuje wiele fotoreportazy o bardzo rozbieznych tematach: aktualnosci paryskie, Paryz popularny, prowincja i panstwa zagraniczne (URSS, Ameryka, Jugoslawia). Niektore z jego reportazy zostaly opublikowane w takich czasopismach jak Life, Paris Match, Réalités, Point de Vue, Regards, etc.

W 1947 poznaje Roberta Giraud w antykwariacie Romi, jest to poczatek dlugiej przyjazni i owocnej wspolpracy.Doisneau publikuje okolo 30 albumow w tym La Banlieue de Paris, z wywiadem z Blaise Cendrars w 1949. Przez jakis czas pracuje dla Vogue, od 1948 do 1953 wspolpraca stala.

Jego praca zostala nagrodzona licznymi wyroznieniami: le Prix Kodak w 1947, le Prix Niepce w 1956. W 1960, Doisneau tworzy swoja wystawe w Musée d'art contemporain W Chicago. Otrzymuje rowniez kilka nagrod le Grand Prix National de la Photographie w 1983 i le Prix Balzac w 1986. W 1992, Doisneau robi kolejna wystawe au Musée d'art moderne w Oxford. To jest jego ostatnia ekspozycja. Umiera bowiem w Montrouge w kwietniu 1994. Pochowany jest w Raizeux, obok swojej zony.

Robert Doisneau jest jednym z najbardziej znanych fotografow francuskich za granica. Wielka slawe przynioslo mu zdjecie « le Baiser de l'hôtel de ville » (Pocalunek przed Hotel de Ville; wcale sie nie dziwie:P Do tego zdjecia pozowali uczniowie Cours Simon; poczatkowo za darmo, gdy jednak zdjecie uzyskalo swiatowa slawe, upomnieli sie o swoje:D) Jego zdjecia czarno-biale paryskich ulic po wojnie i przedmiescia przynisly mu slawe i uznanie...

Kolejnym wspanialym fotografem byl Izis, a oto jego historia i przepiekne dziela...

Urodzil sie w Marijampole na Litwie 17 stycznia 1911; jego prawdziwe nazwisko to Israëlis Bidermanas; byl francuskim fotografem, z pochodzenia byl Zydem. Zmarl w Paryzu 16 maja 1980 roku.

W wieku 19 lat Izis decyduje sie opuscic swoj kraj, by spelnic swoje marzenie - zycie w Paryzu, stolicy malarzy i impresjonistow. jego pierwotnym celem bylo zostac malarzem. W 1933 roku staje sie jednak wlscicielem tradycyjnego studio fotograficznego w 13 dzielnicy Paryza. Poczatkowo fotografuje zolnierzy.
Po wojnie powraca do Paryza, poznaje Jacques Prévert - swego przyjaciela i artyste epoki. Nastepnie staje sie reporterem dla Paris Match, dla ktorego tworzy wiele zdjec, m.in. slawnych ludzi, takich jak: Grace Kelly, Roland Petit, Jean Cocteau, Colette, Gina Lollobrigida, Édith Piaf, Orson Welles, Arman… Robil reportaze w Izraelu, Anglii, Portugalii i Algieri...

Co ciekawe fotografowal Marca Chagalla przy pracy nad swoim dzielem.

Czesto mi zarzucano, ze moje zdjecia nie sa realistyczne. Prawdopodobnie nie sa, bo to moja rzeczywistosc.

Dlaczego Paryz? Poniewaz Paryz rozbudzal moja wyobraznie.

Jako ostatniego zamieszczam Henri Cartier-Bressona.
Urodzil sie 22 sierpnia 1908 w Chanteloup-en-Brie, zmarl 3 sierpnia 2004 w Céreste. Jest to jeden z najwybitniejszych francuskich fotoreporterów XX wieku.

Fotografował dalmierzowym aparatem firmy Leica. Uważany za ojca fotoreportażu, Cartier-Bresson używał głównie standardowego obiektywu o ogniskowej 50 mm. Zdjęcia Bressona pojawiały się w najbardziej znanych czasopismach trzech dekad oraz były wystawiane we wszystkich największych galeriach w Stanach Zjednoczonych i Europie. Wystawa "The Decisive Moment" była pierwszą wystawą fotograficzną, która trafiła do Luwru.

Cartier-Bresson w latach 20. studiował malarstwo w pracowni Coteneta i Andre Lhote'a. Potem ukończył studia malarskie i filozoficzne na uniwersytecie w Cambridge. Pierwsze fotografie wykonał w 1931. Jego pierwsza wystawa odbyła się w 1932 w nowojorskiej Julien Levy Gallery. Wtedy jego fotografie zostały ocenione niezbyt przychylnie. W latach 30. brał udział m.in. w słynnej ekspedycji etnograficznej do Meksyku, po której zaczął pracować jako niezależny fotograf. W 1935roku od Paula Stranda nauczył się pracy z kamerą. Następnie asystował w filmach Jeana Renoira. W 1937 roku kręcił filmy dokumentalne w Hiszpanii, w 1940 został więźniem wojennym niemieckich obozów w Badenii-Wirtembergii.

Po ucieczce z obozu w 1943 roku przyłączył się do francuskiego ruchu oporu. Po 1945 roku ponownie został niezależnym fotografem. Potrafił wykorzystać jedną z największych zalet fotografii: możliwość uchwycenia konkretnego momentu. Według Cartier-Bressona nie chodzi po prostu o dowolny moment, ale o moment decydujący który wyraża kwintesencję danej chwili.

Cartier-Bresson pracował dla prawie wszystkich wielkich dzienników i czasopism na całym świecie. Był współzałożycielem słynnej agencji fotograficznej Magnum wraz z Robertem Capą, Davidem "Chim" Seymourem i George'em Rodgerem. Miało to miejsce w 1947w Paryżu.

Odbył podróże do Indii, Birmy, Pakistanu, Chin, Indonezji, Kuby, Meksyku, Kanady, Japonii i Związku Radzieckiego. W 1982 został uhonorowany nagrodą Fundacji Erny i Victora Hasselblad za całokształt pracy.

Stworzona przez niego koncepcja decydującego momentu, bardzo wpłynęła na rozwój nowoczesnego reportażu.

Pod koniec życia nie uprawiał już fotografii, za to powrócił do swoich dawnych pasji malowania i rysowania. Zmarł w wieku 95 lat w miejscowości Isle-sur-la-Sourge niedaleko Marsylii.

I tak wlasnie wyglada Paryz w obiektywie mistrza. Czesto przechadzam sie tymi samymi uliczkami... Paryz niewiele sie zmienil. Jest wiecej ludzi, wiecej samochodow, nie jest juz tak spokojny jak na tych fotografiach, ale co ciekawe te miejsca nadal sa takie same, na tych uliczkach nadal mozna pojsc do tych samych butikow i kawiarni.
Ale nie musicie mi wierzyc! Sprawdzcie sami! :)

Le Cours Simon

2010-03-16T10:31:00.000-07:00

Jest to szkola aktorska, ktora zamierzam rozpoczac od tego roku, dokladnie we wrzesniu.
Na poczatek zaczne od tego, jak w ogole narodzila sie ta szkola.

W roku 1925 Rene Simon(1898-1971) stworzyl pierwsza szkole prywatna sztuk dramatycznych we Francji; jest znany jako profesor nauk teatralnych.

Rosine Margat poznala Cours Simon jako uczennica w 1945 roku i szybko odznaczyla sie wielkim talentem - pod skrzydlami Rene szybko odkryla swa pasje do nauczania aktorstwa i to ja wybral Simon na swoja zastepczynie; od 1968 roku to ona jest dyrektorka szkoly az do dzis.

Od czterdziestu lat Rosine tworzy kadre nauczycielska szkoly wraz z innymi profesorami. Czesto osobiscie asystuje uczniom w waznych dla nich momentach podczas pracy.

Dyrektorka dba, by pierwotne zamierzenia i plany Simon zostaly wiecznie zywe: jego entuzjazm, czlowieczenstwo, filozofia, poczucie humoru.

Nauczyciele Cours Simon wiele uwagi poswiecaja, by wyzwolic indywidualnosc, intelekt i moralnosc kazdego ucznia na planie artystycznym.

Poznanie gry teatralnej powinno odkryc w uczniu swoj potencjal fizyczny, swoj magnetyzm, sile przekonania, jego srodki dzialania. Subtelnosc, wrazliwosc, szczerosc, sztuka obserwowania i wyobraznia tworza glowne zalety aktora.
Kazdy aktor powinien stworzyc teatr od nowa, dac cos od siebie, znalezc swa wlasna droge, klucz do sukcesu.
Rola pedagogow jest wyczucie wewnetrznych wartosci kazdego ucznia i ich "wydobycie" na swiatlo dzienne, by w przyszlosci potrafili odnalezc swa droge, okreslic swoje mozliwosci i cele. Ich zadaniem nie jest cwiczenie i skupianie sie na najlepszych uczniach, lecz na ukazaniu i odkryciu tego najlepszego w kazdym uczniu.

Co trzeba zrobic, by zostac uczniem tej szkoly??
Pierwsze przesluchanie
Prezentuje sie tekst wlasnego wyboru (scena klastczna, wspolczesna, bajka, poemat, proza. prezentacja tekstu trwa okolo 3 minut. To przesluchanie pozwala na uczestniczenie w stazu, dzieki ktoremu mozna przygotowac sie do egzaminu przed dyrekcja.

Staz
zaczyna sie praca w klasach z odpowiednim poziomem dostosowanym do kazdego ucznia. Po skonczeniu tego stazu (okolo miesiaca) uczen zostaje zakwalifikowany do kolejnego poziomu. Na tym etapie uczen przez trzy miesiace przygotowuje sie do egzaminu decydujacego przed Rosine Margat, by byc przyjetym jako uczen pierwszego roku.

Uff, troche tego jest...
Slawni uczniowie

Louis de Funes, Jean-Laurent Cochet, Anne Roumanoff, Jean Reno.

Szkola znajduje sie w 11 dzielnicy, 14 rue de la Vacquerie.
www.cours-simon.com

Nad tym filmem krazy smierc...

2010-03-15T10:59:00.000-07:00

W niedziele wybralam sie do niewielkiego kina w 10 dzielnicy Paryza na film Andrzeja Wajdy "Tatarak", ktory otrzymal wyroznienie na berlinskim festiwalu filmowym. Jak na ironie nie udalo mi sie go zobaczyc w Polsce i musialam przyjechac do Paryza, by go obejrzec.
Powiem szczerze, ze nie lubie Wajdy. Jego filmy sa strasznie "monumentalne", ciezkie, powolne. Potrafi nas zanudzac napisami przez piec pierwszych minut filmu, pokazujac w koloko ten sam obraz.
Ogladajac "Tatarak" zupelnie sie jednak zdziwilam...
Po pierwsze nie bylam gotowa na taki temat; nic wczesniej nie czytalam na temat tego filmu...
Po drugie, ogromny wplyw na ten film miala Krystyna Janda. Smialo moge powiedziec, ze jest to ich wspolny film i wcale nie przesadze.
Pierwsza scena - Janda budzi sie nagle ze zlego koszmaru. Tylko, ze ten koszmar to jej zycie... Wstaje z lozka, zapala papierosa i zaczyna opowiadac - forma reportazu, zeznania, rozmawia sama ze soba. Opowiada o mezczyznie, robila mu zdjecia, bardzo duzo zdjec. Chory nie byl zazenowany, a nawet zadowolony. Wiedzial, jak duze znaczenie ma zatrzymanie chwili... Byl operatorem filmowym. Krystyna ma nadal jego telefon komorkowy, nadal oplaca abonament. "Jest telefon, mozna sobie zadzwonic". Na tym telefonie nagrany jest jego glos - poczta glosowa. Zawsze byl, zawsze mogla na niego liczyc, w kazdej chwili mogla zadzwonic...
I nagle obraz sie urywa - widzimy jande wraz z Andrzejem Wajda, siedzacych na lawce, w tle rzeka. Przygladaja sie zielonej roslinie - tatarakowi.
Nastepnie widzimy kamere, ludzi, ktorzy pracuja przy filmie i rezysera z aktorami - proba przed kreceniem kolejnej sceny.
Tym razem jest nam przedstawiona fikcyjna historia Marty, ktora jest chora na raka. Jej maz jest lekarzem, nie mowi zonie prawdy, boi sie, ze nie przezyje lata...
Marta poznaje mlodego chlopaka, jest zachwycona jego mlodoscia i swiezoscia. Jej synowi, gdyby teraz zyli, byliby podobni... Zmarli w powstaniu.
Umawiaja sie razem nad rzeka. Ona zostaje na brzegu, on przeplywa na druga strone rzeki, by zerwac dla niej tatarak, w polowie drogi zaczyna sie topic...
Marta wskakuje do wody, probuje go ratowac.
Ciecie! Krystyna wychodzi z wody, jest przemoczona, zaczyna padac deszcz. Ekipa jej szuka. Aktorka dostaje sie na most, zatrzymuje samochod, kierowca ja zabiera.
Nad tym filmem krazy smierc, ale wcale jej to nie dziwi... Jego juz nie ma... odszedl... Nie wroci...
Mial raka pluc: 8 na 10 cm, w drugim cienie. "Co to sa te cienie?" - pytala. To przerzuty...lekarka wspolczula...
Tylko raz plakala, naprawde strasznie plakala, zaraz po tym, jak sie dowiedziala... Wymknelo sie jej to spod kontroli... Teraz juz nie placze... Nie, tylko wtedy, gdy przestaje sie pilnowac, tylko wtedy.
Byla z nim do konca, przez piec dni nie wychodzila z jego pokoju. Karmila go, bo zyly byly tak slabe z nakluc, ze nie dalo sie inaczej...
To byly jej dni...
Odszedl tak, by mogla zdarzyc jeszcze do teatru na spektakl. Miala bardzo duzo pracy, wszystkie bilety byly wyprzedane.
"Jak moglam zagrac tego wieczoru? jak moglam?! Naprawde tego nie rozumiem."
Film konczy sie hostoria Marty. Chlopca nie udalo sie odratowac, umiera na plazy w ramionach Marty...
Podpisane - Edwardowi Klosinskiemu.

Edward Kłosiński (ur. 2 stycznia 1943 w Warszawie, zm. 5 stycznia 2008 w Milanówku) – polski operator filmowy.

Absolwent Liceum Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Absolwent wydziału operatorskiego PWSTiF w Łodzi (1967). Jeden ze współtwórców nurtu kina moralnego niepokoju, wysoko ceniony także w Niemczech, gdzie realizował filmy od 1980. W latach 1989-1991 był członkiem Komitetu Kinematografii.

Karierę operatorską rozpoczynał jako fotosista i asystent operatora. Później był operatorem filmów oświatowych, operatorem kamery i II operatorem filmów krótkometrażowych. Współpracował z wytwórniami "Czołówka" i "Se-ma-for". Od 1968 przez rok pracował na swojej macierzystej uczelni jako asystent Kurta Webera.

Był autorem zdjęć do wielu filmów fabularnych, m.in. filmów Andrzeja Wajdy (Człowiek z marmuru, Panny z Wilka, Człowiek z żelaza), Krzysztofa Zanussiego (Iluminacja, Barwy ochronne) czy Feliksa Falka (Wodzirej). Jest również autorem zdjęć do seriali telewizyjnych (m.in. Ziemia obiecana, Polskie drogi, Z biegiem lat, z biegiem dni, Modrzejewska).

W ostatnich latach był także reżyserem świateł do spektakli Andrzeja Wajdy, Magdy Umer, Andrzeja Domalika, Krystyny Jandy, a także wielu spektakli Teatru Telewizji m.in. do "Nocy Listopadowej" w reż. Andrzeja Wajdy.

Laureat festiwali polskich i zagranicznych, m.in. w Madrycie, Monte Carlo, Monachium, Panamie. Współzałożyciel Teatru Polonia, członek Zarządu Fundacji Krystyny Jandy Na Rzecz Kultury.

Zmarł na raka płuc 5 stycznia 2008.

15 stycznia 2008 Edward Kłosiński został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja D na wysokości rzędu 45). Podczas ceremonii pogrzebowej został pośmiertnie odznaczony Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis".

Prywatnie był mężem Krystyny Jandy, z którą mieszkał w podwarszawskim Milanówku. Miał córkę Magdalenę (z pierwszego małżeństwa) i dwóch synów, Adama i Andrzeja.

Nigdy wczesniej nie widzialam takiego filmu. Film w filmie, reportaz, prawdziwe zycie, fikcyjna historia, praca na planie... Wszystko to zostalo w nim zawarte.
Bo praca nad tym filmem nie byla zwykla praca. Tatarak to film, ktory zostal poswiecony Edwardowi, w ktorym grala jego zona, ktorego rezyserem byl jego przyjaciel... Piekny sposob podziekowania za to, ze z nimi byl, ze mogli go poznac, za to, ze byl czescia ich zycia...
Gdy wyszlam z kina, czulam sie, jakbym wrocila z pogrzebu. Bo ten film to swego rodzaju pogrzeb - pochowanie pamieci operatora, meza, czlowieka.
To film o smierci, o umieraniu, jest strasznie, strasznie smutny, ale w swym smutku piekny. Gdybym nie byla z przyjaciolmi, to nie wiem, jakbym wyszla z tego kina... Makijazu na pewno juz by nie bylo...
Polecam jednak wszystkim, bo ta historie napisalo zycie... Takie niestety jest zycie...

Spatynowane strofy o pięknie

2010-03-13T14:05:00.001-08:00

Jeżeli chcesz mieć piękne usta, to mów jedynie czułe słowa.

Jeżeli chcesz mieć piękne oczy, to szukaj nimi dobra drzemiącego w ludziach.

Jeżeli chcesz być szczupła i zgrabna, to swoją strawą podziel się z głodującymi.

Jeżeli chcesz mieć piękne włosy, to pozwól, aby choć raz dziennie przeczesała je rączka dziecka.

Jeżeli chcesz być elegancka, dopilnuj, abyś nie chodziła sama. Od nas dostajesz przyszłość. Ludzie zawsze będą potrzebować czułości i opieki.

To właśnie ich należy odnawiać, remontować, naprawiać, konserwować, ulepszać i usprawniać. A przede wszystkim zbawiać, zbawiać, zbawiać.

Nie odpychaj nikogo.

Pamiętaj, że tuż obok Ciebie stoi ktoś, do kogo będziesz mogła zawsze wyciągnąć dłoń w potrzebie.

Kiedy dorośniesz dowiesz się, że masz dwie ręce: jedną, żeby pomagać sobie, drugą, żeby pomagać innym.

"Stare dobre dni" masz jeszcze przed sobą. Oby ich było jak najwięcej.

"Nauczyciel, autor i znany humorysta Sam Levenson napisał kiedyś list do swojej nowo narodzonej wnuczki. Ten list niezwykle spodobal się naszej mamie (Audrey Hepburn). W minione święta Bożego Narodzenia czytała nam jego fragmenty. Dała mu nawet odrębny tytuł: SPATYNOWANE STROFY O PIĘKNIE."

Sean Hepburn Ferrer

Edward Munch w Paryzu

2010-03-13T13:38:00.000-08:00

Wielki artysta, oryginalny malarz, pionier ekspresjonizmu po dwudziestu latach doczekal sie kolejnej wystawy w Paryzu. Artysta mityczny i mistyczny z konca XIX wieku i poczatku XX wieku, znany przede wszystkim dzieki swemu dzielu "Krzyk".

Wystawa w Pinacotheque prezentuje nam jednak zupelnie inny "obraz" Muncha. Nie ma na niej dziel sztandarowych, znanych nawet kazdemu laikowi.
Jest natomiast wiele dziel, obrazow, szkicow, nawet film, ktore datowane sa na poczatki kariery malarza. Tworcy ekspozycji mieli na celu ukazanie calego dorobku artysty, na zrozumieniu jego ogromnej roli w historii sztuki.

Wystawa przedstawia wiele obrazow pochodzacych z kolecji prywatnych.

Wystawa trwa do 18 lipca 2010 roku; do zobaczenia kazdego dnia od 10.30 do 18.00

Moj atmosferyczny Paryz

2010-03-12T07:12:00.000-08:00

Jedna z moich ulubionych rozrywek jest spedzanie czasu w paryskich kawiarniach. Jestem prawdziwym milosnikiem kawy! Uwielbiam siadywac w pieknym, eleganckim, pelnym atmosfery miejscu i w towarzystwie doskonalej ksiazki i wykwintnej kawy, rozkoszowac sie chwila.
Paryz jest ku temu wspanialym miejscem!

W ten sposob przechadzajac sie w poblizu metra Odeon, odkrylam niezwykle miejsce i niezwykla kawiarnie, a wlasciwie pub. Tak, pub w Paryzu i to z historia!

Rok 1968 we Francji jest bogatym rokiem w wydrzenia polityczne, ale nie tylko gdyz w swiecie kulinarnym okazuje sie rowniez rewolucyjny. To wlasnie w tym czasie angielskie puby staja sie modne i swym urokiem przyciagaja uwage innych krajow, w tym wlasnie Francji. Nowy typ restauracji licznie przyciaga Paryzan.
W czerwcu 1968 roku zostaje otworzony Le Pub Saint-Germain, miejsce, ktore mnie oczarowalo. Przyciagal mnostwo owczesnych artystow epoki - Julien Clerc i la troupe musicale Hair (Francoise Hardy, Jean-Marie Riviere).

Obecnie dekoracja zajmuje sie Jonathan Amor.
Pub skalda sie z dwoch pieter. Ja siedzialam na parterze; pomieszczenie utrzymane jest w brazach, fioletach, na scianach wisza oryginalne obrazy. Cala kawiarnia odcieta jest od ulicznego halasu, gdyz znajduje sie w bardzo spokojnym miejscu, jak gdyby w krytym pasazu. Po drugiej stronie jest przepiekny sklep z bizuteria - iscie paryski:D.

Mozna w nim dostac wiele rodzaji koktajli owocowych tudziez alkoholowych, wspaniala kawe, piekne desery i dobre jedzenie.
Otwarty jest 24 godziny na dobe.

Polecam!

Jak zachowac zycie??

2010-03-11T13:41:00.000-08:00

No wlasnie, jak zachowac zycie, jak sprawic, by trwalo, by nie przemijalo, by sie zatrzymalo???

W niedziele (post pochodzi z lutego; dodalam go, bo ta wystawa duzo dla mnie znaczy)bylam na wystawie poswieconej pamieci wszystkich tych, ktorzy zgineli w obozach koncentracyjnych. Wystawa ta byla stworzona przez Christiana Boltanskiego na coroczne wydarzenie artystyczne MONUMENTA - z inicjatywy ministra kultury zostaja zaproszeni wspolczesni artysci do stworzenia swojej wystawy. W roku 2007 byl to Anselm Kiefer, w 2008 Richard Serra, a w 2010 wlasnie Boltanski.

Artysta urodzil sie we Francji w Paryzu w 1944 roku z pochodzenia jest Zydem; ma rowniez korzenie polskie.

Swoja ekspozycje zatytulowal "Personnes" - tytul posiada dwa znaczenia, gdyz po francusku slowo to doslownie oznacza osoby, lecz moze byc rowniez uzyte w znaczeniu zupelnie przeciwnym - nikt, czyli za razem obecnosc kogos i jego brak, byt i niebyt.

Dla mnie juz sam tytul okresla dokladnie temat wystawy i jej charakter, wlasciwie jest dla niej kluczem.

To, co interesuje mnie obecnie w sztuce, to to, ze widz, odbiorca nie stoi przed dzielem, ale przechadza sie w nim, jest wewnatrz.

W ten sposob przezywa wszystko bardziej namacalnie, bardziej ekspresyjnie - poprzez wlasne doswiadczenie, poznanie. Czego doswiadcza widz na tej wystawie?? Zimna (bo sala jest nieogrzewana), rodzaj strachu, zbulwersowanie, checi znalezienia wyjscia, znalezienia zycia za kazda cene i niezwyklego doswiadczenia, jakim jest wsluchiwanie sie w rytm bijacego serca, ktore sprawia, ze wystawa zyje.

Gdy wchodzi sie do srodka ogromnej sali w Grand Palais, znajduje sie przed ogromna tablica z niewielkimi zardzewialymi szufladami, na ktorych napisane sa numerki. Nie trzeba nic dodawac - kazdy wie, o co chodzi... Wrazenie jest niesamowite...

Nastepnie zza tablicy wyjawia sie nam inny swiat... wszedzie pelno jest ubran, starannie poukladanych, w taki sposob, ze przypominaja prycze. Nad kazda "prycza" znajduje sie lampa, zawieszona na czterech zelaznych, golych pretach, ktore okreslaja wysokosc takiej "pryczy".

Jest ich mnostwo, tworza swoisty labirynt. Na samym koncu znajduje sie ogromna kupa ubran. Nad nia dzwig, ktory co jakis czas zanurza sie w ubraniach, by sposcic je z powrotem na reszte ubran. Te spadajace ubrania... to smieszne, ze tak maly "gest", potrafi wywolac tyle uczuc, emocji... Te ubrania wygladaja jak ulatujace gdzies dusze ludzkie... Jest to tak silne uczucie, tak strasznie smutne i dotykajace, ze naprawde ma sie ochote gdzies uciec....

Tak, jest to inny swiat... Swiat, gdzie nie ma zadnych ludzi, zadnych cial, ale kazdy wie, ze tam bylo zycie, bo pozostaly wlasnie te ubrania...

A wiec jak zachowac zycie?? Zycie, ktore jest nam wszystkimi niestety odbierane...

Boltanski wpadl na niezwykly pomysl - nagrywa bicia ludzkich srec, ktore beda wysluchane w Japonii na wyspie Teshima.

Nagralam swoje serce, podpisalam sie i uwazam, ze jest to naprawde swietny pomysl! Zgadnijcie jaki mialam numerek?? 499 - liczyly sie te dwie ostatnie cyfry. Liczba 9 to moja magiczna liczba:DD Nawet moje imie i nazwisko, kazde z osobna licza 9 liter.

Zaluje tylko, ze wystawa trwa tak krotko, bo do 21 lutego:( chcialabym, zeby serca moich przyjaciol tez zyly wiecznie.

Sztuka opiera sie na tym, by zadawac pytania, ktore pozostawia bez odpowiedzi.

L'art consiste a poser des questions sans avoir de reponse.

Christian Boltanski

Szalenstwo w Paryzu

2010-03-11T10:03:00.000-08:00

Od jakiegos czasu z kazdej strony, w kazdym lepszym domu mody, na Saint-Germain ukazuja sie czy to pudelka, czy to puszki z napisem Kusmi Tea. I to wlasnie ten specjal obiegl w kilka dni caly Paryz:)
Z ciekawosci kupilam jedna paczke tej herbaty (20 saszetek, kosztowala mnie ok. 9 euro) i co sie okazalo?? Zakochalam sie od pierwszego otworzenia pudelka! Pachnie bosko - aromatycznie, subtelnie i bardzo zachecajaco:), a smakuje jeszcze lepiej! Z zachwytu musialam sie doinformowac, skad sie w ogole wziela tak wspaniala herbata!
Okazuje sie, ze ma juz 140 lat! A jej historia zaczela sie tak...

Pierworodny syn niewierzacej rodziny, Pavel Michailovitch Kousmichoff, majac 14 lat, opuszcza swoje rodzinne miasteczko w poszukiwaniu pracy w Petersburgu. Zostaje zatrudniony jako dostawca w jednym z domow herbaty. Dyrektor firmy szybko odkrywa niezwykle zalety chlopca i uczy go jak sie miesza herbate.

Mlody Pavel zeni sie z dziewczyna, ktorej ojciec jest wielkim sprzedawca papieru. zadowolony z tego szef Pavela ofiarowuje mu niewielki butik na ulicy Sadovaïa. I w ten sposob w 1867 roku narodzil sie dom herbaty P. M. Kousmichoff. Z malzenstwa z Aleksanra narodzilo sie im 6 dzieci, w tym jeden syn Viatcheslav (1878) i corka Elisabeth (1880), dla ktorych stworzyl przepis na herbate, ktora stala sie herbata cara - Bouquet de Fleurs. (ta wlasnie probowalam)

W 1901 roku posiada juz 11 sklepow i duzy apartament, w ktorym mieszka wraz ze swoja rodzina. Jest wiec bardzo bogaty i znajduje sie na trzecim miejscu pod wzgledem zarobkow w Rosji.

W 1907 roku wysyla swojego syna Viatcheslav do Anglii, by tam zaprezentowal rodzinny specjal. Syn zdobywa pierwsze doswiadczenia i tworzy sklep P.M. Kousmichoff & Sons au 11, Queen Victoria Street. W tym czasie Anglia staje sie swiatowym centrum handlowym herbaty i dzieki temu Viatcheslav staje sie wielkim specjalistom tego produktu.

Po powrocie do Rosji i po smierci swego ojca w 1908 roku, Viatcheslav przejmuje dowodzenie firma. W najwiekszym szczycie chwaly, dom liczy az 51 butikow we wszystkich miastach Rosji.

Arrivée à Paris, 1917

W 1916 roku firma przezywa kleske, Viatcheslav przeznacza czesc swej fortuny na stworzenie w 1917 roku la maison Kusmi-Thé.

Jego rodzina liczy troje dzieci: Constantin, Nadia i Véra. Ich rodzice dbaja o wyksztalcenie swoich dzieci i ofiarowuja im studia, lekcje sportu i muzyki. Constantin i Nadia - skrzypce, Véra - fortepian. Dzieki temu konserwatorium Vera poznaje Rachmaninov i zostaje slawna spiewaczka operowa.

L'entre-deux-guerres à Berlin, 1927

W tym czasie przedsiebiorstwo rodzinne nadal sie rozwija. Otwieraja biura w Nowym Jorku, Hamburgu, Konstantynopolu. Ale to wlasnie w Berlinie zamierza osiasc Viatcheslav, gdyz staje sie to bardzo modna dla owczesnych Rosjan.

Zaraz po wojnie w 1946 roku Viatcheslav Kousmichoff decyduje sie oddac swoja firme w rece syna Constantina. Firme, ktora jest oslabiona w tym czasie przez wojne.

Jednakze Constantin nie ma tego samego daru i drygu, co jego dziadek i ojciec. Jest to czlowiek, ktory lubi zyc i bawic sie ponad wszystko. Artysta, zakochany w herbacie, nie umiejacy jednak w ogole obchodzic sie z zarzadzaniem pieniedzmi, a co za tym idzie firma. W 1972 roku odtsepuje firme na skraju bankructwa.

W nastepnych latach spolecznosc Kousmichoff kontynuuje swa dzialalnosc z bardzo roznymi zyskami.

W 2003 roku bracia Orebi, po dlugich negocjacjach odkupuja firme Kousmichoff. Po wielu specjalizacjach w handlu (handel bawelna w XIX wieku, kakao i kawa) ich zainteresownie budzi handel herbata.
Przejmuja wiec paleczke w rozpowrzechnianiu i ulepszaniu tradycji zapoczatkowanej przez Pavel, Viatcheslav et Constantin Kousmichoff, rozwijajac marke Kusmi Tea na calym swiecie.

Wcale nie dziwi mnie, ze jedna filizanka takiej herbaty potrafi czynic cuda:D. Polecam bardzo wszystkim milosnikom herbaty, jak rowniez tym amatorom:) Jest tyle smakow, ze naprawde jest w czym wybierac i kazdy powinien znalezc cos dla siebie:))

Coco Chanel&Igor Stravinsky

2010-01-28T10:00:00.000-08:00

Ten przepiekny film widzialam 2 stycznia w kinie niedaleko Palais Garnier. Wcisnieta w fotel ani na chwile nie oderwalam od niego wzroku! Historia wielkej milosci i pasji opowiedziana poprzez muzyke, poprzez zdjecia, poprzez obraz, poprzez niebanalna gre aktorska...Sztuka opowiedziana przez sztuke...

PARIS
1913

Coco Chanel oddaje sie swojej pracy kreatorskiej; jej najwieksza miloscia jest Boy Capel, z ktorym przezywa jedne z najpiekniejszych chwil w swoim zyciu.

W teatrze Champs-Elysées, Igor Stravinsky presentuje "Le Sacre du Printemps". Coco jest zafascynowana, lecz dzielo ne przypada do gustu owczesnej widownii.

7 lat pozniej, Coco, u szczytu swej kariery, jest wstrzasnieta smiercia Boy'a.
W tym czasie poznaje jednak Igora, ktory znajduje sie w Paryzu (w Rosji panuje rewolucja). Ich spotkanie jest "elektryczne". Coco proponuje kompozytorowi wprowadzenie sie na jakis czas do jej willi w Garches, by mogl w spokoju pracowac nad kolejnym dzielem muzycznym.
Igor przybywa do Garches wraz z zona i dziecmi.
Rozpoczyna sie namietny romans pomiedzy dwoma wielkimi kreatorami, tworcami, artystami...

LE SACRE DU PRINTEMPS
L'OEUVRE REVOLUTIONNAIRE

28 maja 1913 roku w teatrze Champs-Elysées w Paryzu, w przeddzien premiery. Proba generalna "Sacre du Printemps" przed widownia,m.in. Maurice Ravel, Claude Debussy, najwieksi intelektualisci epoki i cala prasa paryska.

Dzika, pierwotna muzyka polaczona z cala gama wspolczesnych rozwiazan!

, podziwial Debussy.
Podczas gdy Ravel nazwal Stravinskiego geniuszem.
Nazajutrz jednak niezwykla, oryginalna, odwazna muzyka szokuje publicznosc do tego stopnia, ze az policja musiala interwrniowac! Tamtego wieczora rozegral sie najwiekszy skandal artystyczny XX wieku.

Zycie inspiracja dla filmu

Chanel byla na premierze Sacre w 1913 roku; Stravinsky mieszkal u niej w domu ze swoja zona i dziecmi w 1920-1921; narodziny CHANEL N°5 datowane sa na rok 1920-1921; oboje umarli w tym samym roku; Chanel finansowala prace Stravinskiego w latach 1920-1921 i kontynuowala promocje jego muzyki wiele lat pozniej...

W rolach glownych Mads Mikkelsen, Anna Mouglalis
Rezyseria Jan Kounen
Muzyka Igor Stravinsky, Gabriel Yared

Przeczytane w styczniu

2010-01-27T07:39:00.000-08:00

"Beyrouth Hotel" Rémi de Vos

Les aéroports se ressemblent tous...Si personne n'est là pour t'attendre, tu as l'impression de n'etre nulle part...

Chaque virgule compte. Une respiration. Un arret. Le type, il a passé des heures chez l'imprimeur à les vérifier. Votre boulot, c'est de savoir pourquoi. C'est un boulot d'archéologue.

"Une heure et demi de retard" Gérald Sibleyras, Jean Dell

Il faut se résigner...Il faut savoir toucher le fond et y rester.

"Une maison de poupée" Ibsen

Sacha Guitry (uwielbiam!)

"La Bombe" Carole Greep

"J'aime beaucoup ce que vosu faites" Carole Greep

C'est rigolo de savoir que les gens avec qui tu parles ne pensent pas un mot de ce qu'ils disent!

"Le Miroir" Arthur Miller

Les médecins n'aiment pas se soigner! Ils aiment soigner les autres et essayer de les guérir.

"La salle de bain" Astrid Viellon

Feter le fait de vieillir, c'est dépriment

Tu sais à quoi sert les rapports sexuels dans le mariage? A rien!!! Toujours la meme position, toujours le meme mec, toujours la memm heure ou presque, toujours le meme endroit...sauf quand on part en vacances, on change de litière!

Pardonner est une des plus belles preuves d'amour et une grande preuve d'intelligence!

"Albertine en cinq temps" Michel Tremblay

"Les uns chez les autres" Alan Ayckbourn, GIldas Bourdet

"Hedda Gabler" Henrik Ibsen

"Inventaires" Philippe Minyana

"Dévetir celle qui est nue" Griselda Gambaro

"Adultères" Woody Allen

L'art est le miroir de la vie.

"Le vieux juif blonde" Amanda Sthers

IDOMENEO

2010-01-27T04:58:00.000-08:00

MOZART

Idomeneusz, król Krety – trzyaktowa opera z muzyka napisaną przez Wolfganga Amadeusza Mozarta do libretta autorstwa Giambattisty Varesco.

Osoby
Idomeneusz, król Krety - tenor
Idamantes, syn Idomeneusza - sopran
Elektra, córka Agamemnona - sopran
Ilia, córka Priama - sopran
Arbaces, przyjaciel Idomeneusza - baryton
Arcykapłan - bas

Król Idomeusz po zakończonej wojnie trojańskiej powraca na wyspę Kretę. Wcześniej jednak nadciąga straszna burza. Król ślubuje, że jeśli szczęśliwie dobije do brzegu, to poświęci Posejdonowi pierwszego napotkanego na lądzie człowieka. Na nieszczęście jest to jego syn. Król postanawia nie dotrzymać złożonej obietnicy, więc rozzłoszczony Posejdon wysyła morskiego potwora, który nęka ludność Krety. Gdy król wyjawia, jaką obietnicę złożył, syn postanawia zabić potwora. Idamantes i Ilia wyznają sobie miłość. Po zwycięskiej walce z potworem, Idamantes chce jednak oddać swoje życie aby uspokoić rozgniewane bóstwo. Ostatecznie sprawę rozstrzyga wyrocznia, która orzeka, że król ma abdykować na rzecz syna, który ma objąć za żonę Ilię.

Historia utworu
Utwór powstał w 1780 roku na zamówienie teatru dworskiego elektora bawarskiego Karla Theodora. Mozart wprowadził do niej role drugoplanowe, sceny zbiorowe i balet. Początkowo opera nie spotkała się z zainteresowaniem ze strony wykonawców. Prapremiera miała miejsce 29 stycznia 1781 roku w Monachium i spotkała się z przychylnym przyjęciem krytyki. Mozart planował przerobić tę operę na bardziej nowoczesną, jednak te plany nie zostały zrealizowane. Za jego życia opera została wykonana jeszcze raz, w pałacu książąt Auersperg w Wiedniu w 1786 (w wersji koncertowej). W wykonaniu uczestniczyli amatorzy, głównie arystokraci. Dla tego wykonania Mozart dopisał dwa numery: duet na sopran i tenor Spiegarti non poss'io KV 489 oraz recytatyw i arię na tenor (z koncertującą partią skrzypiec) Non più. Tutto ascoltai - Non temer, amato bene KV 490.

Emmanuelle Haim Direction muisicale
Luc Bondy Mise en scène
Erich Wonder Décors
Rudy Sabounghi Costumes
Dominique Bruguière Lumières
Arco Renz Chorégraphie

Rolando Villazon Idomeneo
Vesselina Kasarova Idamante
Isabel Bayrakdarian Ilia
Anna Netrebko Elettra
Charles Workman Arbace

Orchestre et choeur de l'Opèra National de Paris

Wybieram sie na ta opere 10 lutego; wystawiana jest w Palais Garnier w styczniu: 20, 23, 26, 29 oraz w lutym: 1, 4, 7, 10, 13 o godzinie 19.30.

Uwazam, ze jest spektakl z cyklu obowiazkowy, a wiec bardzo dobrze jest go poznac i zobaczyc, gdyz nalezy do kanonu:))

Polecam goraco!

Weicej informacji na www.operadeparis.fr

Ostroznie! Chodzisz po moich snach...

2010-01-27T02:37:00.000-08:00

"Songes" (marzenia, sny)

Taki byl tytul obejrzanego przeze mnie w niedziele spektaklu w teatrze Chaillot. Choreografka i autorka byla Béatrice Massin.

Marzenie barokowe

Béatrice Massin zajmuje sie choreografia wspolczesna, mimo ze wiele pomyslow, inspiracji czerpie z okresu baroku.

Zaglebia sie w pasji, tworzeniu, kulcie tanca (Que ma joie demeure, 2002), zimnej nostalgii (Un voyage d'hiver, 2006), pochwale wina i milosci (Un air de Folies,2007), dzis sny, marzenia...

W spektaklu wyraznie mozna zauwazyc gestykulacje pochodzaca z XVII wieku, jak rowniez wplyw romantyzmu, np. Schubert oraz wspolczesna choreografie, dramatyzm i scenografie.

To, co najbardziej pociaga Béatrice w baroku, to muzyka.

W przedstawieniu, opowiedzianym poprzez taniec i gestykulacje, marzeniem sa rzeczy niezwykle, niebywale i zdumiewajace. Tancerze sa postaciami, bohaterami snu.

Nawet sama muzyka sugeruje temat, poniewaz istota snu jest wyraznie prezentowana w muzyce barokowej.

Scenografia, na ktora skladala sie posadzka przedstawiajaca niebo (chmury, promienie sloneczne, blekit) w ksztalcie elipsy oraz lustra, rowniez sugeruje onirycznosc. To niebo tworzy marzenia "stopami w chmurach". To wlasnie teraz staje sie zrozumiala mysl poety Williama Yeatsa "idz powoli, ostroznie, poniewaz chodzisz po moich snach". W lustrach natomiast odbijalo sie niebo i tancerze, tworzac przepiekne obrazy, nawiazujace do le Tintoret i Le Brun.

Kostiumy, stworzone przez Dominique Fabrèque, okazaly sie zupelnie proste, lagodne, dzieki czemu wspaniale ksztaltowaly sylwetki artystow. Choc trzeba przyznac, ze mialy wyrazne, mocne kolory (fioletowe i pomaranczowe). Autorka przyznaje sie, ze ten element zaczerpnela z wlasnego doswiadczenia - jej sny sa kolorowe.

To, co rzuca sie od razu w oczy, to to, ze na scenie jest duzo wiecej mezczyzn niz kobiet. Otoz Béatrice woli pracowac z mezczyznami. Dla niej to wlasnie cialo mezczyzny jest natchnieniem i idealem. I tu musze sie z nia zgodzic:) - otoz mezczyzni duzo lepiej prezentowali sie w dlugich sukniach niz kobiety.

Bardzo podobalo mi sie pierwsze odkrycie sceny, gdy tancerze doslownie "chodzili po snach" - przemieszczali sie bardzo powoli w smugach dymu.

Piekne przedstawienie, piekny taniec, piekna muzyka...